هایپرموبیلیتی مفاصل و آسیب در ورزش: مروری بر مطالعات

نوع مقاله : مقاله مروری

نویسندگان

1 دکتری تخصصی فیزیوتراپی، استاد گروه آسیب شناسی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران

2 دانشجوی دکتری حرکات اصلاحی، گروه آسیب شناسی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران

10.22037/jrm.2020.113688.2418

چکیده

مقدمه و اهداف: هایپرموبیلیتی مفصل به عنوان یکی از سازگاری­های بافتی سیستم اسکلتی- عصبی- عضلانی بدن در مواجهه با تمرینات ورزشی به شمار می رود. هدف از انجام تحقیق حاضر بررسی ارتباط هایپرموبیلیتی مفاصل و آسیب در ورزش بود.
مواد و روش ها: در این پژوهش مروری، جست­وجوی پیشینه تحقیق از طریق موتورهای جستجوگر الکترونیک در دو دهه گذشته (از سال2000 تا 2020) در پایگاه اطلاعاتیPubMedوGoogle Scholarانجام شد. برای جست­وجو از واژه­های کلیدی, Joint’s hypermobility ,Hypermobility joint’s instability, Sport, Sports,Injury به همراه مترادف های مرتبط، استفاده گردید. همچنین برای جست­وجوی مقالات فارسی از پایگاه مجلات کشور، اطلاعات علمی جهاد دانشگاهی، علوم و فناوری اطلاعات ایران، اطلاعات مقالات علوم پزشکی ایران و کتابخانه پزشکی ایران استفاده شد. 
یافته ها: با در نظر گرفتن معیارهای ورودی و خروجی پژوهش حاضر، 19 مقاله( شامل18 مقاله انگلیسی و 1 مقاله فارسی)، انتخاب شدند. در این مطالعات، به میزان هایپرموبیلیتی مفصلی در بین ورزشکاران مختلف پرداخته شده و میزان آن بر اساس معیار  بیتون –هوران، در سه دسته بندی کم، متوسط و بالا، قرار گرفته است. هایپرموبیلیتی کم در بین کل رشته های ورزشی به طور میانگین،3/75% و این میزان برای هایپرموبیلیتی متوسط و بالا ،7/24% گزارش شده است.5مقاله به آسیب زا نبودن هایپرموبیلیتی مفصلی در بین ورزشکاران پرداخته و معتقدند هایپرموبیلیتی مفصلی در محدوده نمره( 6/1 تا 8) در معیار مذکور، آسیب زا نبوده و در ورزشکاران زن جوان و در مفصل کمر، ضروری است.8مقاله شامل یک مطالعه مروری و یک مطالعه آینده نگر و یک مطالعه مورد- شاهدی و یک مطالعه  کوهرت- طولی و یک مطالعه تحلیلی- مقطعی و یک تحقیق آینده نگر، به مضرات هایپرموبیلیتی مفصلی در ورزش پرداخته اند در این مطالعات، هایپرموبیلیتی مفاصل زانو، شانه و مچ پا، به ترتیب بالاترین رابطه معنی داری با آسیب ها را نشان دادند.
نتیجه گیری: بر اساس یافته های پژوهش، هایپرموبیلیتی مفصلی، فی نفسه عامل خطری مستقل برای همه رشته های ورزشی نیست. برای تعیین آسیب زایی هایپرموبیلیتی مفصلی در ورزشکاران، باید میزان هایپرموبیلیتی،جنسیت،سن ورزشکاران،نوع مفصل،نوع ورزش و دوره های تمرینی را مد نظر قرار داد. با در نظر گرفتن موارد فوق،هایپرموبیلیتی مفصلی به میزان بهینه و پایین­تر از نمره5در مقیاس بیتون-هوران، برای ورزشکاران رشته های مختلف ورزشی در سنین پایین-به شرط آنکه با ضعف و کمبود قدرت عضلانی، مفصلی همراه نباشد-نمی تواند آسیب زا باشد. هایپرموبیلیتی مفصلی بالاتر (نمره 5 تا9)،اگر همراه با ضعف عضلانی و  با دوره های مکرر و طولانی تمرینی باشد، می تواند عامل خطرآسیب، باشد.

کلیدواژه‌ها

موضوعات


عنوان مقاله [English]

Joints hypermobility and sport injury: review articles

نویسندگان [English]

  • Ali Asghar Norasteh 1
  • Mohammad Hosien Nazari 2
  • Majid Bazegari 2
1 PhD PT, Department of Corrective Exercises and Sport Injuries, School of Physical Education and Sport Sciences, University of Guilan, Rasht, Iran
2 PhD Student of Corrective Exercises, Department of Corrective Exercises and Sport Injuries, School Physical Education and Sport Sciences, University of Guilan, Rasht, Iran
چکیده [English]

Background and Aim: Hypermobility considered as one of the tissue adaptations of  Nero musculoskeletal system encountering injuries. The purpose of the present study was to investigate the relationship between joint hypermobility and sports injuries.
Materials and Methods: In the current present review study, advanced search using PubMed and Google Scholar databases carried out via electronic search engines over past two decades (from 2000 until 2020). The following keywords were used for our search” hypermobility Joints” , “Hypermobility”, ” joint’s instability”, “Injury”,  “Sport” , “Sports”, which were accompanied by related synonyms. In addition, in order to search Farsi articles, Iranian journal data banks were utilized.
Results: Considering the inclusion and exclusion criteria of the present study, 19 articles (18 English and 1 Persia) were selected. In these studies, the rate of joint hypermobility among different athletes has been studied and its rate has been divided into three categories: low, medium and high based on Beaton-Horan criteria. Low hypermobility is reported to be 75.3% on average among all sports, and this rate is reported to be 24.7% for moderate and high hypermobility. A score of (1.6 to 8) in this criterion is not harmful and is necessary in young female athletes and in the lumbar joint. And a cross-sectional analytical study and a prospective study have examined the harms of joint hypermobility in exercise. In these studies, hypermobility of the knee, shoulder and ankle joints showed the highest significant relationship with injuries, respectively.
Conclusion: According to research findings, Joint hypermobility is not in itself an independent risk factor for all sports. To determine the severity of joint hypermobility in athletes, the degree of hypermobility, sex, age of athletes, type of joint, type of exercise and training periods should be considered. In view of the above, joint hypermobility at an optimal level below 5 on the Beaton-Horan scale can not be harmed for athletes of different sports at a young age, provided that the joint is not associated with weakness and lack of muscle strength. Be fertile. Higher joint hypermobility (scores 5 to 9) can be a risk factor for injury if it is associated with muscle weakness and frequent, long periods of exercise.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Joint hypermobility
  • Joint laxity
  • Sport
  • Injury