دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 5 4 2016 12 21 The Relationship between Clinical Competency and Job Satisfaction of Occupational Therapists in Tehran بررسی ارتباط صلاحیت بالینی و رضایت شغلی در کاردرمانگران شهر تهران 36 46 1100237 10.22037/jrm.2016.1100237 FA پروین رئیسی رودباری دفتر تحقیقات و فن آورزی دانشجویان. دانشجوی کارشناسی ارشدکاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران مهدی رضایی دکتری تخصصی کاردرمانی، استادیار گروه کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-7039-520X نوید میرزاخانی کارشناسی ارشد کاردرمانی، گروه کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-0603-5808 علیرضا اکبر زاده باغبان استاد آمار زیستی، گروه علوم پایه، ، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-0961-1874 Journal Article 2015 10 28 <strong>Abstract</strong> <strong>Introduction: </strong>Considering the significance of investigating the factors affecting occupational therapists' job satisfaction, the present study was conducted to study the relationship between clinical competency and job satisfaction of occupational therapists in Tehran. <strong>Materials and Methods:</strong> A total of 62 occupational therapists (18 males and 44 females), aged between 23-48 (M=29.58, SD=6.96), employed in governmental organizations and private sectors, participated in the present study on a voluntary basis. Herzberg's Scale of Job Satisfaction and Occupational Therapists Clinical Competency Scale were used for data collection<strong>. </strong>SPSS (v. 18) was utilized for data analysis running Two-Independent-Samples test, Spearman correlation, and multiple regression analysis. <strong>Results:</strong> The results of Pearson correlation test revealed that there is no significantrelationship between clinical competency and job satisfaction (p=0.234). No significant difference was found between areas of clinical competency, i.e. professional responsibility (p=0.335), functional knowledge (p=0.194), performance process (p=0.124), critical thinking (p=0.127), effective communication (p=0.161), professional development (p=0.932), management of practice environment (p=0/309), and job satisfaction, either. Multiple regression analysis showed that only professional responsibility (p=0.001) had a significant role in predicting job satisfaction of occupational therapists, and other areas of clinical competency, including functional knowledge (p=0.119), performance process (p=0.289), critical thinking (p=0.960), effective communication (p=0.169), professional development (p=0.091), and treatment environmental management (p=0.316) had no significant effect. <strong>Conclusion: </strong>Paying attention to the professional responsibility of occupational therapists was demonstrated to have the most important role in the improvement of their job satisfaction. <strong>مقدمه و هدف</strong> از آنجا کهتوجه به عوامل مؤثر بر رضایت شغلی کاردرمانگران اهمیت بسیاری دارد، پژوهش حاضر با هدف بررسی ارتباط صلاحیت بالینی و رضایت شغلی در کاردرمانگران شهر تهران انجام شد. <strong>مواد و روش­ها</strong> در پژوهش حاضر 62 نفر کاردرمانگر (18 مرد، 44 زن) شاغل در مراکز دولتی و خصوصی که بین 23 تا 48 سال (58/29,M= 96/6SD=) سن داشتند، شرکت کردند. برای جمع­آوری داده­های پژوهش از پرسش­نامه ارزیابی صلاحیت بالینی کاردرمانگران و پرسش­نامه رضایت شغلی هرزبرگ استفاده شد. داده­های پژوهش از طریق آزمون­های آماری t مستقل، همبستگی پیرسون، رگرسیون چندگانه و با استفاده از نسخه 18 نرم افزار SPSS تجزیه و تحلیل شد. سطح معناداری 05/0p≤ در نظر گرفته شد. <strong>یافته­ها</strong> نتایج تحلیل همبستگی پیرسون نشان داد که بین صلاحیت بالینی (234/0p=) و رضایت شغلی، همبستگی معناداری وجود ندارد. همچنین بین حیطه­های صلاحیت بالینی به ترتیب شامل مسئولیت حرفه­ای (335/0(p=، دانش عملکردی (194/0p=)، فرآیند عملکرد (124/0p=)، تفکر انتقادی (127/0p=)، ارتباط مؤثر (161/0p=)، اقدام به رشد حرفه­ای (932/0p=)، مدیریت محیط درمان (309/0p=) و رضایت شغلی همبستگی معناداری مشاهده نشد. نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که تنها ضریب بتای حیطه مسئولیت حرفه­ای (001/0p=) در پیش بینی رضایت شغلی کاردرمانگران اثر معناداری دارد و حیطه­های دیگر صلاحیت بالینی شامل دانش عملکردی (119/0p=)، فرآیند عملکرد (289/0p=)، تفکر انتقادی (960/0p=)، ارتباط مؤثر (169/0p=)، اقدام به رشد حرفه­ای (091/0p=)و مدیریت محیط درمان (316/0p=) تاثیر معناداری نداشتند. <strong>نتیجه­گیری</strong> برای افزایش رضایت شغلی کاردرمانگران، توجه به حیطه مسئولیت حرفه­ای آنها بیشترین اهمیت را دارد. https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100237_92c5bccc0dc1b2034e1ed2dc34540179.pdf