دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 8 2 2019 06 22 Comparison of Lower Extremity Function in Non-Athlete Females with and without the Lumbar Hyper Lordosis مقایسه عملکرد اندام تحتانی در زنان غیرورزشکار با و بدون قوس افزایشیافته کمری 56 66 1100598 10.22037/jrm.2018.111016.1699 FA نرگس گلستانی کارشناس ارشد آسیب شناسی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران 0000-0002-4129-8267 فؤاد صیدی عضو هیئت علمی و دانشیار گروه بهداشت و طب ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران 0000-0002-4156-1539 هومن مینونژاد عضو هیئت علمی و دانشیار گروه بهداشت و طب ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران 0000-0002-5983-8102 Journal Article 2018 07 23 <strong>Background and Aim: </strong>Most of the research on hyperlordosis has investigated alignment, but due to the integrity of the skeletal-muscular-neurological system and chain reactions, dysfunction of any joint or muscle is reflected as the impairment both in the function of other joints or muscles and in the quality of function of those parts. Therefore, in hyperlordotic people, any change in lumbo-pelvic region may be accompanied not only by change in the function of this region, but also with change in the function of structures below and above the lumbo-pelvic region. The aim of the present study was to compare the function of lower extremity in non-athlete females exhibiting lumbar hyperlordosis and those of individuals without lumbar hyperlordosis. Both groups had no visible mal-alignment in the alignment of their lower extremity. <strong>Materials and Methods:</strong> In the current study, 60 female students, aged 18 to 24, living at Tehran University dormitory, were selected using purposeful sampling. A total of 30 individuals had a lumbar curvature angle greater than or equal to 58.92 degree and 30 had no hyperlordosis. In a precise measurement of the spine, the participants were investigated for any visible mal-alignment of the lower extremity. Those who were dubious about having other types of mal-alignment were excluded from the study. Lower extremity functional tests were implemented on both groups (with and without hyperlordosis). The tests included: Y, vertical jump, triple hop for distance, six-meter timed hop, and balance error scoring system. Data were analyzed using descriptive and inferential statistical methods (independent T-test) in both groups. <strong>Results:</strong> The results indicated that in Y test (p= 0.001), vertical jump (p= 0.007), triple hop for distance (p=0.001), six-meter timed hop (p= 0.002), and balance error scoring system (p= 0.001) there were significant differences between the two groups. <strong>Conclusion:</strong> According to the results, it could be concluded that hyperlordosis has negative effects on the function of lower extremity and it could cause a decrease in lower extremity function. <strong>مقدمه و اهداف</strong> امروزه در خصوص قوس افزایش­یافته کمری، غالب تحقیقات صورت­گرفته تنها به تغییرات در راستا پرداخته­اند؛ در حالی که با توجه به یکپارچگی تنگاتنگ سیستم اسکلتی-عضلانی- عصبی و عکس­العمل­های زنجیره ای، نقص در عملکرد یک بخش از بدن با اختلال در عملکرد و کیفیت عملکرد در دیگر مناطق ارتباط دارد؛ بنابراین ممکن است تغییر در ناحیه کمری- لگنی افراد مبتلا به قوس افزایش­یافته کمری نه تنها با تغییر عملکرد در این ناحیه، بلکه در نواحی بالا و پایین نیز همراه باشد. هدف از انجام تحقیق حاضر بررسی عملکرد اندام تحتانی در دو گروه زنان غیرورزشکار با و بدون قوس افزایش­یافته کمری بود که ناراستایی قابل مشاهده­ای در راستای اندام تحتانی نداشته باشند. <strong>م</strong><strong>واد و روش ­ها</strong> در تحقیق حاضر، تعداد 60 دانشجوی دختر 18 تا 24 سال ساکن در خوابگاه­های دانشگاه تهران، 30 نفر دارای قوس بزرگتر یا مساوی 92/58 درجه و 30 نفر بدون قوس افزایش­یافته کمری به صورت هدفمند انتخاب شدند. همچنین آزمودنی­های تحقیق از نظر هرگونه ناراستایی قابل مشاهده در نماهای مختلف بررسی شدند؛ افرادی که مشکوک به ابتلا بودند، از انتخاب آنها به عنوان آزمودنی اجتناب شد. آنگاه از هر دو گروه (با و بدون قوس افزایش­یافته کمری) آزمون­های عملکرد اندام تحتانی شامل وای، پرش عمودی، مسافت سه لی، زمان پرش تک­پا در مسافت شش متر و تعادل ایستا به عمل آمد. سپس اطلاعات به­دست­آمده از تحقیق حاضر با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی (t مستقل) در دو گروه سالم و مبتلا مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. <strong>یافته</strong><strong>­</strong><strong>ها</strong> یافته­ها نشان داد که تفاوت معناداری بین میانگین نتایج به‌دست‌آمده در آزمون‌های وای (001/0=P)، پرش عمودی (007/0=P)، مسافت سه لی (001/0=P)، زمان پرش تک‌پا در مسافت شش متر (002/0=P) و تعادل ایستا (001/0=P) بین دو گروه وجود دارد. <strong>نتیجه­ گیری</strong> به نظر می‌رسد که قوس افزایش­یافته کمری بر روی عملکرد اندام تحتانی تاثیر منفی می­گذارد و موجب کاهش عملکرد اندام تحتانی می­گردد. ر https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100598_b066529267b561abf24112df2729c87b.pdf