تاثیر 8 هفته تمرینات اگزرگیم بر تبحر حرکتی افراد رشد عادی و مبتلا به اختلال هماهنگی رشدی در گروه سنی کودکان و نوجوانان

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 استاد دانشکده تربیت بدنی دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران

2 تربیت بدنی و علوم ورزش, گرایش رفتار حرکتی, دانشکده تربیت بدنی,, دانشگاه خوارزمی تهران, ,ایران

3 گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت بدنی دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران

4 استادیار گروه تندرستی و بازتوانی در ورزش، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی.

10.22037/jrm.2022.116769.2993

چکیده

مقدمه و اهداف: با توجه به مشکلات حرکتی و شناختی که به دنبال اختلال هماهنگی رشدی(DCD) برای این افراد بوجود می آید, کشف روش های جدید برای مقابله و کاهش اثرات منفی این اختلال از اهمیت ویژه ای برخوردار است ؛ لذا این مسئله بسیار مهم است که این افراد به موقع و به طور موثر در معرض مداخلات درمانی و پیشگیرانه جهت بهبود مهارت های حرکتی قرار گیرند. هدف تحقیق حاضر بررسی تاثیر شرکت 8 هفته تمرینات اگزرگیم بر تبحر بدنی دو گروه سنی 10-12 و13-15 سال افراد مبتلا به اختلال هماهنگی رشدی و سالم بود.

مواد و روشها : تحقیق حاضر در یک طرح تحقیق پیش آزمون-پس آزمون به اجرا درآمده است. به منظور انجام تحقیق حاضر 40 دانش آموز دختر با میانگین سنی 11.29 – 14.24 سال در 4 گروه (سالم 10-12), (سالم 13-15), (10-12 DCD), (13-15 DCD) سال طبقه بندی شدند. افراد مشکوک به اختلال هماهنگی رشدی از طریق تکمیل سیاهه اختلال هماهنگی رشدی (DCD-Q-2)توسط والدین شناسایی و با استفاده از آزمون MABC-2 به عنوان نمونه تحقیق گروه DCD انتخاب شدند. سپس، همگی افراد در مرحله پیش آزمون در آزمون MABC-2 شرکت کردند. در ادامه تمامی گروها به مدت 8 هفته (24 جلسه) و هر جلسه 60 دقیقه به بازی با کنسول نینتندو (12 بازی) پرداختند، پس از پایان مداخله تمامی گروها در مرحله پس آزمون که مشابه با پیش آزمون اجرا شد، شرکت کردند. پس از اطمینان یافتن از نرمال بودن توزیع داده ها از طریق آزمون کولموگروف –اسمیرنوف، جهت بررسی فرضیه های تحقیق از آزمون t زوجی و تحلیل واریانس چند عاملی مرکب و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معناداری P≤0.05 جهت تحلیل داده ها استفاده شد.

یافته ها: نتایج آزمون t زوجی تفاوت معناداری در خرده آزمون های تعادل, هدف گیری و دریافت, مهارت دستی و تبحر حرکتی در دو گروه سنی 12-10 و 15-13 سال در افراد DCD نشان داد؛ ولی تفاوت معناداری در در نمرات پس آزمون گروه سنی 12-10 و 15-13 سال افراد سالم مشاهده نشد. همچنین نتایج آزمون t مسستقل نشان داد تفاوت معناداری میان نمرات تبحر حرکتی در پس آزمون افراد سالم و DCD وجود دارد و میانگین نمرات گروه افراد سالم بیشتر از افراد DCD بود. نتایج آزمون تحلیل واریانس چند عاملی مرکب نیز فقط اثر گروه را بر خرده آزمون های MABC-2 افراد موثر نشان داد و اثر سن و اثر همزمان سن و گروه معنادار نبود.

نتیجه گیری: نتایج تحقیق حاضر نشان میدهد که با توجه به اثر معنادار تمرینات اگزرگیم بر تبحر حرکتی افراد DCD, هنوز تفاوت معناداری میان میتگین نمرات افراد DCD با افراد رشد عادی باقی مانده و این مداخلات نتوانسته تاخیر و عقب افتادگی رشدی این کودکان را نسبت به افراد عادی جبران کند که ممکن است به مدت زمان مداخلات و همچنین بازه سنی شروع مداخلات مربوط بوده و احتمال دارد اگر مداخلات مناسبی در سنین پایین تر و به مدت طولانی ارایه شود این تفاوت ها نیز از میان برود.

کلیدواژه‌ها

موضوعات


عنوان مقاله [English]

The effect of 8 weeks of Exergame exercises on Proficiency Movement of Typical Development and developmental coordination disorders in children and adolescents

نویسندگان [English]

  • abbas bahram 1
  • haniye alizade khaneghah 2
  • Farhad Ghadiri 3
  • Mehdi GHEITASI 4
1 Department of Motor Behavior, faculty of physical Education, Kharazmi Univercity, Tehran, Iran
2 Physical Education and Sports Science, Motor Behavior Trend, Faculty of Physical Education, Kharazmi University, Tehran, Iran
3 Department of Motor Behavior, faculty of physical Education, Kharazmi Univercity, Tehran, Iran
4 Assistant Professor, Health & Rehabilitation Department, Faculty of Sport Science & Health , Shahid Beheshti University, Tehran, Iran.
چکیده [English]

Introduction & Objectives: Considering the motor and cognitive problems that occur following developmental coordination disorder (DCD) for these individuals, the discovery of new methods to deal with and reduce the negative effects of this disorder is of particular importance; Therefore, it is very important that these people are promptly and effectively exposed to therapeutic and preventive interventions to improve motor Proficiency. The aim of this study was to investigate the effect of participating in 8 weeks of Exergame exercises on physical proficiency in two age groups of 10-12 and 15-13 years old with developmental and healthy coordination disorder.

Materials and Methods: The present study was performed in a pre-test-post-test research design. In order to conduct the present study, 40 female students with a mean age of 11.29 - 14.24 years were classified into 4 groups (healthy 10-12), (healthy 13-15), (10-12 DCD), (13-15 DCD) years . People with suspected developmental coordination disorder were identified by their parents by completing the Developmental Coordination Disorder (DCD-Q-2) list and were selected as the research sample of the DCD group using the MABC-2 test. Then, all subjects participated in the MABC-2 test in the pre-test stage. Then, all groups played with the Nintendo console (12 games) for 8 weeks (24 sessions) and 60 minutes each session. After the intervention, all groups participated in the post-test phase, which was similar to the pre-test. After confirming the normality of data distribution through Kolmogorov-Smirnov test, to test the research hypotheses, paired t-test, combined multivariate analysis of variance and Bonferroni post hoc test at a significance level of P≤0.05 were used to analyze the data.

Results: The results of paired t-test showed a significant difference in the subtests of balance, aiming and receiving, manual skill and motor Proficiency in the two age groups of 10-12 and 13-15 years in DCD subjects; However, no significant difference was observed in the post-test scores of 10-12 and 13-13 years old healthy individuals. Also, the results of independent t-test showed that there was a significant difference between the scores of motor proficiency in the post-test of healthy individuals and DCD and the mean scores of the group of healthy individuals were higher than those of DCD. The results of combined multivariate analysis of variance showed only the effect of group on MABC-2 subtests of effective individuals and the effect of age and the simultaneous effect of age and group were not significant.

Conclusion: The results of the present study show that due to the significant effect of Exergame exercises on motor Proficiency of DCDs, there is still a significant difference between the scores of DCDs and normal growth individuals and these interventions have not been able to delay the developmental delay of these children compared to Normal people compensate that may be related to the duration of the interventions as well as the age range for starting the interventions, and it is likely that these differences will disappear if appropriate interventions are provided at a younger age and for a longer period of time.

کلیدواژه‌ها [English]

  • fundamental motor skills
  • Motor proficiency
  • developmental coordination disorder
  • Exergame
  • Nintendo Wii Fit Game Console

مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده
انتشار آنلاین از تاریخ 08 اسفند 1400
  • تاریخ دریافت: 06 بهمن 1400
  • تاریخ بازنگری: 28 بهمن 1400
  • تاریخ پذیرش: 29 بهمن 1400