دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 6 3 2017 09 23 Comparison of the Effects of Muscular Fatigue on Neck Proprioception Performance between Professional Karate Athletes and Non-Athletes مقایسه تاثیر خستگی عضلانی بر عملکرد حس عمقی گردن کاراته کارای حرفه ای و غیرورزشکاران 1 10 1100332 10.22037/jrm.2017.1100332 FA نجمه افهمی دانشجوی دکتری آسیب شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهید باهنر، کرمان، ایران 0000-0002-7183-8586 منصور صاحب الزمانی استاد گروه آسیب شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهید باهنر، کرمان، ایران 0000-0002-1368-8508 فریبرز محمدی پور استادیار گروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهید باهنر، کرمان، ایران 0000000318782058 Journal Article 2016 04 30 Background and Aim: The poor performance of neck proprioception is a risk factor for athlete’s head and neck injury. Muscle fatigue, as an inevitable factor of any physical activity, can cause disorder in proprioception performance. The present study was carried out to investigate the effect of cervical muscular fatigue on neck proprioception performance in karate athletes in comparison to non-athletes. Materials and Methods: A total of 16 professional karate athletes (mean age ± SD; 21.00 ± 2.73 years, mean height ± SD; 1.78 ± 0.05 cm, and mean weight ± SD; 71.38 ± 11.32 kg) and 16 non-athletes (mean age ± SD; 20.81 ± 1.87 years, mean height ± SD; 1.75 ± 0.04 cm, and mean weight ± SD; 70.00 ± 12.24 kg) participated in the study. Participants performed dumbbell shrug shoulder (with 30% 1RM) for fatigue protocol. Cervicocephalic relocation test was used measuring angle repositioning error during active cervical extension and rotation movements to assess neck proprioception ability, before and after isotonic muscular fatigue. Results: No significant difference was observed in neck position sense before and after neck muscles fatigue in the two groups. However, a significant difference was found in neck proprioception performance between karate athletes and non-athletes following extension (P<0/05). In general, athletes had greater joint position errors compared with non-athletes. Conclusion: Although muscular fatigue did not affect proprioceptive neck performance, probably the effects of degenerative changes in neck proprioception and the acceleration repeated movements in karate athletes have weakened their neck proprioception function in some direction in comparison to non-athletes. Therefore, it is important to improve the performance of neck proprioception in karate athletes through special neck proprioception trainings. مقدمه و اهداف ضعف عملکرد حس عمقی گردن یک عامل خطر برای آسیبهای ناحیه سر و گردن ورزشکاران محسوب میشود. اختلال عملکرد حس عمقی با عواملی همچون خستگی عضلانی که جزء لاینفک هر فعالیت بدنی است، ارتباط دارد. از این رو تحقیق حاضر قصد بررسی تاثیر خستگی عضلات گردن بر حس عمقی آن در کاراتهکاران حرفه ای در مقایسه با افراد غیرورزشکار را دارد. مواد و روشها نمونههای تحقیق حاضر متشکل از 16 ورزشکار حرفه ای مرد کاراته با میانگین سن (73/2±00/21) سال، قد (05/0±78/1) سانتیمتر و وزن (32/11±38/71) کیلوگرم و 16 نفر مرد غیرورزشکار با میانگین سن (87/1±81/20) سال، قد (04/0±75/1) سانتیمتر و وزن (24/12±00/70) کیلوگرم میباشد. جهت اعمال خستگی از حرکت شانه بالا انداختن با دمبل (30% یک تکرار بیشینه) استفاده شد. قبل و بعد از اعمال پروتکل خستگی عضلانی ایزوتونیک، از آزمون بازسازی سری گردنی با اندازهگیری خطای بازسازی زاویه در دو حرکت اکستنشن و چرخش جهت سنجش توانایی حس عمقی گردن استفاده شد. نتایج به لحاظعملکرد حس عمقی گردن قبل و بعد از اعمال خستگی عضلانی، در هیچ یک از گروهها، تفاوت معناداری مشاهده نشد. بین عملکرد حس عمقی گردن ورزشکاران و غیرورزشکاران در اجرای آزمون توسط حرکت اکستنشن تفاوت معنادار مشاهده شد (05/0>P). در مجموع، ورزشکاران حرفه ای عملکرد حس عمقی ضعیفتری را نسبت به گروه غیرورزشکاران نشان دادند. نتیجه گیری گرچه خستگی عضلات گردن تاثیری بر عملکرد حس عمقی گردن نداشت، احتمالا تاثیر تدریجی گیرندههای حس عمقی گردن از ضربات وارده و تکرار حرکات شتابی ناحیه سر و گردن در ورزشکاران کاراته موجب ضعف عملکرد حس عمقی ناحیه گردن این افراد، در جهات خاص حرکتی، در مقایسه با غیرورزشکاران شده است. بنابراین نیاز به افزایش عملکرد حس عمقی گردن در ورزشکاران کاراته از طریق اجرای تمرینات اختصاصی حس عمقی احساس می شود.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100332_b4de198a07b271b1980f27f9d2d03e3a.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 6 3 2017 09 23 Effectiveness of Neurofeedback Training on Reading Performanceand Working Memory in Students with Dyslexia تاثیرآموزش نوروفیدبک بر عملکرد خواندن و حافظه فعال دانش آموزان مبتلا به اختلال خواندن 11 20 1100333 10.22037/jrm.2017.1100333 FA امیر صباغی کمیته پژوهشی دانشجویان. دانشجوی کارشناسی ارشد کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران مهدی رضائی دکتری کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-7039-520X نوید میرزاخانی کارشناس ارشد کاردرمانی، عضو هیئت علمی گروه کاردرمانی. دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-0603-5808 اشکان ایرانی دانشجوی دکترای نوروساینس، عضو کادر اموزشی گروه آموزشی کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0001-9984-8965 سیدمهدی طباطبایی کارشناس ارشد آمار زیستی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-6757-5795 Journal Article 2016 04 18 ABSTRACT Background and Aim: Reading disorder is one of the neurocognitive problems that causes academic, psycho-cognitive problems for students suffering from this problem. Neurofeedback is one of the therapeutic techniques in the field of reading disorder for normalizing brain waves. The aim of the present study was to investigate the effectiveness of neurofeedback training on reading performance and working memory of the students with dyslexia. Materials and Methods: The design used in the current study was quasi-experimental design including pretest-posttest and a control group. Using available sampling method, 36 students with reading disorders were selected from among all students with dyslexia in Torbat Heydarieh city in 1394-95 academic year, divided into two parallel ,age) gender, intelligence) groups of control and experimental with 18 students in each group. In the pretest and posttest, the Wechsler memory and Nema tests were used. Also, in addition to the academic teaching, as a part of routine practice of in the disability centers, the experimental group received 20 sessions of therapeutic; training neurofeedback for four sessions )each session lasted for 40 minutes(. In addition to receiving the academic training of dyslexia, the control group received 20 sessions of sham therapeutic training neurofeedback, four sessions a week, each session lasting for 40 minutes. To analyze the results, a variable analysis of covariance (working memory) and multivariable analysis of covariance (reading performance) were used. Results: The findings showed that neurofeedback training improved the working memory (p<0.0001) and all the components of reading performance (p<0.0001) except for testing issue marks (p>0.05) and naming images components (p>0.05) in students. Conclusion: Based on the findings of the current study, it is suggested that this therapeutic method be used along with other therapeutic methods. مقدمه و اهداف اختلالات خواندن یکی از مشکلات عصب-شناختی است که سبب بروز مشکلات تحصیلی، روانشناختی برای دانشآموزان مبتلا میشود. یکی از تکنیکهای درمانی در حوزه اختلال یادگیری ویژه خواندن جهت نرمالسازی امواج مغزی این کودکان، روش نوروفیدبک است. هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی نوروفیدبک بر عملکرد خواندن و حافظه فعال دانش آموزان مبتلا به اختلال خواندن است. مواد و روشها مطالعه حاضر به روش نیمهآزمایشی به‌صورت پیش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه کنترل انجام شد. با استفاده از روش نمونهگیری در دسترس از کلیه دانشآموزان مبتلا به اختلال خواندن شهرستان تربت‌حیدریه در سال تحصیلی 95-1394 تعداد 36 دانشآموز مبتلا به اختلال یادگیری نوع خواندن انتخاب که به دو گروه همتای 18 نفرهی (سن، جنس، هوش بهر) آزمایش و کنترل تقسیم شدند. در مرحله پیش‌آزمون و پس‌آزمون از آزمونهای نما و حافظه فعال وکسلر استفاده شد. دانشآموزان گروه مداخله در کنار آموزش تحصیلی که جزء کارهای روتین مراکز اختلالات بود، 20 جلسه آموزش نوروفیدبک در بازه‌ی زمانی 40 دقیقهای به‌صورت 4 جلسه در هفته دریافت کردند. گروه کنترل نیز علاوه بر روش آموزش تحصیلی کودکان نارساخوان، 20 جلسه 40 دقیقهای که به‌صورت چهار روز در هفته انجام شد، آموزش نوروفیدبک غیرواقعی را دریافت کردند. برای تجزیه‌ و تحلیل نتایج از آزمون آماری تحلیل کوواریانس یک متغیره (حافظه فعال) و تحلیل کوواریانس چندمتغیره (عملکرد خواندن) استفاده شد. یافتهها نتایج نشان داد برنامه آموزش نوروفیدبک سبب ارتقاء حافظه فعال (0001/0>p) و تمامی مؤلفه‌های عملکرد خواندن (0001/0>p) به‌جز مؤلفه آزمون نشانههای مقوله (05/0<p) و نامیدن تصاویر (05/0<p) درس دانش آموزان در گروه آزمایش شده است. نتیجهگیری بنابراین استفاده از این روش در درمان افراد مبتلا به اختلال خواندن در کنار سایر روشهای درمانی پیشنهاد می‌گردد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100333_197fbbdcc2e5e667b414e4c6b10e6f79.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 6 3 2017 09 23 Comparison between Elbow Joint Proprioception in Female Athletes and Non-Athletes Showing General Hypermobility Syndrome and Healthy Female Athletes مقایسه حس عمقی مفصل آرنج در زنان ورزشکار و غیرورزشکار دارای سندرم هایپرموبیلیتی عمومی و ورزشکار سالم 21 28 1100335 10.22037/jrm.2017.1100335 FA راضیه داودی کارشناس ارشد آسیب‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، مدرس مدعو، گروه تربیت بدنی، دانشگاه پیام نور، اهواز، ایران فرج فتاحی دانشجوی دکتری آسیب‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، ایران 0000-0002-0861-1469 رغد معمار استادیار گروه بیومکانیک ورزشی دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، ایران 0000-0002-0558-6421 سید صدرالدین شجاع الدین دانشیار گروه آسیب شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، ایران 0000-0003-0272-6748 Journal Article 2016 01 25 Abstract Background and Aim: Hypermobility is generally referred to as a distinguished risk factor in developing joint instability and the possibility of causing damage. Thus, it is widely believed that proprioception goes impaired in individuals with hypermobility. Therefore, the present study was carried out to compare elbow joint proprioception in female athletes and non-athletes showing hypermobility syndrome and healthy female athletes. Materials and Methods: The study followed a case-control methodology and the sampling was choice-based and based on the availability of the participants. A total of 30 female participants were categorized into three distinct groups, each comprising of 10 healthy athletes, 10 athletes showing hypermobility, and 10 non-athletes with hypermobility. Participants age range was between 20-30. Elbow flexion position sense error was measured through isokinetic dynamometer biodex system 3 through active method in 45 and 60 degrees and the values obtained were compared among the three groups and different angles. For data analysis, variance analysis test with repeated measures was used. The significance level was set at p< 0.05. Results:Data analysis indicated that the athletes showing hypermobility syndrome and healthy athletes both showed a higher proprioceptive precision compared with non-athletes demonstrating hypermobility. Additionally, the athletes with hypermobility and healthy athlete groups demonstrated more accurate proprioceptive acuity at an angle of 60 degrees compared with that of 45 degrees. But, the non-athletes showing hypermobility demonstrated a less accurate proprioceptive acuity at an angle of 60 degrees compared with that of 45 degrees. Conclusion: Unlike the previous investigations, the current study rejected the notion of existing impaired proprioception within the individuals showing hypermobility. So far, the hypermobility athletes’ proprioception has not been evaluated, which can be a good reason to justify this claim, since we may direct attentions to the key role of physical exercises in joints proprioception. Therefore, it seems that we could rely on hypermobility athletes to be used in higher levels of competition and in sport talent scouting. مقدمه و اهداف هایپرموبیلیتی از جمله عوامل مطرح در بروز بی‌ثباتی مفصلی و در نتیجه احتمال ایجاد آسیب می‌باشد. به همین دلیل اعتقاد بر این است که حس عمقی در این افراد دچار اختلال می‌گردد. بنابراین هدف مطالعه حاضر مقایسه حس عمقی مفصل آرنج در زنان ورزشکار و غیرورزشکار دارای سندرم هایپرموبیلیتی عمومی با زنان ورزشکار سالم بود. مواد و روش‌ها روش تحقیق حاضر از نوع مورد-شاهدی و روش نمونه‌گیری از نوع انتخابی و در دسترس بود. 30 زن در سه گروه ده نفری ورزشکار سالم، ورزشکار دارای هایپرموبیلیتی و غیرورزشکار دارای هایپرموبیلیتی در محدوده سنی 30 تا 20 سال در مطالعه حاضر شرکت کردند. خطای حس وضعیت در زوایای 60 و 45 درجه فلکشن آرنج به روش اکتیو توسط دستگاه دینامومتر ایزوکنتیک بایودکس سیستم 3 اندازه‌گیری شد و بین افراد هر سه گروه و بین زوایای مختلف مقایسه گردید. به منظور تجزیه و تحلیل داده‌ها، از آزمون تحلیل واریانس با اندازههای تکراری در سطح معناداری 05/0>P استفاده شد. یافته‌ها تجزیه و تحلیل داده‌ها نشان داد دقت حس عمقی در ورزشکار دارای هایپرموبیلیتی و ورزشکار سالم نسبت به غیرورزشکار دارای هایپرموبیلیتی بالاتر می‌باشد. همچنین گروه ورزشکار دارای هایپرموبیلیتی و ورزشکار سالم در زاویه 60 درجه نسبت به زاویه 45 درجه از دقت حس عمقی بیشتری برخوردار بودند،اما در گروه غیرورزشکار دارای هایپرموبیلیتی در زاویه 60 درجه نسبت به زاویه 45 درجه حس عمقی از دقت کمتری برخوردار بود. نتیجه‌گیری برخلاف تحقیقات صورت گرفته تاکنون، تحقیق حاضر وجود نقص حس عمقی در افراد دارای هایپرموبیلیتی را رد می‌کند. تا امروز حس عمقی ورزشکاران دارای هایپرموبیلیتی مورد بررسی و ارزیابی قرار نگرفته است که این خود می‌تواند دلیل خوبی برای توجیه این مدعا باشد، چرا که می‌توان به نقش مهم و کلیدی تمرینات ورزشی بر روی حس عمقی مفاصل بدن اشاره نمود؛ بنابراین به نظر می‌رسد احتمالاً بتوان از ورزشکاران دارای هایپرموبیلیتی در سطوح بالاتر رقابتی استفاده نمود و در استعدادیابی ورزشی، افراد فوق را از نظر دور نداشت.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100335_13983fa7120db0c87d2b7084f214ee12.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 6 3 2017 09 23 Effect of Pilates Exercises on Some Gait Kinematics Parameters in Healthy Sedentary Middle-Aged Women تاثیر تمرینات پیلاتس بر برخی متغیرهای کینماتیک اندام تحتانی زنان میانسال سالم و کم‌تحرک در حین راه رفتن 29 38 1100336 10.22037/jrm.2017.1100336 FA الهام وزیری دانشجوی کارشناس ارشد بیومکانیک ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهید باهنر، کرمان، ایران فریبرز محمدی پور استادیار گروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهید باهنر، کرمان، ایران 0000000318782058 منصور صاحب الزمانی استاد گروه آسیب شناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهید باهنر، کرمان، ایران 0000-0002-1368-8508 Journal Article 2016 03 14 Background and Aim: Aging reduces the physiological function of the body and perturbs the gait. On the other hand, based on the previous studies, regular physical activities postpone these perturbations. The purpose of the present study was to investigate the effects of Pilate's exercises on some lower extremity kinematics parameters in healthy sedentary middle age women during walking. Materials and Methods: A total of 20 healthy middle-aged sedentary women, between 50-45 years old, were purposefully selected to participate in the present study. In pre-test, each participant placed on a treadmill, then she walked on the treadmill for one minute. Then, the final 30-second of walking was recorded using the two-dimensional motion analysis system with 6 cameras at 120 Hz speed rate. Then, participants performed eight weeks of Pilates which was followed by a post-test similar to the pre-test. The Cortex software was used for data processing. Statistical analyses of data was performed using SPSS, version 22, running a paired T-test at a significant level of 0.05. Then, The desired parameter, including the hip, knee, and ankle motion range during the swing and stance phases were measured. Moreover, hip, knee, and ankle joint angles at both the heel contact and toe off moments were evaluated. Finally, the length step parameter was extracted, as well. Result: The results showed no significant differences between the evaluated parameters. Conclusion: The present study showed that the eight weeks of Pilates training does not affect the lower extremity kinematics during walking in healthy sedentary middle-aged women. This must be due the fact that the aging physiological problems in middle aged women are less than those in the elderly. مقدمه و اهداف افزایش سن، موجب کاهش عملکرد فیزیولوژیکی بدن میشود و راه رفتن افراد را با اختلال مواجه میسازد. از طرف دیگر بنا بر برخی مطالعات، فعالیت جسمانی منظم باعث به تاخیر انداختن این اختلالات میشود. از اینرو هدف تحقیق حاضر بررسی تاثیر تمرینات پیلاتس بر برخی پارامترهای کینماتیک اندام تحتانی زنان میانسال سالم و کم تحرک در حین راه رفتن بود. مواد و روشها 20 زن میانسال سالم و کم تحرک با دامنه سنی 50-45 سال برای شرکت در تحقیق حاضر به صورت هدفمند انتخاب شدند. در پیشآزمون، بعد از قرارگیری آزمودنی روی تردمیل، به مدت یک دقیقه به گامبرداری پرداخت، سپس گامهای برداشته شده در 30 ثانیه انتهایی آزمودنیها به وسیله سیستم سه بعدی آنالیز حرکت با 6 دوربین و با سرعت 120 هرتز ثبت شد. سپس آزمودنیها به مدت هشت هفته برنامه تمرینی پیلاتس را انجام دادند و پس از آن پسآزمون مشابه با پیش آزمون اجرا شد. پردازش دادهها با نرمافزار کورتکس صورت گرفت و سپس پارامترهای مورد نظر شامل دامنه حرکتی مفاصل ران، زانو و مچ پا در مرحله سوینگ و استانس، زوایای مفاصل ران زانو و مچ پا در لحظه برخورد پاشنه با زمین و جدا شدن پنجه و نیز پارامتر طول گام استخراج شد. تجزیه و تحلیل آماری دادهها به وسیله نرمافزار SPSS22 و با استفاده از آزمون تیهمبسته در سطح معناداری 05/0 انجام گرفت. یافتهها نتایج آزمون تی همبسته نشان داد تفاوت معناداری در پارامترهای بررسی شده وجود ندارد. نتیجه گیری با توجه به نتایج تحقیق حاضر، هشت هفته تمرینات منتخب پیلاتس بر کینماتیک اندام تحتانی در حین راه رفتن زنان میانسال سالم و کم‌تحرک تاثیرگذار نبود. عدم تاثیرگذاری تمرینات احتمالا به دلیل این است که افراد میانسال نسبت به افراد سالمند کمتر تحت تاثیر عوارض فیزیولوژیکی افزایش سن قرار دارند و عملکرد راه رفتن آنها هنوز با اختلال مواجه نشده است.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100336_eaf370ec0426ca2893d3f1fb7d7b5606.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 6 3 2017 09 23 Comparison between the Effects of Active Recovery in Hot and Cold Water on Muscle Soreness and the Cardiac Response after Resistance Training in Hot and Cold Environments مقایسه اثر ریکاوری فعال در خشکی، آب سرد و گرم بر فاکتورهای حیاتی و درک کوفتگی متعاقب تمرینات مقاومتی در دو محیط متفاوت 39 50 1100338 10.22037/jrm.2017.1100338 FA کریم صالح زاده استادیار، گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه شهید مدنی اذربایجان، تبریز، ایران نرجس صدیقی دانشجوی کارشناس ارشد، گروه علوم ورزشی، دانشگاه شهید مدنی اذربایجان، تبریز، ایران Journal Article 2016 04 18 Background and Aim: Recovery may alleviate athletes’ muscle soreness and the vital factors. The present study aimed to compare the effects of active recovery without water along with hot and cold water on vital factors and muscle soreness after resistance training in two different environments. Materials and Methods: A total of 36 female students were randomly divided into 3 groups of control, recovery with cold water, and recovery with hot water, with 12 participants in each group. The experimental groups performed a week of resistance training in hot environment (35 to 40° c, 75± 2% humidity) and recovery in cold (10 to 12° c) and warm (40° c) water. Then, they took a rest for the second week. In the third week, they did the trainings in cold environment (5 to 10° c, 60± 2% humidity) and went under recovery in cold and warm water. The control group underwent a week of resistance training in an environment with mild temperature (26± 2° c, 43± 2% humidity) and had the active recovery without water. Muscle soreness, body temperature, blood pressure, and heart rate were assessed at different stages. Results:The results revealed that there was a significant difference between recovery in warm and cold water on muscle soreness and vital factors after performing resistance exercise in cold and heat in stressful environments (P≤ 0.05). Active recovery in cold water causes greater reduction of muscle soreness in periods of 24 and 48 hours after training in cold environments and of blood pressure and heart rate two hours after doing exercise in warm and cold environments. Conclusion: Swift recovery of vital factors and muscle soreness after resistance trainings in abnormal temperatures could best be achieved by an active recovery with cold water. مقدمه و اهداف ریکاوری با آب ممکن است بر بهبود درک کوفتگی و فاکتورهای حیاتی ورزشکاران موثر باشد. هدف از تحقیق حاضر مقایسه اثر ریکاوری فعال در خشکی، آب سرد و گرم بر فاکتورهای حیاتی و درک کوفتگی متعاقب فعالیت مقاومتی در دو محیط متفاوت میباشد. مواد و روشها 36 زن دانشجو به‌صورت تصادفی در 3 گروه 12 نفره کنترل، ریکاوری با آب سرد و آب گرم تقسیم شدند. گروه‌های تجربی بعد از یک هفته فعالیت مقاومتی در محیط گرم (35 تا 40 درجه سانتیگراد و رطوبت2±75%) و ریکاوری در آب سرد (10 تا 12 درجه سانتیگراد) و گرم (40 درجه سانتی گراد)، هفته دوم را استراحت و در هفته سوم نیز در محیط سرد (5تا 10 درجه سانتی گراد و رطوبت2±60%) تمرین و ریکاوری با آب سرد و گرم نمودند. گروه کنترل نیز یک هفته فعالیت مقاومتی در محیطی با دمای خنثی (2±26 درجه سانتی گراد و رطوبت 2±43%)، ریکاوری فعال در خشکی را انجام داد. درک کوفتگی، درجه حرارت، فشارخون و ضربان قلب در مراحل مختلف مورد ارزیآبی قرار گرفت. یافتهها نتایج نشان داد که بین ریکاوری فعال در آب سرد و گرم بر درک کوفتگی و فاکتورهای حیاتی پس از اجرای فعالیت مقاومتی در محیطهای استرسزای سرمایی و گرمایی اختلاف معناداری وجود دارد (05/0P≤). ریکاوری فعال در آب سرد موجب کاهش بیشتری در میزان درک کوفتگی در مدت زمانهای 24 و 48 ساعت بعد از تمرین در محیط سرد و فشارخون و ضربان قلب در 2 ساعت پس از تمرین در محیط های گرم و سرد می‌شود. نتیجه گیری به نظر می‌رسد برای ریکاوری سریع فاکتورهای حیاتی و درک کوفتگی بعد فعالیت مقاومتی در محیط با دماهای غیرطبیعی، بهتر است از ریکاوری فعال در آب سرد استفاده شود.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100338_76fe9fc751347025f80c5a0af092e68d.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 6 3 2017 09 23 Compression of the Effect of Taping and Bracing on Functional Performance in Volleyball Player with Ankle Instability مقایسه تاثیر تیپینگ و بریس بر فعالیت عملکردی والیبالیست های دارای مچ پای ناپایدار 51 59 1100340 10.22037/jrm.2017.1100340 FA ریناس عبدالله دانشجوی کارشناسی ارشد تربیت بدنی (گرایش حرکات اصلاحی و آسیب شناسی ورزشی )، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران نادر ثمامی دکتری حرکات اصلاحی و آسیب شناسی ورزشی، استادیار ، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران 0000-0003-1333-6323 علی اصغر نورسته دکتری تخصصی فیزیوتراپی، دانشیار، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران 0000-0003-3540-4470 Journal Article 2016 07 02 Background and Aim: The purpose of the present study was to investigate and compare the impact of taping and two types of braces (Lacy brace and Brace Neoprene) on functional performance of volleyball players with an unstable foot ankle. Materials and Methods:In the current comparative research, 15 volleyball players of Iraqi Kurdish State, who had an unstable foot ankle (average age: 21.93±1.94 years, height: 1.85±0.08m, weight: 80.50±7.25kg, and Body Mass Index: 23.37±1.65 kg/m²) were included. Functional tests included Jump Sargent and Y Balance Test. Data was analyzed using repeated Analysis of Variance (repeated ANOVA) in SPSS, version 22 (p˂0.05). Result:The findings showed that in Brace Neoprene (p˂0.001) and Lacy brace (p˂0.001), the scores of Y Balance Test and all three protecting devices, including taping (p ˂ 0.001), brace neoprene (p ˂ 0.002), and Lacy brace (p ˂ 0.001), had a positive impact on the vertical jump test score, but these three types of protective equipments had no certain superiority over each other prior to and after the practices. Conclusion:Based on the findings of the present study and since in Y Balance Test the taping had no effect on the results of the test, overall, no difference was found between the three types of protective devices. Also, based on the findings of the previous studies, showing that using braces is less expensive, it seems reasonable to use the brace compared with taping. It is noteworthy to remind that the preference of one of these methods to other is dependent on the factors like the convenience of the athlete and the biomechanical items, which deserve further investigation. مقدمه و اهداف هدف از تحقیق حاضر بررسی و مقایسه تاثیر تیپینگ و دو نوع بریس بنددار و نئوپرینی بر فعالیت عملکردی والیبالیستهای دارای مچ پای ناپایدار میباشد. مواد و روش ها تحقیق حاضر از نوع مقایسهای می‌باشد. آزمودنیهای تحقیق حاضر 15 نفر از والیبالیستهای ایالت کردستان عراق تشکیل دادند که دارای مچ پای ناپایدار بوده با میانگین سن: 94/1±93/21 سال، قد: 08/0±85/1 متر، وزن: 25/7±50/80 کیلوگرم و شاخص توده بدنی: 65/1±37/23 کیلوگرم بر متر مربع میباشند. آزمونهای عملکردی تحقیق پیشرو شامل پرش سارجنت و آزمون تعادلی وای بوده و دادههای تحقیق با استفاده از روش آماری آنالیز واریانس مکرر و با استفاده از نرمافزار SPSS نسخه 22 در سطح 05/0˂p) تجزیه و تحلیل شد. یافته ها یافتههای تحقیق حاضر نشان داد که در بریس نئوپرینی (001/0˂P) و بریس بنددار (001/0˂P) نمره آزمون Y و هر سه وسایل محافظتی شامل تیپینگ (001/0˂P)، بریس نئوپرینی (002/0˂P) و بریس بنددار (001/0˂P) بر نمره آزمون پرش عمودی تاثیر مثبت دارد، اما این سه نوع وسایل محافظتی در قبل و بعد از اعمال، برتری خاصی نسبت به یکدیگر ندارند. بحث و نتیجه گیری با استفاده از یافته های تحقیق و از آنجایی که در آزمون Y عمل تیپینگ تاثیری بر نتیجه آزمون نداشته و در مجموع تفاوتی بین این سه نوع وسایل محافظتی یافت نشد و بر اساس یافته های تحقیقهای قبلی که حاکی از صرف هزینه کمتر در استفاده از اعمال بریس می باشد، به نظر میرسد استفاده از بریس نسبت به اعمال تیپینگ بهینهتر باشد. قابل ذکر است که ترجیح یکی از این روشها به عوامل دیگر مثل راحتی ورزشکار و موارد بیومکانیکی نیز بستگی دارد که از این نظر نیاز به مطالعات بیشتر می باشد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100340_c93a868c576069494a1c84f797b627ac.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 6 3 2017 09 23 Effect of Community Re-Entry Program on the Mental State in Chronic Mental Illnesses Daily Rehabilitation Centers in Hamadan تأثیر برنامه بازگشت به اجتماع (CRP) بر وضعیت روانی بیماران روانی مزمن مراکز توانبخشی روزانه شهر همدان 60 67 1100342 10.22037/jrm.2017.1100342 FA فرخنده جمشیدی کارشناسی ارشد کاردرمانی، مربی، گروه کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران شهین توحیدی مربی، گروه پرستاری، دانشکده پرستاری و فوریت پزشکی پلدختر، دانشگاه علوم پزشکی لرستان، لرستان، ایران آرزو شایان کارشناسی ارشد مامایی، مربی، گروه مامایی، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران Journal Article 2016 08 13 Background and Aim: Community Re-Entry Program (CRP) is one of the new programs that equips participants with the skills and information necessary to enable them to meet the requirements of hospital stay, to live independently in their community. The present study aimed to assess the effect of Community Re-Entry Program (CRP) on the mental state of patients with chronic mental disorders. Materials and Methods: In the present study, 40 patients with chronic mental disorders referring to outpatient rehabilitation centers of Hamadan, Iran, were randomly divided into two intervention (N=20) and control (N=20) groups. The intervention group received CRP in 16 educational sessions, each lasting for 60-90-minutes, held twice a week for two months. The control group, on the other hand, took part in the routine occupational therapy of the rehabilitation center. Both groups were evaluated using the Positive and Negative Symptoms Scales (PANSS) questionnaire before and after the intervention. Results: The results showed a significant change in negative symptoms (P=0.04), general psychopathology (P=0.01), and total score of PANSS questionnaire (P=0.02) in the intervention group compared with those of the control group, after the intervention. However, no significant difference was found between the two groups concerning positive symptoms. Conclusion: According the research findings, CRP could reduce negative symptoms, general psychopathology, and total scores of mental state in chronic mental patients, which reflects the impact of the program in improving mental state in these patients. Yet, future studies are required to assess the long-term clinical effects of this program. مقدمه و اهداف برنامه بازگشت به اجتماع یکی از برنامههای جدید توانبخشی است که با تجهیز شرکت‌کنندگان به مهارتها و اطلاعات لازم، آنها را قادر میسازد از شرایط بستری در بیمارستان به زندگی مستقل در جامعه وارد شوند. هدف از مطالعه حاضر، تعیین تاثیر برنامه بازگشت به اجتماع بر وضعیت روانی بیماران روانی مزمن بود. مواد و روشها 40 بیمار مبتلا به اختلالات روانی مزمن مراجعه کننده به مراکز توانبخشی روزانه شهر همدان، به صورت تصادفی در دو گروه آزمون (20 مورد) و کنترل (20 مورد) قرار گرفتند. گروه آزمون برنامه بازگشت اجتماع را در 16 جلسه آموزشی 60-90 دقیقهای، به صورت 2 روز در هفته به مدت دو ماه دریافت کردند و گروه کنترل هم در طی این مدت از خدمات کاردرمانی معمول مرکز استفاده کردند. بیماران در هر دو گروه آزمون و کنترل قبل و بعد از اجرای برنامه آموزشی توسط مقیاس مجموعه علائم مثبت و منفی (PANSS) مورد ارزیابی قرار گرفتند. یافتهها یافتهها بیانگر این است که بیماران گروه مداخله در مقایسه با گروه کنترل پس از اجرای برنامه بازگشت به اجتماع در ابعاد علائم منفی (04/0P=)، آسیبشناسی روانی عمومی (01/0P=) و نمره کل (02/0P=) از مقیاس مجموعه علائم مثبت و منفی تغییر معناداری را نشان دادند و در بعد علائم مثبت ارتباط بین دو گروه معنادار نبود. بحث و نتیجهگیری بر اساس یافتههای پژوهش حاضر، برنامه بازگشت به اجتماع باعث مهار و بهبود علائم منفی، آسیبشناسی روانی عمومی و نمره کل وضعیت روانی بیماران روانی مزمن شد، این حاکی از تاثیر برنامه در بهبود وضعیت روانی این بیماران بود. البته برای بررسی نتایج درازمدت برنامه در این بیماران نیاز به مطالعات پیگیری میباشد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100342_bd811277ce2ee7ebbf68ab408c19a0bd.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 6 3 2017 09 23 Immediate Effect of Foot Insole on Electromyography Activity Ratio of VMO and VL Muscles During One-Leg Drop Jump اثر فوری انواع کفی طبی بر نسبت فعالیت الکتریکی عضله پهن داخلی مایل به پهن خارجی در حرکت فرود-پرش تک‌پا 68 76 1100343 10.22037/jrm.2017.1100343 FA مهرداد عنبریان دانشیار بیومکانیک ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران محمد حسین قاسمی دانشجوی دکتری بیومکانیک ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران امیر رضا صدیقی دانش‌آموختۀ کارشناسی ارشد بیومکانیک ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران Journal Article 2016 06 09 Background and Aim: Although the biomechanical effects of insole on optimization of movement patterns, especially in the lower limbs in rehabilitation sciences, have been documented, the effect of applying it in modifying sports basic movement patterns is not well-known. The aim of present study was to investigate the effect of three foot insoles (rigid, semi-rigid, and soft) on electromyography activity ratio of VMO and VL muscles. Materials and Methods: A total of 13 male participants took part in the present semi-experimental study. Electromyography activities of Vastus Medialis Obliqe (VMO) and Vastus Lateralis (VL) muscles were recorded and VMO/VL ratio was compared in four conditions: wearing only shoes, soft-sole, semi-sole, and rigid-sole during one-leg drop jump. ANOVA with Repeated measures test was used for data analyses (p<0.05). Results: The VMO muscle activation in soft-sole condition significantly increased in comparison with semi-rigid condition in the eccentric phase (P<0.05). There was a significant increase in electromyography activation for Vastus lateralis muscle in soft-sole condition compared to non-sole and rigid-sole in the eccentric phase (P<0.05). Also, there was no significant difference observed for VMO and VL activation in conditions during concentric and pre-activation phases. Finally, VMO/VL activation ratio in rigid-sole significantly increased in comparison with semi-sole in the eccentric phase. Conclusion: Considering the influence of rigid insole on increasing the VMO/VL ratio during the execution of drop jump task, it seems that using rigid insole may be useful in improving and expediting individuals' rehabilitation with imbalance problems between VMO and VL muscles during jumping tasks. مقدمه و اهداف اثرات بیومکانیکی کفی طبی بر بهینه کردن الگوی حرکتی به ویژه در اندام تحتانی در علوم توانبخشی مستند شده است؛ اما نتایج کاربرد آن در تغییرات الگوهای حرکات پایه‌ای ورزشی به خوبی شناخته نشده است. هدف مطالعه ی حاضر، بررسی اثر فوری سه نوع کفی طبی سخت، نیمه‌سخت و نرم بر نسبت فعالیت عضلات پهن داخلی مایل به پهن خارجی بود. مواد و روش‌ها در مطالعه نیمه تجربی حاضر تعداد 13 مرد شرکت کردند. فعالیت الکترومیوگرافی عضلات پهن داخلی مایل به پهن خارجی حین انجام تکلیف فرود-پرش تک‌پا در وضعیت های: پوشش کفش بدون کفی، کفی نرم، نیمه سخت و کفی طبی سخت ثبت و نسبت VMO/VL مقایسه شد. از آزمون آنالیز واریانس با اندازه‌های تکراری برای تجزیه و تحلیل داده ها استفاده شد (05/0< P). یافته‌ها میزان فعالیت عضله ی پهن داخلی مایل در مرحله انقباض اکسنتریک در انجام تکلیف فرود- پرش با کفی نرم به طور معناداری بیشتر از کفی نیمه‌سخت بود. میزان فعالیت عضله ی پهن خارجی نیز در مرحله اکسنتریک در کفی نرم به طور معناداری بیشتر از حالات بدون کفی و کفی سخت بود. در مراحل پیش‌فعالیت و کانسنتریک تفاوت معناداری در فعالیت عضلات پهن داخلی مایل و پهن خارجی میان وضعیت-های مختلف مشاهده نشد. نهایتاً، نسبت VMO/VL در مرحله ی اکسنتریک در کفی سخت به طور معناداری بیشتر از کفی نیمه‌سخت بود. بحث و نتیجه‌گیری کفی طبی سخت می‌تواند نسبت VMO/VL را حین اجرای تکلیف فرود-پرش افزایش دهد. به نظر می رسد که استفاده از کفی سخت به بهبود و تسریع توانبخشی افراد با مشکلات عدم تعادل بین عضلات پهن داخلی مایل و پهن خارجی در اجرای حرکات پرشی مفید باشد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100343_38a69166d12f89e06377eaeecdcaed43.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 6 3 2017 09 23 Relationship between Frequency of Compensatory Misarticulation with Timing of Primary Palatal Surgery and Cleft Type in 3-7 Year-Old Children with Cleft Palate بررسی ارتباط بین فراوانی خطاهای تولید جبرانی با نوع شکاف و سن جراحی اولیه‌ی کام در کودکان 3 تا 7 سال دچار شکاف کام شهر اصفهان 77 83 1100345 10.22037/jrm.2017.1100345 FA پریسا رضایی کارشناس ارشد گفتاردرمانی، هیئت علمی گروه گفتاردرمانی، مرکز تحقیقات ناهنجاریهای جمجمه -صورت و شکاف کام؛ دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0002-2430-8822 زهرا میانه ساز کارشناس گفتاردرمانی، دانشکده ی علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران صبا میرزایی کارشناس گفتاردرمانی، دانشکده ی علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران فاطمه خانلر کارشناس ارشد گفتاردرمانی، مرکز تحقیقات ناهنجاریهای جمجمه -صورت و شکاف کام؛ دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی اصفهان، اصفهان، ایران فاطمه درخشنده عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، عضو مرکز تحقیقات ناهنجاری‌های جمجمه‌-صورت و شکاف کام؛دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی اصفهان، اصفهان، ایران Journal Article 2016 06 22 Background and Aim: Despite the relatively long history of palatal surgery, little consensus has been reached regarding the best surgical techniques, and even less regarding optimal timing. There are still no standard protocols to address the issues of ideal timing for cleft palate repair to attain optimal speech and to avoid abnormal maxillofacial growth after repair. Otherwise, there are various types of cleft of the primary and secondary palate and researches indicate that the extent and type of cleft, surgical techniques, and timing of surgical and behavioral management might impress the frequency and type of speech errors. The present study was conducted to examine the impact of the time of primary palatal surgery and cleft type on compensatory misarticulation in 3-7 years old children with cleft palate. Materials and Methods: In the present retrospective descriptive-analytic study. A total of 175 children, aged 3-7 years, with repaired cleft palate were chosen from Isfahan Cleft palate and Craniofacial Team. The case files were chosen based on the entrance criteria and then the personal data and speech assessment forms were filled. Information about the cleft type and timing of primary palatal surgery was collected from children’ files. Data was analyzed using analytic statistics in SPSS, version 16. Results: Chi-square analyses revealed no significant relationship between dependent variable of the frequency of preschoolers with cleft palate who produced compensatory misarticulation and the independent variables of cleft type and age of primary palatal surgery. Conclusion: In the present study, the age range was wide, and the extent of the cleft was unclear. Additional research is needed to determine if there are variables (such as type and time of early intervention program) that might have masked the influence of timing of primary surgery and cleft type. مقدمه و اهداف برخلاف تاریخچه ی نسبتاً طولانی جراحی کام، توافق کمی در خصوص بهترین زمان و تکنیک جراحی وجود دارد وتناقضاتی درباره تأثیر زمان جراحی روی گفتار مطرح است. ترمیم کام اغلب با عنوان زودهنگام یا دیرهنگام و بدون ارائه ی تعریفی واضح توصیف میشوند و هنوز هیچ پروتکل استانداردی وجود ندارد که زمان ایده آل برای ترمیم شکاف کام را برای دستیابی به گفتار بهینه و پرهیز از رشد غیر عادی فک فوقانی بعد از ترمیم مشخص کند. از سوی دیگر انواع مختلفی از شکاف کام اولیه و ثانویه وجود دارد و تحقیقات بیانگر آن است که وسعت و نوع شکاف، تکنیک جراحی و زمان ارائهی مداخلات جراحی و رفتاری روی فراوانی و نوع خطاهای گفتاری این کودکان تأثیرگذاراست. این مطالعه با هدف بررسی ارتباط بین تولید خطاهای تولید جبرانی با نوع شکاف کام و سن جراحی اولیه انجام شد. مواد و روش ها در این پژوهش توصیفی- تحلیلی گذشته نگر، با توجه به کل جمعیت در دسترس، تعداد 175 کودک دچار شکاف کام 7-3 ساله انتخاب شدند. با مراجعه به کلینیک شکاف کام اصفهان و براساس معیارهای ورود و استفاده از پرونده ی نمونه ها، فرم پرسشنامه اطلاعات شخصی و فرم ارزیابی گفتار تکمیل شد. اطلاعات مربوط به نوع شکاف و زمان جراحی اولیه کام استخراج شد. با وارد کردن داده ها در نرم افزار spss16 نتایج بررسی شد. یافته ها نتایج نشان دادند که رابطه ی معناداری بین سن جراحی اولیه ی کام و نوع شکاف با تعداد کودکانی که خطای تولید جبرانی داشتند وجود نداشت. نتیجه گیری در این مطالعه بازه‌ی سنی نمونه ها وسیع و میزان گستردگی شکاف کام نا‌مشخص بود. مطالعات بیشتری نیاز است تا تعیین شود آیا متغیرهای دیگری ( مانند نوع و زمان ارائه ی برنامه ی مداخله ی زودهنگام) نیز وجود دارند که تأثیر زمان جراحی اولیه و نوع شکاف کام را مخفی کنند.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100345_a74ff5b13f1978d635b82f8a2b2a2d8a.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 6 3 2017 09 23 Comparison of the Effect of Pilates and Traditional Corrective Exercises on Lumbar Lordosis in Female Students مقایسه تاثیر تمرین اصلاحی سنتی و پیلاتس بر ناهنجاری لوردوز کمری دانشجویان دختر 84 94 1100348 10.22037/jrm.2017.1100348 FA رقیه افرونده استادیار، گروه تربیت بدنی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران 0000-0002-1592-7330 رعنا سیدزنوزی کارشناسی ارشد، گروه تربیت بدنی دانشگاه پیام نور، تهران، ایران Journal Article 2016 06 14 Background and aim: The aim of this study was to compare the effect of Pilates and traditional corrective exercises on lumbar lordosis. Materials and Methods: Statistical population of the present study was nonathletic female students of Farhangian University in Khoy. Thirty subjects (19-24 years old) with lumbar lordosis were selected and divided into two experimental (Pilates, traditional corrective) and control groups. Experimental groups performed related exercises for 3 weeks, 3 days in a week with duration of 60 min each day. Flexible ruler, Thomas test, leaning forward, squat test and sit-up test was used respectively for measuring lordosis degree, flexibility of quadriceps muscles, flexibility of back muscles, power of hamstring and power of abdominal muscles before and after six weeks training. To compare pre-test and post-test of dependent variables, paired t-test was used. One way ANOVA and Bonferoni test was used to compare three groups. Results: Results showed that in both experimental groups lumbar lordosis was decreased (in both groups p=0.001) and flexibility of quadriceps (traditional corrective group p=0.001; Pilates group p=0.003), flexibility of back muscles (in both groups p=0.001), power of hamstring (in both groups p=0.001) and power of abdominal muscles (in both groups p=0.001) was improved. There was no significant difference between two experimental groups for lumbar lordosis (p=1.000), flexibility of quadriceps(p=0.856), flexibility of back muscles (p=0.786), power of hamstring muscles (p=1.000) and power of abdominal muscles (p=0.579). Conclusion: Therefore for treating lumbar lordosis both Pilates and traditional corrective exercises can be used. Both training methods may treat hyperlordosis with increase in flexibility of back muscles and quadriceps muscles and with increase in power of hamstring and power of abdominal muscles. مقدمه و اهداف هدف پژوهش حاضر مقایسه تاثیر تمرین پیلاتس و اصلاحی سنتی بر ناهنجاری لوردوز کمری بود. مواد و روش ها جامعه آماری پژوهش حاضر دانشجویان دختر غیر ورزشکار خوابگاه دانشگاه فرهنگیان شهرستان خوی بود. 30 نفر دانشجوی مبتلا به لوردوز کمری با دامنه سنی 24-19 سال به عنوان نمونه انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه تمرین اصلاحی سنتی و پیلاتس و یک گروه کنترل تقسیم شدند. گروه های تجربی به مدت 6 هفته و 3 روز در هفته و هر روز به مدت 60 دقیقه تمرینات مربوطه را انجام دادند. برای تعیین میزان قوس کمری، انعطاف پذیری عضلات چهار سر ران، انعطاف پذیری عضلات کمر، قدرت عضلات همسترینگ و قدرت عضلات شکم در دو مرحله قبل و بعد از 6 هفته تمرین به ترتیب از خط کش منعطف، آزمون توماس، آزمون خم شدن به جلو روی میز، آزمون اسکات پا و آزمون دراز و نشست استفاده شد. برای مقایسه پیش آزمون و پس آزمون متغیرهای وابسته از آزمون t همبسته و برای مقایسه گروه های پژوهش از آزمون تحلیل واریانس یکطرفه با آزمون تعقیبی بونفرونی استفاده شد. یافته ها کاهش معنی داری در زاویه لوردوز کمری در هر دو گروه تجربی مشاهده شد (در هر دو گروه 001/0p=). همچنین بهبودی معنی داری در انعطاف پذیری عضلات چهار سر ران (گروه اصلاحی سنتی 001/0=p و گروه پیلاتس 003/0=p)، انعطاف پذیری عضلات کمر (در هر دو گروه 001/0p=)، قدرت عضلات همسترینگ (در هر دو گروه 001/0p=) و قدرت عضلات شکم (در هر دو گروه 001/0p=) مشاهده شد. تفاوت معناداری بین گروه اصلاحی سنتی و پیلاتس برای متغیرهای زاویه لوردوز کمری (000/1= p)، انعطاف پذیری عضلات چهار سر ران (856/0= p)، انعطاف پذیری عضلات کمر (786/0= p)، قدرت عضلات همسترینگ (000/1= p) و قدرت عضلات شکم (579/0= p) مشاهده نشد. نتیجه گیری بر اساس نتایج پژوهش حاضر چنین نتیجه گیری می شود که برای درمان لوردوز کمری میتوان از هر دو شیوه تمرینات اصلاحی سنتی و پیلاتس به عنوان روش تمرینی موثر استفاده کرد و هیچ یک از روش های تمرینی بر دیگری مزیت ندارد. هر دو شیوه تمرینی با افزایش انعطاف پذیری عضلات کمر و چهار سر ران و تقویت عضلات شکم و همسترینگ موجب درمان این ناهنجاری می شوند.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100348_88fcd3d3bc85be7873f48d3e173683eb.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 6 3 2017 09 23 Balance Performance in 7 to 12 Year-Old Students with Hearing Loss in Qom Deaf Schools بررسی عملکرد تعادلی کودکان 7 تا 12 سال دارای اختلال شنیداری در حال تحصیل در مدارس ناشنوایان استان قم 95 102 1100349 10.22037/jrm.2017.1100349 FA محمد هدایت جو کمیته پژوهشی دانشجویان. دانشجوی کارشناسی ارشد کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران مهدی رضائی استادیار، دکترای تخصصی کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-7039-520X نوید میرزاخانی کارشناس ارشد کاردرمانی، مربی گروه کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-0603-5808 مهدی علیزاده استادیار، دکترای تخصصی علوم اعصاب، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران احمدرضا ناظری دکترای تخصصی شنوایی شناسی، استادیار گروه شنوایی شناسی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0001-7234-5479 علیرضا اکبرزاده باغبان دکترای آمار زیستی، استاد گروه آمار، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-0961-1874 Journal Article 2016 06 08 Background and Aim: The prevalence of moderate to profound hearing loss in children is 1 to 6 out of 1000. Children with deafness are at the risk of vestibular dysfunction. Since the vestibular apparatus triggers the vestibular reflex mechanisms that stabilize the eyes, head, and body in space, impairment of this mechanism will also affect postural sensibility. The aim of the present study was to investigate the balance performance in 7 to 12 year-old students with hearing loss in Qom deaf schools. Materials and methods: In the present study, the balance performance of 47 students with moderate, severe, and profound hearing loss in Qom deaf schools was evaluated using balance subtest of Bruiniks Ozeretsky test of motor proficiency. For data analysis, the means of standard scores in different gender and age groups were compared. Also, based on classification of standard scores in test manual, classification of balance performance in age and gender groups and then students’ distribution in the performance classifications were determined. Results: In each of the age groups, more than 50 percent and in each of gender groups 60 and more than 60 percent of the students had low balance performance. The means of their balance standard scores in each of age groups was 6 and less than 6 and in each of gender groups less than 6. Conclusion: In the studied cases, most students in age and gender groups had low balance performance. The means of balance standard scores in age and gender groups indicate that balance performance level is low. These findings demonstrate that organizations related to hearing-impaired children such as Welfare Organization of Iran and Special Education Organization must pay more attention to balance rehabilitation in these children. مقدمه و اهداف شیوع نقص شنیداری متوسط تا عمیق در کودکان 1 تا 6 در 1000 کودک است. کودکان مبتلا به ناشنوایی در خطر نقص عملکرد وستیبولار قرار دارند. از آنجایی که دستگاه وستیبولار، مکانیسم های رفلکسی وستیبولار را که تلاش می کنند تا چشم، سر و بدن را در فضا ثابت نگه دارند به کار می اندازد نقص در این دستگاه می تواند بر حساسیت پاسچرال تاثیر بگذارد. هدف از این مطالعه بررسی عملکرد تعادلی کودکان 7 تا 12 سال دارای اختلال شنیداری محصل در مدارس ناشنوایان استان قم می باشد. مواد و روش ها در این طرح عمکرد تعادلی47 کودک مبتلا به نقص شنیداری متوسط، شدید و عمیق در حال تحصیل در مدارس ناشنوایان استان قم با استفاده از خرده آزمون تعادل آزمون مهارتهای عملکردی برونینکز اوزرتسکی بررسی شد. میانگین نمرات استاندارد کسب شده در گروه های سنی و جنسی مختلف با هم مقایسه شدند و همچنین طبق طبقه بندی نمرات استاندارد که در دستورالعمل تست وجود دارد طبقه عملکرد تعادلی در گروه های سنی و جنسی مشخص شدند و توزیع افراد در طبقه های عملکردی تعیین گردید. یافته ها در هریک از گروه های سنی مورد بررسی بیش از 50 درصد افراد و در هریک از گروه های جنسی مورد بررسی 60 و بیش از 60 درصد افراد عملکرد تعادلی پایین داشتند. میانگین نمره استاندارد تعادل در هریک از گروه های سنی مورد بررسی 6 و کمتر از 6 و در هر یک از گروه های جنسی مورد بررسی کمتر 6 نشان داد. نتیجه گیری در نمونه های مورد مطالعه، اکثریت افراد در تمام گروه های سنی و جنسی دارای عملکرد تعادلی پایین هستند. همچنین میانگین نمرات استاندارد تعادلی در گروه های سنی و جنسی مورد بررسی نشان از سطح پایین تعادلی دارند. این نتایج لزوم توجه بیشتر سازمان های مرتبط با این کودکان نظیر سازمان بهزیستی و آموزش و پرورش استثنایی به توانبخشی تعادلی این کودکان را آشکار می سازد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100349_3566641247135e4448c02f6c6c441a36.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 6 3 2017 09 23 Effect of Aerobic Training on Overall Metabolic Risk and the Atherogenic Non-High Density Lipoprotein Cholesterol Levels in Tabriz Sedentary Males by Controlling the Effect of Nutrition اثر تمرین هوازی بر وخامت کلی خطر متابولیک و لیپوپروتئین آتروژنیک غیرپرچگال مردان غیرفعال با کنترل تاثیر تغذیه 103 112 1100353 10.22037/jrm.2017.1100353 FA کریم آزالی علمداری استادیار، گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران یوسف یاوری استادیار، گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران 0000-0002-1796-6587 سمیه آذریان سوسهاب کارشناس ارشد، گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران Journal Article 2016 07 30 Background and Aim: Patients with metabolic syndrome are more prone to elevated cholesterol, hypertension, and coronary diseases. Determining synchronized effects of aerobic training on both overall metabolic risk and also NON0HDL-c levels, as a valid, easily available, and cheap index of athrogenic events, in patients with metabolic syndrome is of practical interest in clinical settings. Materials and Methods: The present study was conducted following an experimental method with pretest and post-test. A total of 30 sedentary volunteer patients with metabolic syndrome from Tabriz (Age: 55.5±16.2 years and BMI: 30.09±2.5 kg/m2) randomized into experimental (Ex, n=15) and control (n=15) groups after blood sampling and daily measurements of CHO, protein, lipid, and total calories using N4 software. Participants in the experimental group took part in eight weeks of aerobic training at moderate intensity and the measurements were renewed following the intervention period. The data were analyzed using paired samples t-test, ANCOVA for repeated measurements, independent t-test, and the kappa correlation coefficient. Results: No significant within-group change was observed in the amount of dietary CHO, protein, lipid, and total calories (P>0.05). In the experimental group, the majority of metabolic risk factors (Mean arterial blood pressure, fasting blood sugar, LDL, overall metabolic z score, and NON HDL-C) decreased and the amount of blood HDL-c elevated following the intervention (P<0.05). Conclusion: Regular aerobic exercise has an efficient impact to decrease blood NON HDL-c levels and also overall metabolic z score which is of importance in reducing the risk of cardiac diseases. مقدمه و اهداف افراد مبتلا به سندروم متابولیک در معرض خطر بیشتر افزایش کلسترول، فشار خون بالا و انسداد عروق کرونر هستند و قطعا شناسایی تاثیر همزمان تمرین هوازی بر وخامت کلی خطر متابولیک و لیپوپروتئین‌ غیرپرچگال (به عنوان شاخص معتبر، ارزان و سهلالوصول رویدادهای آتروژنیک) در بیماران مبتلا به سندرم متابولیک بسیار کاربردی و جذاب است. مواد و روشها روش تحقیق از نوع تجربی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون بود. 30 مرد بیمار سندرم متابولیکی غیرفعال داوطلب از شهر تبریز (سن: 2/16±5/55 سال، شاخص توده بدنی 5/2±09/30 کیلوگرم بر متر مربع)، پس از تعیین مقدار قند، پروتئین، چربی و کالری دریافتی روزانه با استفاده از ثبت یادآمد غذایی و تحلیل توسط نرمافزار N4 و خون‌گیری، به طور تصادفی به دو گروه کنترل (15=N) و تجربی (15=N) تقسیم شدند. گروه تجربی به مدت هشت هفته در برنامه هوازی با شدت متوسط شرکت کردند و در پایان اندازهگیریها تکرار شد. از آزمون‌های t همبسته، تحلیل کواریانس اندازه‌گیری مکرر، t مستقل و آزمون کاپا برای تحلیل داده‌ها استفاده شد. یافته‌ها در طول پژوهش تفاوت معناداری در مقدار پروتئین، قند، چربی و کل مواد غذای مصرفی روزانه مشاهده نشد (05/0>P).در گروه تجربی به دنبال تمرین هوازی بیشتر شاخصهای خطر متابولیک (فشار خون میانگین سرخرگی، مقدار قند خون، لیپوپروتئین کمچگال، مقدار امتیاز z سندرم متابولیک و همچنین لیپوپروتئین غیرپرچگال) کاهش معناداری یافتند و مقدار لیپوپروتئین پرچگال افزایش معناداری داشت (05/0>P). نتیجه‌ گیری تمرین هوازی منظم همزمان بر کاهش لیپوپروتئین‌ غیرپرچگال و وخامت کلی z سندرم متابولیک مؤثر است که در کاهش خطر بروز بیماری‌های قلبی بسیار اهمیت دارد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100353_61b546ab16b6957726ffd4f428279d54.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 6 3 2017 09 23 Effect of Perturbation Training on Postural Control in Patients Undergoing Anterior Cruciate Ligament Reconstruction بررسی اثر اغتشاش درمانی بر کنترل پاسچر بیماران پس از جراحی بازسازی رباط صلیبی قدامی 113 117 1100352 10.22037/jrm.2017.1100352 FA سارا مرادی دانشجوی کارشناسی ارشد فیزیوتراپی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران علی اشرف جمشیدی گروه فیزیوتراپی و قطب علمی آموزشی فیزیوتراپی ایران، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران محمد علی سنجری گروه علوم پایه توانبخشی، دانشکده علوم توانبخشی و آزمایشگاه بیومکانیک، مرکز تحقیقات توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران Journal Article 2016 04 15 Background and Aim: After Anterior Cruciate Ligament Reconstruction (ACLR), postural control deficit remains due to sensory defect. Performing exercises based on neuromuscular training (perturbation training) may cause “postural control” and “functional level” improvement. The present study was carried out to evaluate the effect of perturbation training on postural control in patients with history of ACLR. Materials and Methods: A total of 20 patients with history of ACLR who had followed routine rehabilitation protocol, and who returned to the previous level of activity, were included in two equal treatment and control groups. The mean time after surgery was 9.5+/-2.1 months. Force plate test was performed for evaluating the center of pressure parameters such as mean Velocity (Vm), Standard Seviation for distance (SDx), and Velocity (SDv) for each group. Also, cross hop functional test and subjective IKDC were performed for both groups. For treatment group only, 10 sessions of perturbation training were performed. Finally, these tests were repeated and compared between the two groups. Results: A significant increase was observed in the score of IkDC in treatment group (P- value<0.005) . Also, the results of functional test showed a decrease in the mean velocity and SDx in the involved limbs in the treatment group, but in the control group no obvious difference was noticed. The difference observed between treatment and control groups were statistically significant. Conclusion: Perturbation training can induce decrease in the center of pressure parameters, which increases functional test and IKDS scores. According to the results of the present study, performing perturbation protocol in patients who have had ACLR is recommended. مقدمه و اهداف پس از جراحی بازسازی رباط صلیبی قدامی، اختلال کنترل پاسچر و تعادل باقی می‌ماند. بنابراین انتظار می‌رود که انجام تمرینات بر پایه آموزش عصبی-عضلانی (اغتشاش درمانی) منجر به بهبود کنترل پاسچر و افزایش سطح عملکردی گردد. مواد و روش‌ها بیست بیمار با سابقه بازسازی رباط صلیبی قدامی که دوره فیزیوتراپی متداول را طی کرده بودند، در دو گروه ده نفره کنترل و درمان وارد مطالعه شدند. داده‌های مربوط به مرکز فشار با استفاده از دستگاه صفحه نیرو ثبت شدند. همچنین پرسشنامه یک صد نمره‌ای International Knee Documentation Committee)) IKDC و آزمون عملکردی پرش متقاطع نیز برای هر دو گروه مورد ارزیابی قرار گرفت. برای گروه درمان دوره اغتشاش درمانی ده جلسه‌ای انجام و همگی آزمون‌ها مجدداً تکرار و نتایج با هم مقایسه شدند. یافته‌ها میانگین طول پرش قبل و بعد از درمان در گروه کنترل به ترتیب 2/404 و 6/404 و در گروه درمان به ترتیب 8/402 و 436 سانتی‌متر بود (015/0= p). میانگین سرعت متوسط قبل و بعد از درمان در گروه کنترل به ترتیب 28/6 و 45/5 و در گروه درمان به ترتیب 88/5 و 52/4 سانتی‌متر بر ثانیه بود (031/0= p) میانگین جابجایی مرکز فشار قبل و بعد از درمان در گروه کنترل به ترتیب 87/0 و 78/0 و در گروه درمان به ترتیب 76/0 و 55/0 سانتی‌متر بود (027/0= p). پراکندگی سرعت مرکز فشار قبل و بعد از درمان در گروه کنترل به ترتیب 55/5 و 98/4 و در گروه درمان به ترتیب 49/5 و 44/4 سانتی‌متر بر ثانیه بود (15/0= p). نمره پرسشنامه در گروه درمان در پایان تمرینات اغتشاشی افزایش معناداری نشان داد (005/0> p). نتیجه‌گیری تمرینات اغتشاشی باعث بهبود عملکرد و کنترل پاسچر در بیماران پس از جراحی بازسازی رباط صلیبی قدامی می‌شود.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100352_83cdf85f80faf0d06c9c4fcba983297c.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 6 3 2017 09 23 The Effect of Ball Exercises on Static and Dynamic Balance in Children with Autism Spectrum Disorders تأثیر تمرینات توپی بر تعادل ایستا و پویای کودکان با اختلال‎های طیف اتیسم 118 124 1100354 10.22037/jrm.2017.1100354 FA اقدس بابادی کارشناسی ارشد رفتار حرکتی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران غلام حسین ناظم زادگان استادیار رفتارحرکتی دانشگاه شیراز، شیراز، ایران 0000-0012-6547-285x حبیب هادیان فرد استاد روانشناسی بالینی دانشگاه شیراز، شیراز ایران. Journal Article 2016 04 13 Background and Aim: Autism spectrum disorders are neuro-developmental condition which is most prevalent among children in recent years. Children with autism spectrum disorders usually have mobility problems in postural control and balance. Balance is the one of basic ability in daily life. In this study researchers decided to investigation the effect of gym ball exercises on static and dynamic balance in children with autism spectrum disorders. Materials and Methods: This study was an experimental with pre and posttests design and control grope. The population includes children with high functioning autism spectrum disorders from Farazdaghi exceptional school in Shiraz. 16 (males) subject were selected with access sampling method and after pre-test of static and dynamic balance were randomly placed in the experimental and control groups (each n = 8). Mean age of subjects were (8.2 ±2.9). Gym ball training intervention was applied in 24 sessions of 35 minutes. Flamingo test to measure static balance and walking on a balance board (WOBB) test, were used to measure dynamic balance. Results: In static balance, significant difference were found between control and experimental groups (U=1, Z= 3.256). In dynamic, there was no significant difference between the two groups (U= 26, Z= 0.630). Conclusion: According to the results of this study it can be concluded that Gym ball training is effective on static balance in children with autism spectrum disorders. مقدمه و اهداف اختلال‎های طیف اتیسم یک وضعیت عصبی-رشدی میباشد که در سال های اخیر شیوع بسیاری بین کودکان داشته است. کودکان مبتلا به اختلال‎های طیف اتیسم معمولاً مشکلات حرکتی از جمله اختلال‎های کنترل قامت و تعادل را دارا هستند. تعادل یکی از توانایی های پایه زندگی روزمره است. در این پژوهش محققان در پی آن بودند که اثر تمرینات توپ جیم بال را بر تعادل ایستا و پویای کودکان با اختلال‎های‎ طیف اتیسم مورد بررسی قرار دهند. مواد و روش ها روش پژوهش حاضر از نوع آزمایشی و طرح پژوهش پیش و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کودکان با اختلال‎های طیف اتیسم کارکرد بالای مدرسه استثنایی فرزدقی شهرستان شیراز بود. آزمودنی‎ها 16 نفر (پسر)، به روش نمونه‎گیری در دسترس انتخاب و پس از اجرای پیش‎آزمون‎های تعادل ایستا و پویا به‎طور تصادفی در گروه‎های آزمایش و کنترل جاگذاری شدند (هر گروه 8 نفر). میانگین سن افراد شرکت‏کننده (2/9 ± 2/8)، بود. مداخله‎ تمرین با توپ جیم‏بال در 24 جلسه‌ی 35 دقیقه‌ای اعمال گردید. آزمون لک لک جهت اندازه‎گیری تعادل ایستا و آزمون راه رفتن بر تخته تعادل (WOBB)، برای اندازه‎گیری تعادل پویا به‎کار برده ‎شد. یافته ها در تعادل ایستا اختلاف معناداری بین گروه‏های کنترل و آزمایش یافت شد (256/3- =Z ، 1U=). در تعادل پویا بین دو گروه اختلاف معناداری وجود نداشت (630/0- =Z ، 26 U=). نتیجه گیری با توجه به نتایج پژوهش حاضر می‎توان نتیجه گرفت که تمرین با توپ جیم بال بر تعادل ایستای کودکان با اختلال‎های طیف اتیسم مؤثر است.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100354_01a050aa36324b986b4a7f0a347d9645.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 6 3 2017 09 23 Development and Assessment of Dichotic Digit Test in Persian Speaking Children ساخت و هنجاریابی آزمون اعداد دایکوتیک دوتایی در کودکان فارسی زبان 125 134 1100473 10.22037/jrm.2017.1100473 FA فرناز فتح اله زاده کارشناسی ارشد شنوایی‌شناسی، عضو کادر آموزشی گروه شنایی‌شناسی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-0839-4732 لیلا جلیلوند کریمی مربی گروه شنوایی شناسی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. 0000-0003-3829-7658 علیرضا اکبرزاده باغبان استاد آمار زیستی، گروه علوم پایه، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی. تهران، ایران 0000-0002-0961-1874 Journal Article 2017 09 12 Background and Aim: Speech is the most important part of human's communication. Auditory reception of speech facilitates normal language acquisition and cognitive development. Therefore, precise and early evaluation of speech perception ability in children is highly important. Since the performance of speech recognition test needs word lists with equal difficulty, the present study was designed to compare word recognition score of monosyllabic word lists in 7-9 years Persian speaking children with normal hearing. Materials and Method: The currentcross-sectional analytic study was performed on 113 Persian speaking children aged 7 to 9 years with normal hearing. After confirming that all participants had normal hearing using pure-tone and immittance audiometry, pictured word recognition score test was performed using four children’s monosyllabic pictured word lists. Descriptive and analytical statistical methods (ANOVA) were used to analyze the data. Results: The results indicated no significant differences between the mean scores of the four lists in each age group (Pv=0.073). The mean scores of all lists were between 88%-96%. Also, a significant relationship was observed between increased age and increased score of the four lists. (Pv<0.001) Conclusion: The results showed that the scores of all lists were within the normal range. Since there were no significant differences between list's scores in all age groups, it could be concluded that all the lists were of the same difficulty. Scores of 88% and above at most comfortable level are within the normal range. مقدمه و اهداف بیماران دارای اختلال پردازش شنوایی مرکزی غالباً از مشکل در شنیدن یا فهم گفتار در موقعیتهای صوتی یا شنیداری نامطلوب رنج میبرند. این افراد علیرغم برخورداری از آستانههای شنوایی طبیعی به خوبی قادر به درک گفتار اعوجاج یافته یا سریع، همچنین درک گفتار در محیطهای پر سرو صدا یا با بازآوایش نیستند. مطالعه حاضر با هدف ساخت آزمون اعداد دایکوتیک دوتایی و هنجاریابی آن در کودکان فارسی زبان طراحی شد. مواد و روشها مطالعه حاضر از نوع مقطعی توصیفی- تحلیلی از نوع ساخت آزمون است. مطالعه شامل دو مرحله بود. مرحله اول ساخت آزمون و مرحله دوم بررسی همترازی لیستها و هنجاریابی آزمون میباشد. مطالعه پیشرو بر روی 133 کودک دارای شنوایی هنجار در محدوده سنی 9-7 سال فارسیزبان در سه گروه سنی (7 تا 8 سال، 8 تا 9 سال و 9 تا 10 سال) دارای شنوایی هنجار صورت گرفت. پس از تایید هنجار بودن شنوایی کودکان با استفاده از نتایج ادیومتری تن خالص و ایمیتانس ادیومتری، آزمون اعداد دایکوتیک دوتایی با استفاده از 2 لیست اعداد ضبط شده انجام و امتیاز کودکان در هر لیست محاسبه گردید. یافتهها نتایج حاصل از مطالعه حاضر نشان داد که جنسیت در نتایج آزمون بیتاثیر است. لیستهای اعداد ساختهشده از لحاظ دشواری یکسان بودند و در تمامی گروههای سنی اختلاف معناداری بین نتایج گوش راست و چپ مشاهده شد. نتیجهگیری بر اساس یافتههای پژوهش به نظر میرسد آزمون اعداد دو تایی دایکوتیک ساخته شده در مطالعه حاضر برای استفاده در فعالیت‌های بالینی با هدف بررسی سیستم اعصاب شنوایی مرکزی مناسب باشد. استفاده از مقادیر هنجار آزمون به منظور تشخیص مشکلات پردازش شنوایی با توجه به گروه سنی کودک ضروری است. به دست آوردن محدوده امتیاز هنجار در گروههای سنی دیگر و در افراد چپ دست همچنین بررسی نتایج آزمون شرایط پاسخ هدایتشده به گوش راست و چپ توصیه میگردد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100473_92d6d048ed7bae8e77af044cae79f70a.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 6 3 2017 09 23 Impact of Perceptual-Motor Training Basketball on Balance Function of Children with Attention Deficit Hyperactivity Disorder تاثیر تمرینات ادراکی-حرکتی بسکتبال بر عملکرد تعادلی کودکان مبتلا به کمبود توجه-بیش فعالی 135 143 1100355 10.22037/jrm.2017.1100355 FA مهتا اسکندرنژاد دانشیار گروه رفتارحرکتی و روانشناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران مریم جاهدی دانشجوی کارشناسی ارشد گروه رفتارحرکتی و روانشناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران فهیمه رضائی دانشجوی کارشناسی ارشد گروه رفتارحرکتی و روانشناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران 0000-0003-2461-3517 Journal Article 2016 07 15 Background and Aim: Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD) is a developmental disorder usually characterized by poor coordination and clumsiness. In the present study, we tried to evaluate the effect of perceptual-motor training on the balance function of children with ADHD. Materials and Methods: The present study followed a semi experimental design with pretest-posttest also including a control group. Participants included 20 boys with ADHD aged between 9-12 years who were selected, based on available sampling, from one of the clinics in the city of Tabriz and randomly divided into two equal groups of experimental and control. Perceptual-motor training was conducted for 4 weeks, 3 sessions per week, on experimental group. The data were collected using the Stork Balance Stand Test, Functional Reach Test, and Modified Bass Test of Dynamic Balance. Data analysis was performed using covariance analysis method. Results: The results showed that the intervention did not have a significant effect on static balance, but significantly improved semi-dynamic balance and dynamic balance of children with ADHD. Conclusion: The perceptual-motor training can be used to improve balance in children with ADHD. مقدمه و اهداف اختلال کمبود توجه_ بیش فعالی نوعی اختلال رشدی است. کودکان مبتلا به اختلال کمبود توجه – بیش فعالی به طور عمده با هماهنگی حرکتی ضعیف و بی دست و پا توصیف می شوند. لذا در تحقیق حاضر تلاش شد تا اثر تمرینات ادراکی- حرکتی بر عملکرد تعادلی کودکان مبتلا به اختلال کمبود توجه-بیش فعالی ارزیابی شود. مواد و روش ها مطالعه حاضر از نوع تحقیقات نیمه تجربی با طرح پیش آزمون پس آزمون با یک گروه کنترل است. شرکت کنندگان شامل 20 پسر مبتلا به اختلال کمبود توجه در دامنه سنی 9 تا 12 سال بودند که به روش نمونه گیری در دسترس از یکی از کلینیک های واقع در شهر تبریز انتخاب شدند و به طور تصادفی در دو گروه (تجربی و کنترل) به تعداد یکسان جای گرفتند. تمرینات ادراکی-حرکتی به مدت 4 هفته، هر هفته 3 جلسه روی گروه تجربی انجام گرفت. داده ها با استفاده از آزمون های تعادل لک لک، رسیدن عملکردی و اصلاح شده ی باس جمع آوری شدند. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از روش آماری تحلیل کواریانس انجام گرفت. یافته ها نتایج نشان داد مداخله صورت گرفته تاثیر قابل توجهی بر تعادل ایستا نداشته است، اما به طور معناداری باعث بهبود تعادل نیمه پویا و پویای کودکان مبتلا به کمبود توجه-بیش فعالی شده است. نتیجه گیری تمرینات ادراکی-حرکتی می تواند در جهت بهبود عملکرد تعادلی کودکان مبتلا به کمبود توجه-بیش فعالی مورد استفاده قرار گیرد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100355_9f77d32b054102f335d45c487ecad418.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 6 3 2017 09 23 The effect of one session muscle energy technique on pain, range of motion and proprioception in patient with chronic non-specific neck pain بررسی تاثیر یک جلسه تکنیکهای انرژی عضلانی بر شدت درد، دامنه حرکتی و حس عمقی در افراد مبتلا به گردن درد مزمن غیر اختصاصی 144 149 1100357 10.22037/jrm.2017.1100357 FA فروغ باقرزاده خداشهری کارشناس ارشد فیزیوتراپی، گروه فیزیوتراپی، دانشکده فیزیوتراپی، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران نورالدین کریمی دکتری تخصصی استادیار فیزیوتراپی، گروه فیزیوتراپی، دانشکده فیزیوتراپی، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران لیلا رهنما دکتری تخصصی استادیار فیزیوتراپی، گروه فیزیوتراپی، دانشکده فیزیوتراپی، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران Journal Article 2016 04 09 Background and aim: Neck pain is one of the most common musculoskeletal problems which can affect the quality of life, family, health and the individual’s occupation. Investigation of different treatment techniques in managing neck pain is essential to reduce such expenses. One of the most effective treatments for musculoskeletal disorders is the muscle energy techniques. The present study was conducted to survey the effects of these techniques on neck pain, Range of Motion (ROM) and proprioception in patients with nonspecific chronic neck pain. Materials and methods: In a semi-experimental pre-post designed study, 31 patients with the age range of 18-40 years old were selected from clientele of a physiotherapy clinic with nonspecific chronic neck pain, using available non probability convenience sampling method. Pain intensity, cervical ROM, and cervical position sense error were measured using, Visual Analogue Scale (VAS), universal goniometer, and head repositioning accuracy, respectively. All variables were measured one week prior to the study, before, and immediately after the intervention and one week afterwards. Three trials of muscle energy technique were applied to the participant’s neck as the study intervention. Repeated measures of ANOVA was used to analyze the data. The level of significance was set at PResults: The mean pain intensity reduced from 3.18 to 1.76 immediately after treatment and to 1.85 a week later (P<0.001). The ROM recovery percentage increased from 61.33% to 74.42% immediately and to 73.44% a week after the treatment (P<0.001). As for proprioception indicator, the absolute error was reduced from 4.32 to 3.7 immediately after the treatment and to 4.1 a week after (P<0.001). Conclusion: A session of muscle energy technique on nonspecific chronic neck pain patients can reduce the pain and increase the ROM and decrease the proprioception absolute error. مقدمه و اهداف گردن درد یکی از رایج ترین مشکلات عضلانی-اسکلتی است که تاثیرات زیادی بر کیفیت زندگی فرد، خانواده و سیستم سلامت و شغل آنها بر جای می گذارد. بررسی راهکارهای درمانی برای کاهش هزینه ها در مبتلایان به گردن درد امری ضروری است. یکی از درمان های موثر در اختلالات عضلانی-اسکلتی، استفاده از تکنیک های انرژی عضلانی می باشد. مطالعه حاضر با هدف بررسی اثرات استفاده از این تکنیک ها در افراد مبتلا به گردن درد مزمن غیراختصاصی صورت گرفته است. مواد و روش ها در یک مطالعه نیمهتجربی از نوع قبل و بعد، تعداد 31 بیمار با میانگین سنی 40-18 سال و مبتلا به گردن درد مزمن غیراختصاصی به روش غیراحتمالی در دسترس از بین مراجعین به کلینیک فیزیوتراپی انتخاب شدند. شدت درد (توسط معیار دیداری درد) و اندازهگیری دامنههای حرکتی توسط گونیامتر و خطای بازسازی زاویه جهت بررسی وضعیت حس عمقی آنها صورت گرفت. کلیه متغیرها یک هفته پیش از مطالعه، بلافاصله قبل و پس از مداخله و نیز یک هفته پس از آن مورد ارزیابی قرار گرفتند. سه بار تکرار تکنیک انرژی عضلانی برای کلیه شرکتکنندگان در مطالعه انجام گرفت. در نهایت کلیه دادهها از طریق آزمون تحلیل واریانس اندازههای مکرر مورد تحلیل و مقایسه قرار گرفت. سطح معناداری برای کلیه متغیرها (05/0=P) در نظر گرفته شد. یافته ها با اجرای یک جلسه تکنیکهای انرژی عضلانی میانگین درد از 18/3 به 76/1 بلافاصله پس از درمان و 85/1 یک هفته پس از درمان کاهش یافت (001/0>P) و میزان درصد بهبودی دامنه حرکتی از 33/61 به 42/74 بلافاصله پس از درمان و 44/73 یک هفته پس از درمان رسید (001/0>P) و در مورد شاخص سنجش حس عمقی، میانگین خطای مطلق بازسازی زاویه از 43/4 به 7/3 بلافاصله پس از درمان و 10/4 یک هفته پس از درمان رسید (001/0>P). نتیجه گیری استفاده از یک جلسه تکنیکهای انرژی عضلانی در بیماران گردن درد مزمن غیراختصاصی، باعث کاهش درد و افزایش دامنه حرکتی و نیز کاهش خطای مطلق حس عمقی آنها میشود.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100357_5af8b3141c071589e630ed93bfebca90.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 6 3 2017 09 23 Comparison of Motion Sickness in Patients with Vestibular Migraine and Patients with Migraine without Vertigo/Dizziness Complain by the Persian Version of Motion Sickness Susceptibility Questionnaire (MSSQ- Short) مقایسه امتیاز ناخوشی ناشی از حرکت در بیماران دچار میگرن دهلیزی و غیردهلیزی با استفاده از پرسش نامه فارسی شده نسخه کوتاه ناخوشی ناشی از حرکت 150 156 1100360 10.22037/jrm.2017.1100360 FA شیوا فاطمی کمیته تحقیقات دانشجویان. دانشجوی کارشناسی ارشد شنوایی شناسی دانشکده توانبخشی شهید بهشتی، تهران، ایران منصوره تقاء استاد دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران، بیمارستان سینا دپارتمان سردرد مرکز تحقیقات اعصاب ایران، انستیتو علوم اعصاب دانشگاه علوم پزشکی تهران، ایران مرضیه شریفیان عضو هیئت علمی گروه شنوایی شناسی دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران حمید جلیلوند عضو هیئت علمی گروه شنوایی شناسی دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-2351-5918 سید مهدی طباطبایی عضو هیئت علمی گروه علوم پایه، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-6757-5795 Journal Article 2016 07 22 Background and Aim: Several studies revealed that motion sickness is among the disorders that usually occurs with migraine. The aim of the present study was to compare the motion sickness score in vestibular migraine and non-vestibular migraine using the Persian version of Motion Sickness Susceptibility Questionnaire-short form (MSSQ-Short). Materials and Methods: Participants suffering from vestibular migraine and non-vestibular migraine were studied from October 2015 to May 2016. International Classification of Headache Disorder III (beta version) was used for diagnosing the type of migraine, and also MSSQ-Short for earning the score of motion sickness susceptibility. Results: MSSQ-score was obtained to be 16.8±12.85 in vestibular migraine and 11.5±11.38 in non-vestibular migraine. The difference was statistically significant (p=0.044). Conclusion: In vestibular migraine, MSSQ-score was significantly more than that in non-vestibular migraine. مقدمه و اهداف در بسیاری از مطالعات یکی از اختلالات همراه با میگرن، ناخوشی ناشی از حرکت مطرح شده است. هدف از پژوهش حاضر مقایسه امتیاز ناخوشی ناشی از حرکت در میگرن دهلیزی و غیردهلیزی بود. برای این کار روش های مختلفی وجود دارد. ازجمله روش آزمایشگاهی و روشی مبنی بر پرکردن پرسش نامه. به دلیل اینکه پرسشنامه فارسی شده نسخه کوتاه مستعد بودن به ناخوشی ناشی از حرکت ، نسبت به سایر پرسش نامه ها دارای پیچیدگی و حجم کمتری بوده است و همچنین در ایران توسط حسینی و همکاران روایی سنجی و فارسی سازی شده بود، مورد استفاده قرار گرفت. مواد و روش ها از مهر ۱۳۹۴ تا اردیبهشت ۱۳۹۵، زنان و مردان مبتلا به میگرن دهلیزی و میگرن غیردهلیزی بررسی شدند. برای تشخیص نوع میگرن آنها از نسخه سوم طبقه بندی بین المللی اختلالات سردرد ، و برای به دست آوردن امتیاز ناخوشی ناشی از حرکت، از پرسش نامه فارسی شده نسخه کوتاه ناخوشی ناشی از حرکت استفاده شد. یافته ها امتیاز کلی پرسشنامه فارسی شده نسخه کوتاه ناخوشی ناشی از حرکت و انحراف معیار در میگرن دهلیزی ۸۵/۱۲±۸/۱۶ و در میگرن غیر دهلیزی ۳۸/۱۱±۵/۱۱ به دست آمد که افزایش معناداری داشت (۰۴۴/۰=p). نتیجه گیری میزان ناخوشی ناشی از حرکت در میگرن دهلیزی بیشتر از میگرن غیردهلیزی به دست آمد و افزایش معناداری داشت.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100360_0a925b89a970fbf84d089f3c57360f4a.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 6 3 2017 09 23 Effect of Hand Static Rest Splint on Reducing the Pain and other Symptoms of Rheumatoid Arthritis بررسی اثر Hand Static Rest Splint درکاهش درد و عوارض آرتریت روماتوئید 157 164 1100364 10.22037/jrm.2017.1100364 FA زهرا شفیعی کارشناس ارشد کاردرمانی و آموزش پزشکی، گروه کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-7713-669X ماهرخ قهاری کمیته تحقیقات دانشجویان. دانشجوی کارشناس ارشد کاردرمانی، گروه کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-2501-6477 سید مهدی طباطبایی کارشناس ارشد آمار زیستی، گروه علوم پایه، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-6757-5795 Journal Article 2016 07 17 Background and Aim: The aim of the present study was to investigate the effect of the Hand Static Rest Splint on reducing the pain and other compliance of Rheumatoid Arthritis (RA). Materials and Methods: In the present clinical trial, 12 patients, aged 35-50 (average: 39 years) with RA, referring to the Occupational Therapy Unit of Taleghani hospital and meeting America College of Rheumatology diagnostic criteria, were included. Visual Analogue Scale (VAS) was administered and swelling, tenderness and morning stiffness were assessed. Moreover, assessments of active range of motion using goniometry and grip strength with Jamar dynamometer in both hands were performed. Statistical analysis of data was performed using t-test and Mann-Whitney Test for two independent samples and willcoxon tests and paired t-test for paired samples run in SPSS, version 18. The level of significance was set at p˂0.05. Results: The findings showed that the Static Rest Splint led to improvement in the wrist range of motion (flexion p=0/005, extension p=0/03) when the two groups were compared, but it did not have a significant effect on Morning Stiffness (p=1), pain (p=0/1), Swelling (p=0/06), and Tenderness (p=0/2). However, when compared between after and before intervention in hand with splint, pain (p=0/02) and wrist range of motion (p=0/004) improved. Conclusion: Based on the findings of the current study, and since using splints only improve range of motion in the wrist compared between two groups and pain relief before and after the intervention, it seems that using hand Static Rest Splint to reduce other symptoms need further investigation and also given that the use of this position without stress on the tendon can be effective in reducing the causes deformity, further studies are needed to more delineate these points. مقدمه و اهداف هدف از تحقیق حاضر بررسی اثر Hand Static Rest Splint در کاهش درد و عوارض آرتریت روماتوئید بود. مواد و روش ها تحقیق حاضر از نوع کارآزمایی بالینی است. آزمودنی های تحقیق حاضر را 12 نفر از بیماران آرتریت روماتوئید مراجعه کننده به واحد کاردرمانی بیمارستان آیت الله طالقانی تشکیل دادند که دارای معیار تشخیصی انجمن روماتولوژی آمریکا با میانگین سن: 39 سال (35 تا 55) بودند. آزمون های تحقیق پیش رو شامل ارزیابی های درد بر اساس معیار سنجش خطی بصری (VAS)، تورم (Swelling)، حساسیت به لمس (Tenderness) و خشکی صبحگاهی (Morning Stiffness)، دامنه حرکتی اکتیو با روش گونیامتری و میزان قدرت گریپ (Hand Grip Strength) با استفاده از داینامومتر جامار در هر دو دست بود. داده های تحقیق با استفاده از روش آماری آنالیز t-test و Mann-Whitny Test برای دو نمونه مستقل و آزمون آماری Willcoxon و Paired t-test برای دو نمونه زوجی و با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 18 در سطح 05/0p˂ تجزیه و تحلیل شد. یافته ها یافته های تحقیق حاضر نشان داد که استفاده از Hand Static Rest Splint به مدت یک ماه در طول شب و یک ساعت در روز (زمان استراحت) سبب بهبود دامنه حرکتی فلکشن و اکستنشن مچ (فلکشن: 005/0=p و اکستنشن 03/0=p) در مقایسه بین دو گروه کنترل و مداخله می‌شود، ولی در خشکی صبحگاهی (1=p)، درد (1/0=p)، التهاب (06/0=p) و تندرنس (2/0=p) اثر چشمگیری ندارد و در مقایسه قبل و بعد از مداخله در دست با اسپلینت تنها درد (02/0=p) و دامنه حرکتی فلکشن مچ (004/0=p) و اکستنشن مچ (02/0=p) بهبود یافت. نتیجه گیری با استفاده از یافته های تحقیق و از آنجایی که استفاده از اسپلینت تنها سبب بهبود دامنه حرکتی مچ در مقایسه بین دو گروه و بهبود درد در قبل و بعد از گروه مداخله شد، به نظر می رسد استفاده از اسپلینت استراحت دهنده در دست برای کاهش سایر علائم بیماری نیاز به بررسی های بیشتری دارد و با توجه به اینکه استفاده از این اسپلینت به دلیل قرار دادن دست در وضعیت بدون استرس تاندونی می‌تواند در کاهش عوامل ایجاد دفورمیتی موثر باشد، از این نظر به مطالعات بیشتر نیاز است.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100364_d9d064bb91b88c38065c2e83a776c6ba.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 6 3 2017 09 23 Effect of Pilates Training Based on Core Stability on Balance and Electromyography of Women with Multiple Sclerosis اثر شش هفته تمرینات پیلاتس ثبات ناحیه مرکزی بر تعادل و کارکرد عضلات منتخب زنان مبتلا به ام اس 165 173 1100377 10.22037/jrm.2017.1100377 FA علیرضا فارسی دانشیار، گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران پرستو شهیدیان اکبر کارشناس ارشد رفتار حرکتی، گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران محمد کاظم واعظ موسوی دانشیار، گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه امام حسین، تهران، ایران علی اشرف جمشیدی استادیار، گروه فیزیوتراپی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران Journal Article 2016 01 05 Background and Aim: Multiple Sclerosis (MS) is a chronic inflammatory disease of the central nervous system, which causes multifocal demyelization in the nervous system (brain and spine). Muscle weakness and balance problems are limiting factors in MS patients that can improve by exercise. The present study was carried out to investigate the effect of six weeks of Pilates training in balance and electrical muscle activity. Materials and Methods: A total of 15 females with MS were selected from Multiple Sclerosis Society of Tehran with 1≤EDSS≤6 (average disease period 10/93±7/04 year, average age 38/53±10/51year, average weight 62/40±8/11 Kg, and average height 159/46±5/22) took part in the present study on a voluntary basis. Participants were randomly assigned into two groups of control (n=7) and experimental (n=8). Then, assessment of balance and electrical muscles activity test (soleus tibialis anterior and gluteus medius) were performed for each leg. Patients in the experimental group participated in a six-week Pilates training. At the end, once more, balance and electrical muscle activity test were performed similar to pre-test from each group. Data was analyzed using repetitive ANOVA 2*2 (time*group). Results: The result of the present study showed that Pilate's exercises during six weeks have significant effects on the balance of 25-50 year-old women with MS. Furthermore, Pilates training was shown to have effects on the right soleus, tibialis, and left soleus (p≤0/01), but it does not have any effect on other muscles (p≥0/01). Conclusion: According to the results of the current study, six weeks of Pilates caused balance improvement and increased muscle activity (right soleus, tibialis anterior, and left soleus), thus using Pilates training is recommended for women with MS. مقدمه و اهداف ام اس یک بیماری مزمن غیر‌التهابی است که موجب میلین‌ زدایی چندسطحی در سیستم عصبی مرکزی (مغز و نخاع) می‌شود. ضعف عضلانی و مشکلات تعادلی به عنوان عامل محدودکننده در بیماران ام اس به شمار می رود که می تواند در نتیجه فعالیت بدنی بهبود یابد. تحقیقات انجام گرفته در زمینه تاثیر پیلاتس بر تعادل بیماران ام اس با تست های عملکردی تعادل اندازه گیری شده و هیچ یک تاثیر پیلاتس بر کارکرد الکتریکی عضلاتی که در تعادل نقش دارند را مورد ارزیابی قرار نداده است. بر این اساس هدف از تحقیق حاضر، بررسی اثر شش هفته تمرینات پیلاتس بر تعادل با استفاده از دستگاه تعادل سنج بایودکس و کارکرد عضلات بیماران ام اس است. مواد و روش ها تحقیق حاضر از نوع نیمه تجربی و به لحاظ استفاده از نتایج کاربردی است. 15 زن مبتلا به ام اس مراجعه کننده به انجمن ام اس تهران با درجه ناتوانی یک تا شش (میانگین مدت بیماری 04/7±93/10 سال، میانگین سنی 51/10±53/38، وزن 11/8±40/62 کیلوگرم، قد 22/5±46/ 159 سانتی متر) به صورت داوطلبانه در تحقیق حاضر شرکت نمودند. آزمودنی ها به طور تصادفی در دو گروه تجربی (8 نفر) و کنترل (7 نفر) تقسیم شدند. گروه تجربی به مدت شش هفته تمرینات پیلاتس انجام دادند، در حالی که گروه کنترل تمرین خاصی در این مدت انجام ندادند. در شروع مطالعه و هم چنین پس از شش هفته از هر دو گروه، آزمون تعادلی بایودکس و میزان فعالیت الکتریکی عضلات سولئوس، تیبیالیس انتریور و گلوتوس مدیوس هر دو پا گرفته شد. تحلیل واریانس 2*2 (زمان *گروه) برای مقایسه دو گروه و تاثیر تمرینات استفاده شد. یافته ها نتایج تحقیق حاضر نشان داد شش هفته تمرین پیلاتس تعادل زنان 25-50 سال ام اس را بهتر می کند (p≤0/05). همچنین، تمرینات پیلاتس فعالیت عضلات سولئوس و تیبیالیس انتریور راست و سولئوس چپ کاهش داد (p≤0/01)، اما تاثیری بر عضلات دیگر نداشت (p≥0/01). نتیجه گیری شش هفته تمرینات پیلاتس باعث بهبود تعادل و کاهش میزان فعالیت عضلات نعلی و ساقی قدامی راست و نعلی چپ شد. با توجه به این نتایج، استفاده از تمرین پیلاتس برای بهبود تعادل زنان مبتلا به ام اس توصیه می شود.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100377_82d6599186f2c04251c66f69cf2400ab.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 6 3 2017 09 23 Effect of Combined Exercises (Strength and Balance) on Balance and Aggression in 7-14 Year-Old Educabe Intelectual Disability Boys تاثیر هشت هفته تمرینات ترکیبی (قدرتی و تعادلی) بر تعادل (ایستا و پویا) و پرخاشگری کودکان پسر 7 تا 14 ساله کم توان ذهنی آموزش پذیر 174 181 1100363 10.22037/jrm.2017.1100363 FA حسن تقیان کارشناس ارشد حرکات اصلاحی و آسیب شناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران غلامعلی قاسمی دکتری تخصصی حرکات اصلاحی و آسیب شناسی ورزشی، دانشیار دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0002-7560-017X مرتضی صادقی دانشجوی دکتری حرکات اصلاحی و آسیب شناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0002-5402-0571 Journal Article 2016 06 14 Background and Aim: Mentally retarded people are those whose mental development ceased or are incomplete, and may include disorders in developmental skills related to intellectual levels. This problem usually has its crucial effects on their verbal, cognitive, and physical mobilities. The aim of the present study was to investigate the effect of eight weeks of combined training (strength and balance) on balance, muscle strength, and aggression in mentally retarded educable children. Materials and Methods: In a semi-experimental study, a total of 30 male students, 7 to 14 years old, studying at special school of Varzaneh District, with the mean age and standard deviation of 9.3±2.03 and IQ 50 to 70, were purposefully and according to availability selected as the sample and then assigned to experimental (N=15) and control (N=15) groups based on their IQ scores. Bruininks-Oserestsky Test of Motor Proficiency was used to evaluate participants’ balance. Also, to measure aggression, the researcher made use of Zahedifar scale. Participants of the experimental group performed the combined training (strength and balance) for eight weeks, three sessions a week, with each session lasting for 40 minutes, while the control group did not participate in any special training. At the end of this period, both groups took the posttest. For statistical analysis, repeated measures of ANOVA was use. The level of significance was set at p=0.05. Results: Research findings showed that combined training (strength and balance) had significant effects on static and dynamic balance. However, the effects of selected training on participants’ aggression were not statistically significant. Conclusion: It can be concluded that based on the effectiveness of this training protocol on rehabilitation of mentally retarded children, it is recommended that such rehabilitation programs be included for participants with mental disabilities. مقدمه و اهداف افراد کم توان ذهنی افرادی هستند که تکامل فکری در آن ها متوقف شده یا ناقص است که با اختلال مهارت های تکاملی مرتبط با سطح کلی هوش همراه می شود و توانایی های کلامی، حرکتی و شناختی این افراد نیز تحت تاثیر قرار می گیرند. هدف از پژوهش حاضر مطالعه تاثیر هشت هفته تمرینات ترکیبی (قدرتی و تعادل) بر تعادل (ایستا و پویا) و پرخاشگری کودکان کم توان ذهنی آموزش پذیر بود. مواد و روش ها در مطالعه نیمه تجربی حاضر، تعداد 30 نفر از دانش آموزان پسر 7 تا 14 ساله کم توان ذهنی آموزش پذیر مدارس استثنائی منطقه بن رود با میانگین سنی و انحراف استاندارد (03/2±3/9) و بهره هوشی 50 تا 70 (02/5±230/60) به صورت هدفمند و در دسترس انتخاب و بر اساس هوشبهر به طور تصادفی جفت شده در دو گروه 15 نفری کنترل و تجربی همتاسازی شدند. به منظور ارزیابی تعادل (ایستا و پویا) از زیر آزمون تعادلی قابلیت حرکتی بروئینینکس-اوزرتسکی و برای ارزیابی پرخاشگری از آزمون 30 سوالی زاهدی فر استفاده شد. گروه تجربی به مدت 8 هفته، هفته ای سه جلسه 40 دقیقه ای تمرینات ترکیبی (قدرتی و تعادلی) را انجام دادند. همچنین در پایان دوره پس آزمون به عمل آمد. از تحلیل واریانس برای اندازه گیری های مکرر استفاده شد و سطح معناداری 05/0 محاسبه شد. یافته ها نتایج نشان داد که تمرینات ترکیبی (قدرتی و تعادلی) تاثیر معناداری بر تعادل ایستا (001/0=P و 646/24=F)، تعادل پویا (001/0=P و 841/29=F) کودکان کم توان ذهنی داشته است، ولی بر پرخاشگری (111/0P و 745/2=F) تاثیر معناداری نشان نداد. نتیجه گیری با توجه به اثر بخشی پروتکل تمرینی مورد استفاده تحقیق حاضر در تعادل (ایستا و پویا) کودکان کم توان ذهنی، استفاده از آن در برنامه توانبخشی این کودکان توصیه می شود.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100363_4085959a60de145b226aecb5d580c63d.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 6 3 2017 09 23 Immediate Effect of Warm up by Whole Body Vibration on Accuracy of Force Reproduction of Knee Extensor Muscle in Young Healthy People تاثیر آنی گرم کردن با ارتعاش کل بدن بر دقت بازسازی نیروی عضلات اکستانسور زانو در افراد جوان سالم 182 193 1100380 10.22037/jrm.2017.1100380 FA جواد احمدی کمیته پژوهشی دانشجویان، دانشجوی کاشناسی ارشد فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران صدیقه سادات نعیمی استادیار گروه فیزیوتراپی، مرکز تحقیقات فیزیوتراپی و دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0001-7772-5737 مینو خلخالی زاویه استادیار گروه فیزیوتراپی، مرکز تحقیقات فیزیوتراپی و دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-2060-5280 خسرو خادمی کلانتری استاد گروه فیزیوتراپی، مرکز تحقیقات فیزیوتراپی و دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0001-7599-751X علیرضا اکبرزاده باغبان استاد آمار زیستی، گروه علوم پایه، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-0961-1874 Journal Article 2016 08 13 Background and Aim: Warm up is used for reducing risk of injury and increasing performance prior to practice. Whole body vibration is one of the new methods of warm up that has increasingly been taken into consideration. Despite increased application of this method, its effect on proprioception is not well-known. The aim of the present study was to investigate the effects of whole body vibration on the accuracy of force reproduction as a key indicator of proprioception. Materials and Methods: In the current randomized control trial, 44 participants (25 males and 19 females, with 22.02±2.75 years of age and BMI: 21.92 ± 2.33 kg/m2) selected from healthy students of Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, were randomly assigned into two groups: whole body vibration (frequency of 30 Hz and amplitude of 4 mm) and control group (vibration plate inactivated). Participants performed dynamic squats in five minutes with one minute rest interval between each performance on the machine and accuracy of force reproduction of knee extensor muscle was evaluated before and after the intervention. The absolute error, constant error, and variable error were measured to evaluate the participants’ errors in their realization of force sense. Results: Absolute error and variable error of force in both groups showed significant increase after intervention (P<0/01, P=0/009), but there were no significant difference between the two groups, and constant error of force showed no significant difference before and after intervention in each group and between the two groups (P>0/05). Conclusion: According to the results, it seems that immediate effect of this method of warm up reduces accuracy of force production which can be due to fatigue caused by dynamic squat performed five times at one-minute which consequently led to incorrect matching between peripheral and central mechanisms of realization of the force sense. This point should be considered when prescribing the appropriate protocol of warm up. مقدمه و اهداف امروزه از گرم کردن برای کاهش ریسک آسیب و افزایش عملکرد افراد قبل از انجام تمرین استفاده می شود. ارتعاش عمومی بدن یکی از روش های نوین گرم کردن محسوب می شود که به طور روز افزونی مورد توجه قرار گرفته است. علی رغم ازدیاد کاربرد این روش، اثرات ناشی از آن بر روی حس عمقی به خوبی مشخص نشده است. هدف از تحقیق حاضر بررسی اثرات آنی گرم کردن با ارتعاش عمومی بدن بر روی حس نیرو به عنوان شاخص مهمی از حس عمقی است. مواد و روش ها در این کارآزمایی بالینی کنترل شده 44 نفر (25 مرد و 19 زن) از دانشجویان سالم دانشکده توانبخشی علوم پزشکی شهید بهشتی به طور تصادفی در دو گروه ارتعاش عمومی بدن (فرکانس 30 هرتز و آمپلی تود 4 میلی متر) و گروه کنترل (دستگاه ارتعاش عمومی بدن خاموش) قرارگرفتند. نمونه ها در 5 دوره یک دقیقه ای با یک دقیقه استراحت بینشان بر روی دستگاه، اسکوات دینامیک انجام دادند و میزان خطای بازسازی نیرو عضلات اکستانسور زانو قبل و بعد از انجام مداخله مورد ارزیابی قرار گرفت. برای بررسی درک افراد از حس نیرویشان از خطای مطلق، متغیر و ثابت استفاده گردید. یافته ها میزان خطای مطلق و متغیر نیرو در هر دو گروه قبل و بعد از مداخله افزایش معناداری را نشان داد (0٫01P< و 009/0P=)، اما این افزایش خطا بین دو گروه تفاوت معناداری نداشت و میزان خطای ثابت نیرو قبل و بعد از مداخله در هر گروه و در بین گروه ها تفاوت معناداری را نشان نداد (0٫05P>). نتیجه گیری به نظر می‌رسد که اثرات آنی این روش گرم کردن سبب کاهش دقت حس نیرو می شود که می تواند به دلیل خستگی ناشی از انجام پنج دوره یک دقیقه ای اسکوات دینامیک و متعاقباً عدم تطابق مکانیسم های محیطی و مرکزی درک حس نیرو باشد و این امر باید در تجویز پروتکل مناسب گرم کردن مورد توجه قرار گیرد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100380_98d1d8067df255789200a245946155fa.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 6 3 2017 09 23 Comparison of Verbal Fluency and Confrontational Naming in Traumatic Brain Injury Patients مقایسه روانی کلامی و نامیدن در مواجهه در بیماران مبتلا به ضربه مغزی 194 202 1100366 10.22037/jrm.2017.1100366 FA آذر مهری دکتری گفتاردرمانی، عضو هیئت علمی گروه گفتاردرمانی، دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم‌پزشکی تهران 0000-0003-4245-7909 سیده زهره موسوی کارشناس ارشد گفتاردرمانی، دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم‌پزشکی تهران 0000-0002-8836-2772 پژمان مرادی کارشناس گفتاردرمانی، دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم‌پزشکی تهران کوروش کریمی یارندی جراح مغز و اعصاب، بیمارستان سینا، دانشگاه علوم‌پزشکی تهران سامان معروفی زاده دانشجوی دکتری تخصصی آمار زیستی، گروه اپیدمیولوژی و سلامت باروری، مرکز تحقیقات اپیدمیولوژی باروری، پژوهشکده زیست‌شناسی و علوم پزشکی تولید مثل جهاد دانشگاهی، پژوهشگاه رویان، تهران محمدرضا کیهانی عضو هیأت علمی، گروه آمار زیستی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی ایران Journal Article 2016 07 09 Background and Aim: Brain injury is a brain dysfunction disorder. One of the main problems of patients with brain injury is high level language defect, such as naming. Naming test is essential for assessing language content ability. Since improving the ability of naming can have positive effects on patients’ communication, these aspects of speech and language disorders were decided to be investigated in patients with head injury so as to help Speech-language pathologists to design an appropriate treatment plan. Materials and Methods: The present cross-sectional study was conducted on 25 hospitalized patients with mild brain injury (20 males and 5 females). Patients were selected based on the Glasgow coma scale (above 13), according to a neurologist diagnosis. Naming assessment was performed using two tests: confrontational naming and verbal fluency. Results: Intra-class Correlation Coefficient obtained in the first and the second stages of picture naming was 0.856, which is a high reliability index. Patients were better in semantic fluency than in phonemic fluency. Also, pearson correlation test showed a mild to moderate positive correlation between the average picture naming and verbal fluency (r=0.337, p=0.100). Conclusion: Since naming skill is one of the language neuropsychology tests and its evaluation is important in executive function, assessment of these problems is essential for intervention planning in traumatic brain injury patients. مقدمه و اهداف ضربه مغزی اختلال در کارکرد مغز است که یکی از جنبه‌های اصلی مشکلات این بیماران نقص در سطوح بالای زبانی از جمله نامیدن می‌باشد،ارزیابی نامیدن در بررسی توانایی تولید محتوای زبان ضروری است. از آن‌جایی که ارتقا توانایی نامیدن بر بهبود ارتباط بیماران تاثیرگذار است در پژوهش حاضر قصد بر آن است که این جنبه از اختلالات گفتار و زبان در گروه مبتلا به ضربه مغزی مورد بررسی قرار گیرد تا به آسیبشناس گفتار و زبان در طراحی برنامه درمانی مناسب کمک کند. مواد و روشها پژوهش مقطعی حاضر بر روی 25 بیمار مبتلا به آسیب مغزی خفیف (20 مذکر و 5 مونث) بستری شده در بیمارستان انجام شد، بیماران بر اساس نمره Glasgow Coma Scale (بالاتر از 13) طبق نظر نورولوژیست وارد مطالعه شدند. ارزیابی مهارت نامیدن با استفاده از نامیدن در مواجهه و روانی کلامی انجام شد. یافتهها پایایی نامیدن تصاویر در دو مرحله اول و دوم با استفاده از آزمون ضریب همبستگی درون‌رده‌ای (ICC) نشاندهنده تکرارپذیری بالای آزمون است. همچنین بیماران عملکرد بهتری در روانی معنایی نسبت به روانی واجی نشان دادند. آزمون همبستگی پیرسون نشان داد ارتباط مثبت ضعیف به سمت متوسط بین دو مهارت نامیدن تصویر و روانی کلامی مشاهده شد (100/0= ,p337/0=r). نتیجه گیری از آن جایی که مهارت نامیدن از جمله آزمونهای نوروسایکولوژی زبان میباشد و در بررسی عملکرد اجرایی مهم است؛ بنابر این ارزیابی مشکلات این حیطه در بیماران آسیب مغزی در طرحریزی برنامه درمانی ضروری میباشد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100366_f132a7148833d328f389ccfabcde9460.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 6 3 2017 09 23 Normative Data for Tonal Auditory Temporal Processing Tests in Persian-Speaking Adults هنجاریابی آزمون های تونال پردازش زمانی شنیداری در بزرگسالان فارسی زبان 203 210 1100481 10.22037/jrm.2017.1100481 FA لیلا جلیلوند کریمی مربی گروه شنوایی شناسی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0003-3829-7658 رضوان رجبعلی پور کمیته پژوهشی دانشجویان. کارشناسی ارشد شنوایی‌شناسی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران علیرضا اکبرزاده باغبان استاد آمار زیستی، گروه علوم پایه، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی. تهران، ایران 0000-0002-0961-1874 Journal Article 2017 02 19 Background and Aim: Auditory temporal processing is the perception of sound or perception of sound changes within a short time interval and seems to be a major capability in the perception of speech and non-speech sounds, music, rhythm and periodicity. Auditory temporal processing is also considered as an essential ability in discrimination of pitch, duration of acoustic signals and phoneme. Several tests have been developed to assess auditory temporal processing; the most popular of these tests are Duration Pattern Sequence Test (DPST), Pitch Pattern Sequence Test (PPST), and Random Gap Detection Test (RGDT). Materials and Methods: The current study was carried out on 100 monolingual individuals (people with Persian language) with normal hearing including 50 females and 50 males. DPST, PPST, and RGDT were performed for all cases. Results: The means and standard deviations for DPST, PPST, and RGDT were %96.61 ± 4.51, %89.78 ± 7.72, and 8.07 ms ± 3.56, respectively. The results revealed no significant differences between the results of women and men in any of the tests (P>0.05). The statistical results showed no significant differences between right and left ears scores in monaural tests (P>0.05). Conclusion: According to the statistical analysis, it seems that normative data obtained in the present study could be used as a diagnostic tool for determination of auditory cortical lesions in adults. مقدمه و اهداف پردازش زمانی یکی از قابلیت های سیستم شنوایی مرکزی در درک اصوات گفتاری و غیرگفتاری محسوب می شود. نقص پردازش زمانی موجب مشکلاتی نظیر اختلال در درک گفتار تند، تمایز واج ها، درک موسیقی و ریتم می گردد. تاکنون آزمون های مختلفی برای ارزیابی پردازش زمانی شنوایی ساخته شده است که متدوال ترین آنها عبارتند از: آزمون توالی الگوی دیرش Duration Pattern Sequence Test -DPST، آزمون توالی الگوی زیروبمی Pitch Pattern Sequence Test -PPST و آزمون تشخیص وقفه تصادفیRandom Gap Detection Test -RGDT. به دلیل فقدان مقادیر هنجار این آزمون ها کاربرد بالینی آنها در ایران بسیار محدود است؛ لذا مطالعه حاضر با هدف تهیه مقادیر هنجار آزمون های DPST، PPST و RGDT در بزرگسالان فارسی زبان صورت گرفت. مواد و روش ها مطالعه توصیفی-تحلیلی حاضر به صورت مقطعی بر روی 100 فرد تک زبانه (فارسی زبان) با شنوایی طبیعی شامل 50 زن و 50 مرد در محدوده سنی 20 تا 50 سال صورت گرفت و آزمون های DPST، PPST و RGDT برای هر فرد انجام شد. یافته ها میانگین و انحراف معیار آزمون های DPST، PPST و RGDT به ترتیب عبارت بود از61/96% و 51/4، 78/89% و 72/7، 07/8 میلی ثانیه و 56/3. بین نتایج به دست آمده از زنان و مردان در هیچ یک از آزمون ها اختلاف معناداری دیده نشد (05/0>P)، همچنین نتایج آماری نشان داد که اختلاف معناداری میان امتیازات گوش راست و چپ در آزمون های تک گوشی وجود ندارد (05/0>P). نتیجه گیری با توجه به بررسی های آماری یافته های پژوهش حاضر در فعالیت های بالینی به منظور تشخیص ضایعات سیستم شنوایی مرکزی در کرتکس شنوایی در بزرگسالان قابل استفاده است.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100481_516b4f71ad87d5dd53318ab8a4f05e9c.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 6 3 2017 09 23 Effect of Eight Weeks of Perceptual-Motor Training on Working Memory in Children with Developmental Coordination Disorders تاثیر هشت هفته برنامه تمرینی ادراکی-حرکتی بر حافظه فعال کودکان مبتلا به اختلال هماهنگی رشدی 211 220 1100361 10.22037/jrm.2017.1100361 FA زهرا ولی نیا کارشناسی ارشد تربیت بدنی، گرایش رفتار حرکتی، دانشگاه رازی کرمانشاه دانشکده تربیت بدنی، کرمانشاه، ایران علی حیرانی دکترای رفتار حرکتی، دانشگاه رازی کرمانشاه، دانشکده تربیت بدنی، کرمانشاه، ایران 0000-0001-6011-2264 کامران یزدانبخش دکترای روانشناسی شناختی، دانشگاه رازی کرمانشاه، دانشکده علوم اجتماعی، کرمانشاه، ایران Journal Article 2016 05 28 Background and Aim: Memory plays an important role in Psychology and is inseparable from simple to difficult tasks involved in any cognitive task. The present research aimed to examine the effects of an eight-week perceptual-motor training program on working memory in 8-12 year-old children with Developmental Coordination Disorders (DCD). Materials and Methods: A total of 20 children with DCD were selected from DCD students of exceptional schools in Kermanshah city and randomly divided into two groups of experimental and control. The perceptual-motor training protocol consisted of eight weeks, three sessions per week, and 50 minutes for each session. Working memory was measured using the working memory software standard test. Results: After making sure about normality of distribution using klomogrov-smirnov test, the data were analyzed using paired and independent t-tests for comparing within and between group effects. There was a significant improvement from pretest to posttests in the experimental group regarding the working memory (p=0/001). Moreover, the findings showed that experimental group was significantly better than control group in working memory (p=0/002). Conclusion: According to the present study, perceptual-motor training program improves working memory functions in children with DCD. مقدمه و اهداف حافظه نقش مهمی در زندگی افراد ایفا می‌کند و به طور لاینفک در هر تکلیف شناختی از آسان‌ترین تا دشوارترین تکلیف درگیر است. هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر هشت هفته برنامه تمرینی ادراکی-حرکتی بر حافظه کاری کودکان مبتلا به اختلال هماهنگی رشدی بود. مواد و روش ها تعداد 20 آزمودنی کودک در دامنه سنی 8-12 سال از بین کودکان با اختلال هماهنگی رشدی حاضر در مدارس استثنایی شهرستان کرمانشاه به صورت نمونه در دسترس انتخاب گردیده و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. پروتکل تمرینی شامل 8 هفته تمرینات ادراکی-حرکتی بود که طی سه جلسه در هفته و 50 دقیقه تمرینات انجام گردید. حافظه فعال قبل و بعد از تمرینات به وسیله ابزار معتبر [نرم‌افزار حافظه کاری وکسلر]، اندازه‌گیری شد. پس از اطمینان از توزیع طبیعی داده‌ها با استفاده از آزمون کولمو گرف-اسمیرنوف، از آزمون‌های t همبسته و مستقل برای مقایسه نتایج درون و بین گروهی استفاده شد. یافته ها پیشرفت معنا‌داری در حافظه فعال از پیش-آزمون تا پس-آزمون در گروه آزمایش وجود داشت (001/0=P). همچنین یافته‌ها نشان داد گروه تجربی نسبت به گروه کنترل در حافظه فعال به طور معنا‌داری بهتر بودند (002/0=P). نتیجه گیری الگوی نتایج تحقیق پیشنهاد می کند که به احتمال زیاد انجام تمرینات ادراکی-حرکتی موجب بهبود عملکرد حافظه فعال کودکان دارای اختلال هماهنگی رشدی می شود.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100361_4b4a5e3e4b9738746c82766d56cf9a89.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 6 3 2017 09 23 Prevalence of Cochlear Dead Region in Elderly People with Mild to Severe Flat Sensory Neural Hearing loss بررسی فراوانی مناطق مرده حلزونی در سالمندان کم شنوای حسی-عصبی ملایم تا شدید با الگوی ادیومتریک مسطح، با استفاده از آزمون نویز یکسان ساز آستانه ها 221 229 1100478 10.22037/jrm.2017.1100478 FA لیدا آزادبخت کمیته پژوهشی دانشجویان. دانشجوی کارشناسی ارشد شنوایی‌شناسی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000000173702810 لیلا جلیلوند کریمی مربی گروه شنوایی شناسی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0003-3829-7658 سید مهدی طباطبایی کارشناس ارشد آمار زیستی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-6757-5795 Journal Article 2016 05 28 Background and Aim: Hearing loss is one of the most common disorders in the elderly people. Sensory neural hearing loss mostly results from outer and inner hair cell damages in cochlea. The area wherein inner hair cells or auditory nerve fibers are inactive is named Dead Region (DR) or Cochlear dead Region (CDR). Many studies have investigated DR at high frequencies in sloping or sharply sloping audiograms, but few studies have investigated flat audiograms. Hence, the aim of the present study was to investigate the prevalence of DR in hearing impaired adults with mild to severe flat sensory neural hearing loss. Materials and Methods: In the current descriptive-analytical study, 30 elderly people (60 ears) aged 65 years and above, with bilateral mild to severe flat sensory neural hearing loss were tested for DR at frequencies from 0.5 to 4 kHz using the threshold equalizing noise (HL) test. Based on the hearing thresholds, participants were divided into three groups of mild, moderate, and severe hearing loss. Results: The prevalence of DR at 2 kHz, 3 kHz, and 4 kHz were significantly higher than DR at frequencies below 2 kHz (p<0.05). With increasing the amount of hearing loss, the number of DR increased. As a result, the difference between prevalence of DR in severe hearing loss and the other two groups was statistically significant (p<0.05). Conclusion: The results indicated a relatively high prevalence of dead regions in the elderly with severe degree of hearing loss (60-80dBHL) and at high frequencies. Furthermore, with increasing frequency, the number of dead regions increased correspondingly. مقدمه و اهداف کاهش شنوایی حسی-عصبی یکی از شایعترین مشکلات سالمندان است. افت شنوایی حسی-عصبی اغلب ناشی ازآسیب سلولهای مویی خارجی و داخلی است. مناطقی از حلزون که در آن سلولهای مویی داخلی یا نورونها فاقد عملکرد هستند، مناطق مرده نامیده می شود. مطالعات بسیاری وجود مناطق مرده حلزونی را در فرکانسهای بالا در الگوهای ادیومتریک شیبدار به ویژه شیبدار تند نشان دادهاند، ولی وجود مناطق مرده حلزونی در الگوی ادیومتریک مسطح چندان مورد بررسی قرار نگرفته است. لذا مطالعه حاضر با هدف بررسی مناطق مرده حلزونی در سالمندان دارای کاهش شنوایی حسی-عصبی مسطح ملایم تا شدید از طریق آزمون نویز یکسانساز آستانهها Threshold Equalizing Noise (TEN) انجام شد. مواد و روش ها مطالعه توصیفی-تحلیلی حاضر بر روی 30 سالمند (60 گوش) 65 سال به بالا با الگوی ادیومتریک حسی-عصبی مسطح ملایم تا شدید (با آستانه شنوایی 80-20 دسیبل HL) انجام شد. برای شناسایی مناطق مرده، آزمون TEN در فرکانسهای اکتاوی و نیماکتاوی 500 تا4000 هرتز انجام شد. بر اساس آستانههای شنوایی این افراد در سه گروه دارای افت شنوایی ملایم، متوسط و شدید قرار داده شدند و نتایج با نرمافزار آماری SPSS 21تجزیه و تحلیل گردید. یافته ها فراوانی مناطق مرده حلزونی در فرکانسهای بالاتر از 2000 هرتز بیشتر از ایر فرکانسها بود و این اختلاف از لحاظ آماری معنادار به دست آمدد (05/0>P). همچنین در این مطالعه، فراوانی مناطق مرده حلزونی در افتهای شدید (80-60 دسیبلHL ) بیشتر از افتهای ملایم (40-20 دسیبل HL) و متوسط (60-40 دسی بلHL ) بود و در فرکانسهای 750، 2000، 3000، 4000 هرتز، این اختلاف از لحاظ آماری معنادار محاسبه شد(05/0>P). نتیجه گیری نتایج مطالعه حاضر نشان داد که فراوانی مناطق مرده در سالمندان دچار کاهش شنوایی شدید بیشتر است. همچنین فراوانی مناطق مرده با وجود الگوی ادیومتریک مسطح در فرکانسهای 2000 هرتز و بالاتر بیش از سایر فرکانسها است.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100478_37488ead2c42be5ad401dfe492cc6278.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 6 3 2017 09 23 Relationship between Cognition and Mild Cognitive Impairment and Auditory Nervous System ارتباط بین شناخت و نقص شناختی ملایم و دستگاه عصبی- شنوایی 230 238 1100344 10.22037/jrm.2017.1100344 FA عبدالله موسوی جراح و متخصص گوش و حلق و بینی، دانشیار دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران ایوب ولدبیگی دانشجوی دکترای تخصصی شنوایی شناسی، دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران 0000-0002-8875-9112 رسول پناهی دانشجوی دکترای تخصصی شنوایی شناسی، دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران Journal Article 2016 06 09 Background and Aim: The number of people getting old is increasing and according to the latest reports, the highest growth will be over the next 50 years especially in low-income countries. Age-related changes in sensory sensitivity and acuity, especially in the cognitive processing, are the strongest scientific findings. The aim of the present review article was studying the effect of cognition and mild cognitive impairment on the auditory system as well as actions that can be used to improve and prevent the progression of the disease in the patients. Methods: In the present review study, the latest articles about cognition, mild cognitive impairment, and auditory system in the databases Proquest, Scopous, Magiran, Springer, GoogleScholar, ScienceDirect, and PubMed, using related keywords were studied between 1988 and 2015. Conclusion: Auditory and cognition are complementary and contain similar resources and processes, which are completely intertwined. The use of pure tone audiometry for the examination of the relationship between cognitive decline and auditory will not be enough, so it seems that the use of a more sensitive measure of auditory aspects such as the frequency selectivity and temporal processing, can show this relationship efficiently. On the other hand, the recent studies have shown that rehabilitation programs that are focused on increasing cognitive abilities can slow disease progression and also improves memory and cognitive function. Therefore, it is recommended that treatment interventions and cognitive rehabilitation be carried out for these people. مقدمه و اهداف تعداد افرادی که وارد مرحله سالخوردگی میشوند رو به افزایش است و طبق آخرین گزارشهای منتشرشده، بیشترین میزان رشد آن ظرف 50 سال آینده خواهد بود، بنابراین کوشش برای شناخت و پیشگیری احتمالی از اختلالاتی که میتواند سالمندان را به معلول جسمی و اجتماعی تبدیل کند، کاملا قابل توجیه است. تغییرات وابسته به سن در حساسیت[1] و حدت[2] اندامهای حسی از معمولیترین یافتههایی است که در سالخوردگی یافت می شود و میتواند زمینهساز و یا نتیجه گروهی از عوارض از جمله اختلال در پردازشهای شناختی گردد. هدف از مقاله حاضر مروری بررسی روابط متقابل دستگاه عصبی-شنوایی و شناخت به ویژه نقص شناختی ملایم و نیز اقداماتی است که میتوان برای بهبود و جلوگیری احتمالی از پیشرفت این بیماری در افراد مبتلا انجام داد. مواد و روش ها در مطالعه ی مروری حاضر آخرین مقالات پیرامون شناخت، نقص شناختی ملایم و دستگاه شنوایی در بانک های اطلاعاتی Science Direct، Google Scholar, Springer, Magiran, Scopous, Proquest و Pubmedو با استفاده از کلید واژه های مرتبط در فواصل سال های 1988 تا 2015 مورد بررسی قرار گرفت. نتیجه گیری شنوایی و شناخت مکمل هم و حاوی منابع و پردازش های مشترکی هستند که کاملا درهم تنیده شده اند. استفاده از ارزیابی اصوات خالص برای بررسی ارتباط کاهش شناخت و کم شنوایی، کفایت نمی کند، لذا به نظر می رسد که استفاده از معیار دقیق تری از ابعاد شنوایی مانند انتخاب فرکانس و پردازش زمانی، بهتر می تواند این رابطه را نشان دهد.، پژوهش های اخیر نشان داده اند که برنامه های توانبخشی متمرکز بر افزایش توانایی های شناختی، می تواند سیر پیشرفت بیماری را کُند کند و نیز باعث بهبود عملکرد حافظه و شناخت گردد، لذا پیشنهاد می شود مداخلات تشخیص و درمانی توانبخشی شناختی مناسب برای این افراد انجام شود.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100344_1e7f3ec18a0c99baa9356927b2ff47f0.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 6 3 2017 09 23 Review of Task-Oriented Interventions in Occupational Therapy بررسی مروری مداخلات تکلیف مدار در کاردرمانی 239 248 1100362 10.22037/jrm.2017.1100362 FA سید علی حسینی دانشیار، گروه کاردرمانی، عضو هیأت علمی، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران 0000-0002-4422-2161 نرگس قمری دانشجوی دکترای کاردرمانی، گروه کاردرمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران زهرا حیاتی زاده دانشجوی کارشناسی ارشد کاردرمانی، گروه کاردرمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران Journal Article 2016 07 08 Background and Aim: Task-oriented treatment is a training or treatment that patients can practice movement tasks in an environmental context and receive feedback. The Occupational Therapy (OT) Task-Oriented Approach emerges from a system model of motor behavior and was discussed in 1995 by Trombly in OT models that are occupation based and client centered. I t is one of the new approaches in OT which has been neglected by therapists. Thus, in the present review article, the effectiveness of this approach in various disorders was checked to help therapists and also provide the grounds for needs analysis in the future studies. Methods: In the present study, keywords including Task oriented, occupational therapy, and intervention were searched in Scopus, Proquest, ScholarGoogle, PubMed, and ScienceDirect databases. Articles published between 1995-2016 were examined. From among the papers obtained, those meeting the inclusion criteria were selected and other articles were excluded. Results: From a total of 48 articles, 21 most relevant studies were selected for a full review. The results revealed that task-oriented approach improved occupational performance in activities of daily living, functional movements of the upper extremity, level of independence in self-care, postural stability, and mobility of people involved. Conclusion: The review of the studies showed that task-oriented approach to rehabilitation is one of the effective techniques in improving movements of upper extremity in stroke, SCI, CP, as well as balance and mobility in stroke, MS, CP, and occupational performance in stroke and dementia. مقدمه و اهداف درمان تکلیفمدار، آموزش یا درمانی است که بیماران تکالیف حرکتی را در بافتار محیطی تمرین میکنند و فیدبک دریافت میکنند. رویکرد تکلیف مدار کاردرمانی از مدل سیستمهای رفتار حرکتی پدیدار شد و در سال 1995 توسط ترومبلی در مدلهای کاردرمانی مبتنی بر آکوپیشن و مراجع محور مورد بحث قرار گرفت. این رویکرد یکی از رویکردهای جدید کاردرمانی است که مورد غفلت درمانگران قرار میگیرد. لذا در مطالعه حاضر اثربخشی این رویکرد در اختلالات مختلف جهت استفاده درمانگران و همچنین نیازسنجی مطالعات آتی مورد بررسی قرار میگیرد. مواد و روش ها با استفاده از کلیدواژههای Task-Oriented، Occupational Therapy، Intervention در بانکهای اطلاعاتی Scopus، Proquest، Scholar Google، PubMed، Science Directجستوجو شد و مقالات چاپ شده در بازه زمانی سالهای 1995 تا 2016 مورد بررسی قرار گرفت. از میان مقالات یافت شده، مقالاتی که معیارهای ورود را داشتند انتخاب و سایر مقالات کنار گذاشته شد. نتیجه گیری در جستجوی اولیه 49 مقاله به دست آمد. بر اساس معیارهای ورود، 22 پژوهش جهت نگارش مقاله حاضر مورد استفاده قرار گرفت. بررسیها نشان داد رویکرد تکلیف مدار روی بهبود عملکرد کاری در فعالیتهای روزمره زندگی، کیفیت زندگی، کارکرد حرکات اندام فوقانی، سطح استقلال در مراقبت از خود، ثبات پوسچرال و تحرک افراد نقش دارد. نتایج حاصله از مرور مطالعات نشان داد که رویکرد تکلیف مدار به عنوان یکی از تکنیک‌های اثربخش توانبخشی در بهبود حرکات اندام فوقانی بیماران سکته مغزی، ضایعه نخاعی و فلج مغزی هم چنین در بهبود تعادل و تحرک بیماران سکته مغزی، ام‌اس فلج مغزی و بهبود عملکرد کاری بیماران سکته مغزی و دمانس موثر است

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100362_ad1fc786d6253103a81cbfd1e59b4224.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 6 3 2017 09 23 KAWA Model: Applications and Limitations مروری بر مدل کاوا، کاربردها و محدودیت ها 249 255 1100339 10.22037/jrm.2017.1100339 FA بهزاد رحمانی پور دانشجوی کارشناسی ارشد کاردرمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران میترا خلف بیگی دکترای کاردرمانی، گروه آموزشی کاردرمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران نرگس شفارودی دکترای کاردرمانی، گروه آموزشی کاردرمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران 0000-0003-0346-564X Journal Article 2016 04 16 Background and Aim: The goal of models in occupational therapy is providing a structured format which leads to systematic comprehension in the process of evaluation, intervention, and treatment. Kawa model which is a conceptual model is recently developed in occupational therapy. This model uses a river as a metaphor to represent humans’ life and allows clients to participate actively in the process of treatment. By narrating the life story and depicting symbolically, clients can recognize their problems in the context of their lives preferably. Materials and Methods: In order to find relevant documents, a number of keywords were searched in medical specialized search engines. In addition, according to Dr. IWAMA’s recommendation who is the founder of the KAWA model, his book was considered as the main reference. Conclusion: KAWA model can be exploited as a practical occupation-based model and a method for leading different processes in occupational therapy. One of the most significant features of Kawa model is offering an opportunity to clients for depicting their life circumstances very comfortably and calmly. Interviewers should have professional point of view toward concepts of Kawa model. Moreover, interviewers should have adequate experience and appropriate ability to communicate well with clients. Kawa model also helps both client and therapist to reach a better understanding of the client’s problems. مقدمه و اهداف هدف از به کارگیری مدل در کاردرمانی فراهم کردن چهارچوبی سازماندهی شده برای درمانگر است که منجر به تفکر سیستماتیک در فرآیند ارزیابی، مداخله و درمان و تسهیل این فرآیند می گردد. مدل کاوا از مدلهای مفهومی و نوین در کاردرمانی است که به شکل نمادین زندگی انسان را به یک رودخانه تشبیه میکند و به مراجع امکان مشارکت فعال در درمان را می دهد تا با روایت داستان زندگی و ترسیم شماتیک مفاهیم رودخانه، مشکلاتی که در بافتار خود تجربه می کند را بهتر شناسایی کند. مواد و روش ها جهت یافتن مستندات مربوطه، کلیدواژه ها در پایگاه های اینترنی تخصصی جستجو گردید. علاوه بر این بنا بر توصیه آقای دکتر ایواما (طراح مدل کاوا) کتاب ایشان به عنوان منبع اصلی مد نظر قرار گرفت. نتیجه گیری از مدل کاوا به عنوان یک مدل اکوپیشن محور کاربردی و ابزاری موثر در هدایت نمودن استدلال بالینی و حل مسئله می توان بهره جست. این مدل به مراجعین امکان مشارکت فعال در روند درمان را می دهد و با ترسیم شدن شرایط زندگی شخص، به درمانگر و مراجع کمک می کند که درک مناسب و جامعی برای روند درمان دست پیدا کنند. مصاحبه کننده بایستی تجربه ی کافی و توانایی لازم از روند مصاحبه و شناخت کافی از مفاهیم مدل کاوا داشته باشد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100339_1cd286df9f9595a6c021c5ac66ec671d.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 6 3 2017 09 23 Effect of Prophylactic Knee Brace on Selection of Efficient Biomechanical Variables on Performance and Anterior Cruciate Ligament Tear Risk Factors: A Review تاثیر بریس پروفیلاکتیک زانو بر متغیرهای منتخب بیومکانیکی موثر بر عملکرد ورزشی و عوامل خطرزای بروز آسیب پارگی لیگامنت متقاطع قدامی؛ مطالعه مروری 256 265 1100384 10.22037/jrm.2017.1100384 FA نادر نخودچی دانشجوی دکتری بیومکانیک ورزشی، گروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران 0000-0002-2100-0689 حیدر صادقی استاد، گروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران 0000-0001-6563-9882 اسماعیل ابراهیمی تکامجانی استاد، گروه فیزیوتراپی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی ایران، تهران، ایران Journal Article 2016 07 06 Background and Aim: Anterior Cruciate Ligament (ACL) injury commonly occurs during sport activities. Prophylactic knee brace is introduced to reduce the risk of ligament injuries but it can limit the performance. The present study was carried out to review the studies conducted regarding the effect of prophylactic knee brace on efficient biomechanical variables on performance and ligament tear risk factors. Materials and Methods: A literature review was done on the studies published between 1980-May 2016 in PubMed, Elsevier, ScienceDirect, Springer, and SID databases. The following terms were used as keywords: Prophylactic knee brace, neoprene knee sleeve, ACL injuries risk factors, and Biomechanical factors. A total of 15 articles were selected as final articles for the present study. Results: Review of the literature demonstrated that athletes without injury of ligament can use prophylactic knee brace to reduce ligament tear risk factors without any significant effect on kinetic variables (strength, torque, power, balance). But most articles demonstrated that using brace can limit the kinematic variables (speed, agility, acceleration). On the other hand, literature showed that brace can improve kinetic factors (power and strength) in athletes with injury of anterior cruciate ligament, but the effectiveness of brace on reducing the ligament injury is controversial. Conclusion: It is concluded that athletes without injury of ACL in the sports, in which kinematic factors (speed and agility) do not play the primary role in the success of the individuals, can use prophylactic knee brace to reduce ligament tear risk factors, while athletes with history of ACL injury can improve their kinetic variables (strength, power and balance) using prophylactic knee brace; however, the effect of knee brace on the reduction of re-injury is unknown. مقدمه و اهداف پارگی لیگامنت متقاطع قدامی یکی از آسیبهای شایع در ورزشکاران میباشد و استفاده از بریس پروفیلاکتیک، به منظور کاهش وقوع یا کاهش شدت این آسیب میباشد. با این حال به نظر میرسد بریس قابلیت محدود کردن عملکرد ورزشکار را دارد. هدف تحقیق مرور مقالات در حیطه اثرات استفاده از بریس پروفیلاکتیک زانو بر متغیرهای بیومکانیکی و عوامل خطرزای بروز آسیب لیگامنت متقاطع قدامی است. مواد و روشها با جستجوی مقالات در پایگاههای اطلاعاتیSID, Elsevier, Sport Discus, Pub Med, Science Direct, Springer با کلیدواژههای مورد نظر، نهایتاً 15 مقاله درباره تاثیر بریس بر متغیرهای بیومکانیکی موثر بر عملکرد ورزشی و 10 مقاله در مورد تاثیر بریس بر عوامل خطرزای بروز آسیب مورد بررسی قرار گرفت. یافتهها بررسی تحقیقات در ورزشکاران بدون سابقه آسیب لیگامنت نشان داد که اغلب تحقیقات بیانگر اثر مثبت بریس برکاهش عوامل خطرزای بروز آسیب لیگامنت بوده و بریس را سبب محدودیت متغیرهای کینتیکی ندانستهاند؛ با این حال چهار تحقیق از شش تحقیق بیانگر اثر منفی بریس بر متغیرهای کینماتیکی میباشد. همچنین با بررسی تحقیقات در ورزشکاران با سابقه آسیب لیگامنت مشخص گردید که بریس سبب بهبود متغیرهای کینتیکی شده، ولی از دو تحقیق انجام شده یک تحقیق بیانگر اثر منفی بریس بر متغیرهای کینماتیکی بوده و از پنج تحقیق صورت گرفته سه تحقیق بیانگر اثر مثبت بریس بر کاهش عوامل خطرزای بروز آسیب و دو تحقیق، بیاثر بودن بریس را گزارش نمود. نتیجه گیری میتوان گفت که ورزشکاران بدون آسیب، میتوانند از بریس به منظور کاهش خطر پارگی لیگامنت استفاده کنند. همچنین ورزشکاران متعاقب آسیب لیگامنت میتوانند از اثرات مثبت بریس برای بهبود قدرت، توان و تعادل بهره ببرند؛ با این حال به طور قطع نمیتوان گفت که بریس سبب کاهش احتمال آسیب مجدد این لیگامنت میشود.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100384_f33edb5e62c78238ff577c5c480ffcab.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 6 3 2017 09 23 Effect of Balance Exercises on Lower Limb Joint Proprioception: Systematic Review تاثیر تمرینات تعادلی بر حس عمقی مفاصل اندام تحتانی (مقاله مروری) 266 273 1100334 10.22037/jrm.2017.1100334 FA مارال اسمعیل نیا کمیته پژوهشی دانشجویان. کارشناس فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران مینو خلخالی زاویه استادیار گروه فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-2060-5280 صدیقه سادات نعیمی استادیار گروه فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0001-7772-5737 Journal Article 2016 06 14 Background and Aim: Bearing in the mind the importance of proprioception in preventing joints injury and the role of improving proprioception after joints injuries, the aim of the present study was to review the effects of different exercise methods on decreasing proprioception indexes error. Materials and Methods: A literature search for the period between 1990-2015 was performed in the databases of GoogleScholar, ScienceDirect, Pedro, PubMed, Cochrane, and SID. Postural control, tilt board, BAPS board, stability, instability, postural sway, single leg stance, and lower limb were used as keywords in combination with proprioception, sense of position, sense of force, and kinesthesia. Irrelevant studies and studies which evaluated other indexes, instead of proprioception, were ignored. Conclusion: Nine articles were selected according to the inclusion criteria. The present review showed that balance training in some cases may have positive effects on proprioception accuracy, at least on non-athletic people. But the number of studies was not sufficient and also it is necessary to evaluate the effect of training in different individual categories, such as healthy, athletes, and those with joint injury. مقدمه و اهداف با توجه به اهمیت حس عمقی در پیشگیری از آسیب های مفصلی و همچنین نیاز به بهبودی و افزایش دقت آن پس از ایجاد آسیب های مفصلی در جهت جلوگیری از بروز بیماریهای متعاقب این آسیب ها در مفاصل اندام تحتانی، هدف از تحقیق حاضر، مروری بر تاثیر روش های مختلف تمرین درمانی در کاهش خطای شاخص های حس عمقی می باشد. مواد و روش ها جستجوی مطالعات انجام شده در فاصله زمانی 1990 تا 2015 در منابع اطلاعاتیGoogle Scholar, Science Direct, Cochrane, SID, PubMed, Pedro انجام شد. کلیدواژه های Balance Training, Postural Control, Single Leg Stance, Tilt Board, Stability, Instability اندام تحتانی و تمرینات تعادلی در ترکیب با کلیدواژه های حس عمقی Proprioception, Sense of Position, Sense of Force, Kinesthesia مورد بررسی قرار گرفت. مطالعات غیرمرتبط و مطالعاتی که شاخص هایی غیر از حس عمقی را بررسی کرده بود، حذف شد. نتیجه گیری در کل 9 مقاله که دارای معیارهای ورود بود، بررسی شد. بنابر جستجوی انجام شده به نظر می رسد تمرینات تعادلی ممکن است بتواند باعث افطایش دقت حس عمقی (حداقل در افراد غیرورزشکار) شود، اما اولا مطالعات از نظر تعداد کافی نبود و ثانیا مطالعات باید در گروه های جداگانه (افراد ورزشکار، غیرورزشکار و دچار آسیب مفصلی) بررسی شود.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100334_66442747b6021d77ece3546863d4b51b.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 6 3 2017 09 23 Hamstring injury as a preview of athletic biomechanical knee injuries: A review article پارگی عضله همسترینگ مقدمه ای برای آسیب های بیومکانیکی زانو در ورزشکاران، مطالعه مروری 274 285 1100367 10.22037/jrm.2017.1100367 FA رز فولادی دانشجوی دکترای آسیب شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، گروه طب ورزش، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران 0000-0002-9796-0774 رضا رجبی دکترای طب ورزشی، استاد گروه طب ورزش، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران 0000-0002-0464-5688 هومن مینو نژاد دکترای آسیب شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، استادیارگروه طب ورزش، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران 0000-0002-5983-8102 منصور اسلامی دکترای بیومکانیک ورزشی، دانشیار گروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران 0000-0002-8050-7076 Journal Article 2016 08 25 Back ground and aim: Hamstring strain is the most prevalent injury with long term complications and the attendant poor function. As previousely known, hamstring has an important role in knee joint biomechanics and there is a link between its function and the function of Anterior Cruciate Ligament (ACL). The aim of the present study was to review the hamstring injury effects on the knee biomechanical changes and its role in increasing the incidence of non-contact knee injuries such as ACL tearing as the most common injury. Materials and Methods: PubMed, ScienceDirect, and GoogleScholar databases were searched for studies published in English between 2000 and 2016. The following terms: knee, athletes, and hamstring injury, as well as the combination of these terms were used. Results: Among the relevant studies, 32 studies were selected based on the topics and then divided into three groups: 1) hamstring neuromuscular changes after injury; 2) role of hamstring injury on the knee biomechanical changes, and 3) hamstring co-activation with the other lower extremity muscles. Conclusion: Because of long term defect after hamstring injury, long term period of treatment, and its effects on the knee joint biomechanics in some special tasks, hamstring injury could be the reason of knee joint biomechanical changes and non-contact injuries, such as ACL tearing. مقدمه و اهداف کشیدگی عضله همسترینگ یکی از شایع ترین آسیب های ورزشی است که دوره درمان طولانی دارد و آثار آن تا مدت ها بر عملکرد این عضله تاثیر می گذارد. با وجود نقش مهم عضله همسترینگ در بیومکانیک زانو و رابطه منطقی فعالیت این عضله با عملکرد رباط صلیبی قدامی (ACL)، هدف از مطالعه مروری حاضر بررسی نقش کشیدگی همسترینگ در تغییرات بیومکانیکی زانو و در نهایت تاثیر آن بر پارگی ACL، به عنوان یکی از آسیب های شایع و پرهزینه در ورزشکاران است. مواد و روش ها برای انجام پژوهش حاضر مقالات انگلیسی چاپ شده در بانک های اطلاعاتی GoogleScholar, PubMed و ScienceDirect جستجو شد. در این جستجو که محدود به مطالعات سال های 2000 تا 2016 بود، از کلیدواژه هایKnee, Athletes, Hamstring و ترکیبی از آنها استفاده شد. یافته ها از میان تقریباً مقالات مرتبط با موضوع، 32 مقاله برای بررسی انتخاب شده است که بر اساس موضوع مورد بررسی به سه گروه تقسیم شد. گروه اول شامل مقالاتی است که تغییرات نوروماسکولار عضله همسترینگ را پس از کشیدگی آن بررسی کرده اند و گروه دوم نقش پارگی عضله همسترینگ را بر بیومکانیک زانو مورد بررسی قرار داده اند و گروه سوم به همکاری عضله همسترینگ با سایر عضلات اندام تحتانی پرداخته‌اند. نتیجه گیری با توجه به آثار ماندگار پارگی عضله همسترینگ، دوره طولانی درمان و نقش بیومکانیکی مهم این عضله در مهارت های حرکتی زانو، چنین به نظر می رسد که نقص عملکرد این عضله می تواند زمینه ساز تغییرات بیومکانیکی زانو و در نهایت آسیب های غیربرخوردی این مفصل از جمله پارگی ACL باشد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100367_1440e16b0d435f8a426ecad83d4f84bd.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 6 3 2017 09 23 Effects of virtual reality therapy on stroke rehabilitation in upper limbs: Systematic Review and Meta-analysis تاثیر واقعیت مجازی در توانبخشیِ اندام فوقانیِ بیماران سکته ی مغزی: مرور نظام‌مند و فراتحلیل 286 302 1100370 10.22037/jrm.2017.110505.1341 FA رعنا فعال کارشناس ارشد مهندسی فناوری اطلاعات پزشکی، گروه مهندسی فناوری اطلاعات پزشکی، دانشکده مهندسی پزشکی، دانشگاه صنعتی امیرکبیر، تهران، ایران فرناز قاسمی استادیار و عضو هیئت علمی گروه بیوالکتریک، گروه بیوالکتریک، دانشکده مهندسی پزشکی، دانشگاه صنعتی امیرکبیر، تهران، ایران 0000-0003-4997-5805 Journal Article 2016 06 11 Back ground and Aim: People after a stroke have many problems in daily activities such as writing and driving. Virtual reality and interactive video gaming have emerged as recent treatment approaches in stroke rehabilitation. Present study compares the effects of virtual Materials and Methods: This study is a systematic review with meta-analysis. Five scientific databases were systematically searched through their online search engines on articles using virtual reality in upper limb rehabilitation; these databases were Cochrane Library, sience direct, PED, Rehabdata and medline (Pubmad). Results: We included 21 trials that involved 1005 participants. Study sample sizes were generally small and interventions varied. The methodological quality of the chosen RCTs was evaluated using the PEDro scale. Intervention approaches in the included studies were predominantly designed to improve motor function or activity performance. Control groups received no intervention or therapy based on a standard care approach. Conclusion: Using virtual reality improves the upper extremity function and performance of daily activities. Also the use of virtual reality as a supplement in addition to the conventional rehabilitation improves the function of the hand. مقدمه و اهداف بسیاری از مردم بعد از سکته مغزی غالبا در فعالیت های روزانه ی خود مثل نوشتن، رانندگی و غیره دچار مشکل می شوند. واقعیت مجازی و بازی های ویدئویی نوع جدیدی از درمان می باشد که برای افراد دچار سکته ی مغزی ارائه شده است. مطالعه حاضر با هدف مقایسه اثربخشی "توانبخشی اندام فوقانی با استفاده از واقعیت مجازی"در مقایسه با مداخله های دیگر یا عدم مداخله انجام شد. مواد و روش ها مطالعه حاضر یک مرور نظام مند به همراه فراتحلیل می باشد. جستجو در پایگاه های Cochrane Library، Science Direct، PED، REHABDATA،(Medline (PubMed به روی مقالاتی که تاثیر استفاده از واقعیت مجازی در توانبخشیِ اندام فوقانی را بررسی کرده بودند، انجام گرفت. جهت تحلیل داده ها و فراتحلیل از نرم افزار Comprehensive Meta Analysis استفاده شد. یافته ها تعداد 21 مقاله که شامل 1005 شرکت کننده بود، انتخاب شد. اندازه نمونه مطالعات عموما کوچک بوده و مداخله های متفاوتی در آنها استفاده شده بود. کیفیتِ روش مقاله های انتخاب شده با معیار PEDro تایید شد. در مطالعاتِ انتخاب شده، روش های مداخله در جهت بهبود عملکرد حرکتی طراحی شده بود. گروه های کنترل تحت توانبخشی متداول قرار گرفته بودند یا هیچ مداخله‌ای دریافت نکرده بودند. نتیجه گیری استفاده از واقعیت مجازی، در بهبود عملکردِ اندام فوقانی و انجام فعالیت های روزانه سودمند می باشد. هم چنین استفاده از واقعیت مجازی به عنوان مکملی در کنار توانبخشی معمول باعث بهبود عملکرد دست می شود.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100370_aadcf5557712c00d46b3302be2f7005f.pdf