دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 5 2 2016 06 21 Comparison of upper extremity fracture impairment and disability in operative and none-operative intervention groups مقایسه ی آسیب و ناتوانی به جامانده از شکستگی های اندام زبرین در دو درمان جراحی و غیر جراحی 115 121 1100324 10.22037/jrm.2016.1100324 FA احسان کاخکی بیدختی دفتر تحقیقات و فن آوری دانشجویان. کارشناس ارشد کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران مینو کلانتری عضو هیئت علمی گروه کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-2625-4397 علی اصغر جامه بزرگی عضو هیئت علمی گروه کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-4041-9207 علیرضا اکبرزاده باغبان دکترای تخصصی آمار زیستی، دانشیار گروه علوم پایه، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-0961-1874 فیروز مددی دکترای تخصصی جراحی ارتوپدی، بیمارستان اختر، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران Journal Article 2015 08 28 Background and Aims: Upper extremity fractures are one of the most common fractures of musculoskeletal system. Medical interventions used for this fractures are "operative" and "none-operative". The main purpose of the present study was investigating fracture impairment and disability in two groups of operative and none-operative interventions.<br /> Materials and Method: In the present descriptive study, 70 adults with upper extremity fracture were selected based on convenience sampling. Participants were then divided into two groups of "operative" (34 participants) and "none-operative" groups (36 participants). Impairment rate and disability score, evaluated using AMA guides (6^th ed.) and DASH, respectively, were compared in the two groups. Data analysis was performed using SPSS (v. 19) through running independent t-test (p< 0/05).<br /> Results: There was a significant difference in impairment rate between the two groups of operative and none operative interventions, but no significant difference was observed in the disability score between the two groups.<br /> Conclusion: The results of the present study showed that impairment of none-operative fractures was less than that of the operative group. Since AMA is designed based on ICF, according to findings, it was observed to be a better and more comprehensive tool compared with DASH. Also, the results of the present study can be used for fracture management by rehabilitation clinicians. مقدمه و اهداف<br />شکستگی های اندام فوقانی یکی از رایج ترین شکستگی های سیستم اسکلتی هستند. مداخلات درمانی که برای شکستگی های اندام فوقانی انجام می شود به دو گروه مداخلات جراحی و غیر جراحی تقسیم میشوند. هدف از تحقیق حاضر، بررسی آسیب و ناتوانی حاصل از این شکستگی ها در دو گروه جراحی و غیر جراحی می باشد.<br />مواد و روش ها<br />در این مطالعه ی توصیفی، 70 نفر بزرگسال بالای 18 سال دارای سابقه ی شکستگی اندام فوقانی که 34 نفر درمان جراحی و 36 نفر درمان غیر جراحی دریافت کرده بودند و حداقل 2 ماه از ضایعه ی آنها می گذشت به روش در دسترس انتخاب شدند. نمره ی آسیب و ناتوانی در هر دو گروه به ترتیب با استفاده از دستورالعمل نمره دهی آسیب انجمن پزشکی آمریکا) AMA (و پرسشنامه ی ناتوانی بازو ،شانه و دست (DASH) مورد ارزیابی و مقایسه قرار گرفت و تجزیه و تحلیل داده ها با روش t مستقل و با استفاده از نرم افزار آماری SPSS 19 انجام شد.<br />یافته ها<br />نتایج این تحقیق نشان داد افرادی که بعد از شکستگی اندام فوقانی، درمان جراحی دریافت کرده اند نسبت به افرادی که درمان غیر جراحی دریافت کرده اند، نمره ی آسیب بیشتری داشته اند(019/0=p ) اما نمره ی ناتوانی بین دو گروه درمانی تفاوت معناداری نداشت.<br />نتیجه گیری<br />نتایج این تحقیق نشان می دهد، که نتایج AMA و DASH در مورد آسیب و ناتوانی به جا مانده از شکستگی های اندام فوقانی که به روش های های جراحی و غیر جراحی درمان می شوند با هم متفاوت است. از انجایی که AMA بر اساس سیستم ICF طراحی شده و علاوه بر معیارهای سنجش عملکرد، ارزیابی های فیزیکی را نیز در بر میگیرد لذا از لحاظ سنجش عملکردی ابزار مناسبت و جامعتری نسبت به DASH می باشد. https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100324_602af64a6ac63eb93a70fc5087d14256.pdf