دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 5 3 2016 09 22 Effect of neuromobilization techniques on the symptoms of patients with Carpal Tunnel Syndrome: A systematic review of the literature میزان اثر بخشی تکنیک های گلایدینگ عصب در بهبود علائم مبتلایان به سندروم تونل کارپال: مروری نظام مند بر مطالعات گذشته 184 191 1100245 10.22037/jrm.2016.1100245 FA شیرین محمدی دانشجوی کارشناسی ارشد فیزیوتراپی، دفتر تحقیقات و فن آوری دانشجویان، دانشکده علوم توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. محمد محسن روستایی استادیار گروه فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-5866-6505 صدیقه السادات نعیمی استادیار گروه فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران Journal Article 2015 12 06 Background and Aim: NeuroMobilization is one of the recent nonsurgical treatments for patients with carpal tunnel syndrome with a lot of discrepancies regarding its efficacy. The aim of the present study was a systematic review of the previous studies about effectiveness of neural gliding techniques for carpal tunnel syndrome patients.<br /> Materials and Methods: Using the keywords Carpal tunnel syndrome, Median nerve, NeuroMobilization, and physiotherapy, a literature search was performed for the period 1998-2015, in Google Scholar, PEDRO, PubMed, and Science Direct databases.<br /> Results: Among the articles found, only the ones that had control groups and used neural gliding techniques were chosen. Therefore, out of 20 articles, nine were selected according to the inclusion criteria.<br /> Conclusion: Although pain reduction, function and sensing improvement, and ability enhancement were noticed in patients with carpal tunnel syndrome, after applying neural gliding techniques in some studies, the efficacy was not clear and definite due to weak results in some other studies. Also, more comprehensive researches are needed with more study cases and longer follow-up time to resolve these discrepancies. مقدمه و هدف <br />یکی از روش های درمانی نوین در مبتلایان به سندروم تونل کارپال به­کارگیری تکنیک های گلایدینگ عصب (نوروموبیلیزاسیون) است که با تناقض های زیادی در مورد میزان اثربخشی آن روبروست. هدف از مطالعه حاضر، مروری نظام مند بر مطالعات گذشته در ارتباط با تکنیک های گلایدینگ عصب در افراد مبتلا به سندروم تونل کارپال می باشد. <br />مواد و روش ها <br />با استفاده از کلید واژه های سندروم تونل کارپال، عصب مدین، نوروموبیلیزاسیون و فیزیوتراپی جستجو در بانک­های اطلاعاتیScience Direct, Pubmed, PEDro, Google Scholar برای یافتن مقالات انگلیسی در فاصله زمانی1998 تا 2015 انجام شد. <br />یافته ها <br />از بین مقالات به­دست آمده فقط آن­هایی که گروه کنترل داشته و حتماً از روش موبیلیزاسیون عصب استفاده کرده بودند، وارد مطالعه شدند و بدین ترتیب از 20 مقاله به­دست آمده تنها 9 مقاله با معیارهای ورود تطابق داشته و بقیه حذف شدند. <br />نتیجه گیری <br />با وجود کاهش درد، بهبودی حسی و حرکتی وافزایش قدرت در مبتلایان به سندروم تونل کارپال پس از اعمال تکنیک های گلایدینگ عصب در برخی از مطالعات و کسب نتایج ضعیف در برخی دیگر از مطالعات ، به نظر می رسد میزان اثر بخشی نوروموبیلیزاسیون در درمان این افراد واضح نمی باشد و همچنین عدم توجه به شدت درگیری عصب مدین در انتخاب نمونه های یک تحقیق می تواند منجر به بروز خطا در نتیجه گیری و قضاوت نادرست در مورد مداخله مورد نظر گردد. بدیهی است به تحقیقات بیشتر و جامع تری با تعداد نمونه آماری بالاتر و مدت پیگیری طولانی تر جهت رفع این تناقضات نیازاست. https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100245_7a5a94759424c4e515d2bc9810c4c362.pdf