دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 11 2 2022 05 22 A Review of General Self-Management Assessment Tools in Chronic Diseases مروری بر ابزارهای ارزیابی عمومی خودمدیریتی 168 179 1101269 10.32598/SJRM.11.2.11 FA هومن ثاقبی گروه کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. 0000-0001-9157-3119 نوید میرزاخانی گروه کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. 0000-0002-0603-5808 علی حدادی نیا گروه رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی‌، تهران‌، ایران. 0000-0001-8719-9961 Journal Article 2020 10 31 Background and Aims One of the biggest challenges of the health systems in the 21st century is the increasing burden of chronic diseases. To address this challenge, many developed countries have begun to adopt self-management education programs. There are various tools for measuring the effectiveness of these programs in patients with chronic diseases. Some of these tools are designed to measure self-management in a particular disease, while some tools are used generally for a wide range of chronic diseases. This study aim to review the general tools used for measuring self-management in chronic diseases. Methods This is a narrative review. To find the studies used the tools for assessing self-management, a searched in online databases such as PubMed, Web of Science, Scopus, and Google Scholar on related studies published from 2000 to 2020. Results The general tools available for assessing self-management in chronic diseases were: Self-Management Screening (SeMaS) Scale, Self-Management Ability Scale (SMAS), Self-Control and Self-Management Scale (SCMS), Partners in Health Scale (PIH), and Health Education Impact Questionnaire (heiQ). Conclusion There are various general tools for self-management evaluation in chronic diseases. It is necessary to select the appropriate tool based on the goals. مقدمه و اهداف یکی از بزرگ‌ترین چالش‌هایی که سیستم‌های بهداشتی سراسر جهان در قرن بیست‌و‌یکم با آن مواجه هستند، افزایش بار ناشی از بیماری‌های مزمن است. برای حل این چالش بسیاری از کشورهای پیشرفته شروع به اتخاذ برنامه‌های آموزش خودمدیریتی کردند. ابزارهای مختلفی برای سنجش میزان تأثیر برنامه‌های آموزشی و خودمدیریتی در بیماران مبتلا به بیماری مزمن وجود دارد. برخی از این ابزارها برای سنجش خودمدیریتی در یک بیماری خاص طراحی شدند. برخی از ابزارها نیز عمومی هستند که برای طیف وسیعی از بیماری‌های مزمن کاربرد دارند. هدف از این مطالعه، معرفی ابزار‌های عمومی سنجش خودمدیریتی در بیماری‌های مزمن است. مواد و روش‌ها نوع این مطالعه مروری، روایتی است. برای یافتن ابزارهای عمومی موجود در‌زمینه خودمدیریتی، ترکیبی از کلمات کلیدی در پایگاه‌ داده‌های الکترونیکی اسکوپوس، وب ساینس، پاب‌مد و گوگل اسکالر جست‌و‌جو شد. یافته‌ها ابزارهای عمومی موجود در‌زمینه خودمدیریتی بیماری‌های مزمن عبارت‌اند از: مقیاس غربالگری خودمدیریتی، مقیاس مهارت خودمدیریتی، مقیاس خودکنترلی و خودمدیریتی، مقیاس شرکا در سلامت، پرسش‌نامه تأثیر آموزش بهداشت. نتیجه‌گیری تا‌کنون ابزارهای عمومی مختلفی برای ارزیابی خودمدیریتی ارائه شده است. بر‌این‌اساس، نیاز است با توجه به اهداف موردنظر ابزار مناسب انتخاب شود.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101269_8b6ea6af618b82c754d6f0ea5dd6acda.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 11 2 0621 03 23 Interaction Between Surface Stiffness and Lower Limb Stiffness and its Effects on the Performance and Injury تعامل بین سفتی سطح و سفتی اندام تحتانی و تأثیر آن بر عملکرد و احتمال بروز آسیب 180 193 1101246 10.32598/SJRM.11.2.12 FA سید عباس فرجاد پزشک گروه علوم ورزشی، دانشکده تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران. 0000-0001-7110-8201 حیدر صادقی گروه آسیب‌شناسی و بیومکانیک ورزشی، دانشکده تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران. 0000-0001-6563-9882 Journal Article 1970 01 01 The purpose of this review study is to review the studies that have assessed the interaction between surface stiffness and lower limb stiffness. There is a general hypothesis that with the increase of surface stiffness, the lower limb stiffness decreases or vice versa. These interactions take place with the aim of maintaining the dynamics of the center of mass and reducing the energy consumption during movement. One of the mechanisms for these interactions is the change in joint stiffness and leg geometry. Some studies suggested that the stretch reflex has no role in changing the lower limb stiffness. Although interactions between lower limb stiffness and surface stiffness has been recognized, there is little evidence about neuromuscular mechanism of these interactions. More studies is needed in this filed. هدف این مطالعه، مروری بر تحقیقات انجام‌شده پیرامون تعامل سفتی سطح و سفتی اندام تحتانی بود. مطالعات نشان دادند به‌دنبال افزایش سفتی سطح، سفتی اندام تحتانی کاهش می‌یابد و برعکس به‌دنبال کاهش سفتی سطح، سفتی اندام تحتانی افزایش پیدا می‌کند. این تعاملات در سفتی با هدف حفظ دینامیک مرکز جرم و کاهش انرژی مصرفی طی حرکت صورت می‌گیرند. از‌جمله سازوکارهای پیشنهادی برای تعامل سفتی اندام و سطح، تغییر در سفتی مفصلی، به‌ویژه مفصل مچ پاست. در‌خصوص عوامل عصبی مربوط به تغییر در سفتی اندام تحتانی به‌دنبال تغییر در سفتی سطح عنوان شده که رفلکس‌های کششی نقشی در تغییر سفتی اندام تحتانی ندارند. در حال‌حاضر، تعامل بین سفتی سطوح مختلف و سفتی اندام تحتانی شناسایی شده است، اما در مورد سازوکارهای دقیق مربوط به تعامل سفتی اندام تحتانی، سفتی سطح و سازوکارهای عصبی‌عضلانی مربوط به این فرایند اطلاعات زیادی به چشم نمی‌خورد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101246_b3d956da5b92764d7ae8f5ae45fc5549.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 11 2 0621 03 23 The Effect of Serious Games on Response Inhibition, Selective Attention and Visual-Spatial Processing in Attention Deficit/Hyperactivity Disorder (ADHD): BrainـTrain and Cogniplus Games CogniPlus تأثیر بازی‌های جدی بر بازداری پاسخ، توجه انتخابی و پردازش دیداری‌فضایی در دانش‌آموزان با اختلال نارسایی توجه/بیش‌فعالی: با تأکید بر دو بازی آموزش مغز و کاگنی‌پلاس 194 209 1101251 10.32598/SJRM.11.2.2 FA فریده حاجی حیدری گروه روانشناسی عمومی و کودکان استثنایی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. مهناز استکی گروه روانشناسی عمومی و کودکان استثنایی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. 000000050916533 حسن عشایری گروه توانبخشی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم‌پزشکی ایران، تهران، ایران. منصوره شهریاری احمدی گروه روانشناسی عمومی و کودکان استثنایی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Journal Article 1970 01 01 Background and Aims This study aims to compare the effectiveness of two computerized cognitive training applications, “Brain Train” and" CogniPlus”, in improving the response inhibition, selective attention, and visual-spatial processing speed of children with attention deficit/hyperactivity disorder (ADHD). Methods This is a quasi-experimental. Participants were 45 elementary school students diagnosed with ADHD who were selected by a convenience sampling method. The students were divided randomly into three groups: intervention group 1 (n=15, receiving training by Brain Train), intervention group 2 (n=15, receiving training by CogniPlus) and control (n=15). Each intervention group separately received training for two months, three session per week, each for 50-60-minutes. Performance of three groups were evaluated in response inhibition, selective attention, and visual-spatial processing in pre-test and post-test phases using Stroop test, the integrated visual and auditory continuous performance test (IVA+Plus), and visual-spatial processing subscale of the Stanford-Binet Intelligence Scales. Collected data were analyzed using the analysis of covariance. Results Results showed a significant difference between the two intervention groups in the study variables (P<0.05), but there was no significant difference between two intervention groups in improving selective attention and response inhibition (P>0.05). However, in visual-spatial processing, the group received training by Brain Train application showed a significant improvement more than the group received training by CogniPlus (P< 0.05). Conclusion Computerized cognitive training applications can improve the cognitive skills of children with ADHD, where the Brain Train application is more effective than Cogniplus regarding the visual-spatial processing ability. اهداف پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی توان‌بخشی شناختی رایانه‌ای بر بازداری پاسخ، توجه انتخابی و پردازش دیداری‌فضایی دانش‌آموزان با اختلال نارسایی توجه/بیش‌فعالی و با تأکید بر مقایسه دو بازی ساختاریافته آموزش مغز و کاگنی‌پلاس انجام شد. مواد و روش‌ها گروه نمونه پژوهش حاضر را 45 دانش‌آموز دارای اختلال نارسایی توجه/بیش‌فعالی مشغول به تحصیل در پایه‌های دوم تا ششم که به روش نمونه‌گیری دردسترس انتخاب شده بودند، تشکیل ‌دادند. به‌منظور تشخیص اختلال نارسایی توجه/بیش‌فعالی، علاوه بر تشخیص متخصصین مراکز فعال در حوزه این اختلال، از پرسش‌نامه پروفایل اختلال کمبود توجه/بیش‌فعالی و آزمون عملکرد یکپارچه دیداری‌شنیداری استفاده شد. شرکت‌کنندگان در پژوهش به‌صورت تصادفی در سه گروه 15نفری آموزش مغز (آزمایش 1)، کاگنی‌پلاس (آزمایش 2) و گروه کنترل جای‌گماری شدند. گروه‌های آزمایش 1 و 2 به ترتیب به‌وسیله بازی‌های ساختاریافته آموزش مغز و کاگنی‌پلاس طی مدت 2 ماه و هر هفته 3 جلسه 45 تا50 دقیقه‌ای آموزش دیدند. گروه کنترل در این بازه زمانی هیچ برنامه آموزشی دریافت نکرد. هر سه گروه قبل و بعد از اجرای برنامه مداخله در حیطه‌های بازداری پاسخ، توجه انتخابی و پردازش دیداری‌فضایی با استفاده از آزمون استروپ و خرده‌مقیاس پردازش دیداری‌فضایی آزمون هوش استنفورد بینه ارزیابی شدند. به‌منظور تحلیل داده‌ها از آزمون تحلیل واریانس استفاده شد. یافته‌ها نتایج حاکی از وجود تفاوت معنی‌دار در عملکرد گروه‌های آموزش نسبت به گروه کنترل در مؤلفه‌های اندازه‌گیری‌شده بود (P<0/05). با این‌ حال، مقایسه گروه آموزش مغز و کاگنی‌پلاس تفاوت معنی‌داری بین اثربخشی برنامه کاگنی‌پلاس از نظر مؤلفه‌های بازداری پاسخ و توجه انتخابی نسبت به برنامه آموزش مغز نشان نداد (P<0/05). در مؤلفه پردازش دیداری‌فضایی، گروه آموزش مغز به‌صورت معنی‌داری عملکرد بهتری نسبت به گروه کاگنی‌پلاس از خود نشان داد (P<0/05). نتیجه‌گیری می‌توان نتیجه گرفت که بازی‌های ساختاریافته می‌توانند به بهبود عملکرد دانش‌آموزان با اختلال نارسایی توجه/بیش‌فعالی در زمینه کارکردهای عصب‌روان‌شناختی بازداری پاسخ، توجه انتخابی و پردازش دیداری‌فضایی منجر شوند. به‌طورکلی، بازی ساختاریافته آموزش مغز در زمینه پردازش دیداری‌فضایی نسبت به برنامه کاگنی‌پلاس اثربخشی بیشتری را نشان می‌دهد. هرچند در زمینه توجه انتخابی و بازداری پاسخ اثربخشی هر دو برنامه آموزشی با یکدیگر مشابه است.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101251_c02fec8499928c1a9f82632e329b2871.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 11 2 2022 05 01 Effectiveness of Acceptance and Commitment Therapy on Academic Resilience of Children With Physical-Motor Disabilities and Their Mothers’ Life Expectancy اثربخشی آموزش مبتنی بر پذیرش و تعهد بر امید به زندگی مادران و سرزندگی تحصیلی دانش‌آموزان با آسیب‌های جسمی‌حرکتی 210 221 1101242 10.32598/SJRM.11.2.3 FA طاهره بینایی خواجکینی گروه روانشناسی عمومی و آموزش ﮐﻮدﮐﺎن اﺳﺘﺜﻨﺎﯾﯽ، داﻧﺸﮑﺪه رواﻧﺸﻨﺎﺳﯽ و علوم تربیتی، واﺣﺪ ﺗﻬﺮان ﻣﺮﮐﺰی، داﻧﺸﮕﺎه آزاد اﺳﻼﻣﯽ، ﺗﻬﺮان، اﯾﺮان. 0000-0001-8400-2094 پریسا تجلی گروه روانشناسی عمومی و آموزش ﮐﻮدﮐﺎن اﺳﺘﺜﻨﺎﯾﯽ، داﻧﺸﮑﺪه رواﻧﺸﻨﺎﺳﯽ و علوم تربیتی، واﺣﺪ ﺗﻬﺮان ﻣﺮﮐﺰی، داﻧﺸﮕﺎه آزاد اﺳﻼﻣﯽ، ﺗﻬﺮان، اﯾﺮان. 0000000266377981 محمد مهدی شریعت باقری ﮔﺮوه رواﻧﺸﻨﺎﺳﯽ بالینی و تربیتی، داﻧﺸﮑﺪه رواﻧﺸﻨﺎﺳﯽ و علوم تربیتی، واﺣﺪ ﺗﻬﺮان ﻣﺮﮐﺰی، داﻧﺸﮕﺎه آزاد اﺳﻼﻣﯽ، ﺗﻬﺮان، اﯾﺮان. Journal Article 2020 10 31 Background and Aims Acceptance and commitment therapy (ACT) is one of the third wave of behavior therapies. One of its main goals is to improve psychological flexibility which can increase the life expectancy and promote the mental health. This study aims to assess the effectiveness of ACT on mothers' life expectancy and academic resilience of children with physical-motor disabilities. Methods The quasi-experimental study with a pre-test/post-test/follow-up design was conducted from October 2019 to March 2020. Participants were 30 children with physical-motor disabilities and their mothers, who were selected by a purposive sampling method. Participants were assigned into two groups of intervention and control using the block randomization method. The intervention group received ACT at 10 sessions of 120 minutes per week. Participants completed a demographic checklist, Miller Hope Scale, and Academic Resilience Scale at pre-test, post-test and one-month follow-up phases. The collected data were analyzed by repeated measures analysis of variance in SPSS v. 23 software. Results The effectiveness of ACT in improving the mothers’ life expectancy and children’s academic resilience was statistically significant in post-test phase (P<0.01). The effects of ACT remained stable in the one-month follow-up period (P<0.05). Conclusion The ACT is effective in improving the psychological characteristics of children with physical-motor disabilities and their mothers. It can be used for clinical treatment of children with special needs. اهداف آموزش مبتنی بر پذیرش و تعهد یک درمان شناختی‌رفتاری موج سوم به شمار می‌آید که یکی از اهداف اصلی آن افزایش انعطاف‌پذیری روانی است که می‌تواند در راستای افزایش امید به زندگی و ارتقای سلامت روان مؤثر باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش مبتنی بر پذیرش و تعهد بر شاخص‌های امید به زندگی مادران و سرزندگی تحصیلی دانش‌آموزان با آسیب‌های جسمی‌حرکتی دارای هوش‌بهر بهنجار انجام شد. مواد و روش‌ها مطالعه حاضر از نوع شبه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون بود که در برهه زمانی مهرماه لغایت اسفندماه سال 1398 انجام شد. بدین‌منظور 30 کودک مبتلا به آسیب‌های جسمی‌حرکتی به همراه مادرانشان به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و پس از احراز ملاک‌های ورود و دریافت رضایت آگاهانه مکتوب از والدین وارد فرایند پژوهش شدند. شرکت‌کنندگان با استفاده از روش تصادفی‌سازی بلوکی به دو گروه 15نفره آزمایش و کنترل تخصیص یافتند. گروه آزمایش طی 10 جلسه 120دقیقه‌ای هفتگی تحت درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد قرار گرفتند. شرکت‌کنندگان فهرست مشخصات جمعیت‌شناختی و پرسش‌نامه‌های امید به زندگی و سرزندگی تحصیلی را در سه برهه زمانی پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری یک‌ماهه تکمیل کردند. داده‌ها با استفاده از روش آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیره در محیط نرم‌افزار SPSS نسخه 23 تجزیه‌ و‌تحلیل شدند. یافته‌ها نتایج اولیه نشان داد اثربخشی مداخله درمانی بر بهبود دو شاخص امید به زندگی مادران و سرزندگی تحصیلی دانش‌آموزان در گروه آزمایش در مرحله پس‌آزمون معنی‌دار بود (01/p<0). همچنین نتایج ثانویه نشان داد اثربخشی درمان تا مرحله پیگیری یک‌ماهه پایدار ماند (05/p<0). نتیجه‌گیری یافته‌های مطالعه حاضر همسو با پیشینه پژوهشی گویای اثربخشی آموزش مبتنی بر پذیرش و تعهد بر شاخص‌های روان‌شناختی کودکان و مادران است. این یافته‌ها می‌تواند در حیطه کودکان با نیازهای خاص با کاربست‌های بالینی همراه باشد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101242_1d6269851f82bdabf4049e66c9a05f55.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 11 2 2022 05 01 Comparing the Effectiveness of Sensory Integration Therapy With and Without an Assistive Robot on Social Interaction of Children With Autism Spectrum Disorder مقایسه اثربخشی تمرینات یکپارچگی حسی با و بدون ربات یاری‌رسان بر تعاملات اجتماعی کودکان طیف اوتیسم 222 237 1101711 10.32598/SJRM.11.2.5 FA وحیده عماد گروه روانشناسی عمومی و کودکان استثنایی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. 0000-0002-6486-9085 مهناز استکی گروه روانشناسی عمومی و کودکان استثنایی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. 000000050916533 رویا کوچک انتظار گروه روانشناسی عمومی و کودکان استثنایی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. 0000-0001-6528-2959 Journal Article 2021 11 30 Background and Aims Autism spectrum disorder (ASD) is a developmental disorder. Weakness in social interactions and sensory disorders are the problems of children with ASD. These children are weak in social interactions with other children and their therapists. Robots may be used as a friend or assistive therapist to teach different social and cognitive skills to them. This study aims to compare the effectiveness of sensory integration therapy with and without an assistive robot on social interaction of children with ASD. Methods This is a quasi-experimental study with a pretest/posttest/follow-up design using a control group. The study population consists of all children with ASD aged 7-9 years in Tehran, Iran. Of these, 45 children with a moderate level of ASD were selected and randomly divided into two experimental groups and one control group. Data collection tool was the social interaction subscale of the second edition of the Gilliam Autism Rating Scale. Both experimental groups received sensory integration therapy at 15 sessions, while only one group received the therapy with an assistive robot at 15 sessions. The data were collected before, immediately after, and two months after the intervention. The collected data were analyzed using a mixed analysis of variance in SPSS v. 22 software. The significance level was set at 0.05. Results The results showed that the sensory integration therapy with and without the use of an assistive robot were significantly effective in improving the social interactions of children with ASD, where the sensory integration therapy with an assistive robot had a greater effect (P<0.05). Conclusion The sensory integration therapy with an assistive robot is more effective in improving the social interactions of children with ASD compared to the sensory integration therapy without the use of an assistive robot. اهداف اختلال طیف اوتیسم، نوعی از اختلالات رشدی است و ضعف در تعاملات اجتماعی و اختلالات حسی از مشکلات کودکان مبتلا به این اختلال است. این کودکان در تعاملات اجتماعی با کودکان دیگر و درمانگرانشان ضعف دارند، شاید بتوان از ربات‌ها به‌عنوان دوست یا کمک‌درمانگر جهت آموزش مهارت‌های مختلف اجتماعی و شناختی استفاده کرد. هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی تمرینات یکپارچگی حسی با و بدون ربات یاری‌رسان بر تعاملات اجتماعی کودکان طیف اوتیسم بود. مواد و روش‌ها روش این پژوهش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. از جامعه آماری تمام کودکان 7 تا 9ساله مدارس اوتیسم شهر تهران، 45 کودک اوتیسم با احتمال متوسط به‌صورت در دسترس انتخاب و در دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل به‌صورت تصادفی جایگزین شدند. گردآوری داده‌ها با قسمت تعاملات اجتماعی ویرایش دوم آزمون تشخیص اوتیسم گلیام انجام شد. هر دو گروه آزمایش 15 جلسه از شیوه یکپارچگی حسی بهره بردند، اما با یک گروه 15 جلسه با ربات نیز کار شد. پس از 2 ماه و اجرای آزمون پیگیری، داده‌ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس مختلط ساده و با نرم‌افزار SPSS نسخه 22 در سطح معنی‌داری 0/05 تحلیل شدند. یافته‌ها نتایج نشان داد میزان تغییرات اختلال در تعاملات اجتماعی در 3 گروه یکسان نبوده و در موقعیت آزمایش، میانگین نمرات گروه تمرینات یکپارچگی حسی با ربات یاری‌رسان، بیشتر از تمرینات یکپارچگی حسی بدون ربات یاری‌رسان و گروه کنترل، کاهش و تغییر داشته است (P<0/05). نتیجه‌گیری می‌توان چنین نتیجه گرفت که تلفیق دو شیوه درمانی یکپارچگی حسی و درمان با ربات، بیشتر از شیوه یکپارچگی حسی به‌تنهایی موجب بهبود تعاملات اجتماعی کودکان طیف اوتیسم می‌شود.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101711_2880f808e0aa2e299eee19b62a1be7c8.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 11 2 0621 03 23 Effectiveness of Motor Rehabilitation Training on Working Memory and Attention/Concentration of Male School Students With Reading Disorder بررسی اثربخشی آموزش توان‌بخشی حرکتی بر حافظه فعال و توجه و تمرکز دانش‌آموزان دچار اختلال یادگیری خواندن 238 249 1101596 10.32598/SJRM.11.2.7 FA حجت اله خالویی گروه علوم تربیتی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0002-5412-8064 پروین سالاری چینه گروه علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، کرمان، ایران. 0000-0001-4785-2143 سعید احمدخسروی گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد قائم‌شهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ‌قائم‌شهر، استان مازندران، ایران. 0000-0001-2547-0214 وحید منظری توکلی گروه علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، کرمان، ایران. 0000000260065514 Journal Article 1970 01 01 Background and Aims This study aims to investigate the effect of motor rehabilitation training on working memory and attention/concentration in male school students with reading disorders. Methods This is a quasi-experimental study with pre-test/post-test design. The study population included all male students in elementary schools (6th grade) of Kerman, Iran in the academic year 2019-2020. Samples were 30 eligible students who were selected by a convenince sampling method and were randomly divided into two groups of 15 people. Both groups underwent N-back test for working memory test and the continuous performance test before and after the intervention. Data were described using the mean and standard deviation, and were analyzed using the analysis of covariance in SPSS v. 22 software. Results The motor rehabilitation training had a significant effect on working memory and attention/concentration of male students (P<0.001). Conclusion The motor rehabilitation training can improve working memory and attention/concentration of male students with reading disorder. Therefore, the training can be used to reduce the reading problems of these students. اهداف: آموزش به دانش‌آموزان با اختلال نارساخوانی برای حل مشکلات ایجادشده در زندگی آن‌ها اهمیت زیادی دارد. درمانگران با ارائه آموزش‌های مختلف سعی بر این دارند تا به شیوه‌ای عمل کنند که این دانش‌آموزان به روش بهتری زندگی کنند. بنابراین هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش توانبخشی حرکتی بر حافظه فعال و توجه و تمرکز دانش‌آموزان دارای اختلال یادگیری خواندن بود. مواد و روش‌ها: طرح پژوهش نیمه آزمایشی است که در آن از پیش‌آزمون، پس‌آزمون با گروه آزمایش و کنترل استفاده شد. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانش‌آموزان پسر پایه ششم ابتدایی شهر کرمان در سال تحصیلی 1389-1399 بود. حجم نمونه بر اساس نوع تحقیق تعداد 30 دانش‌آموز بود که به روش نمونه‌گیری دردسترس انتخاب شدند و به‌صورت تصادفی به دو گروه 15 نفری تقسیم شدند. هر 2 گروه قبل و بعد از اجرای مداخله به آزمون حافظه فعال و آزمون عملکرد پیوسته پاسخ دادند. داده‌ها با استفاده از روش‌های آماری نظیر میانگین، انحراف معیار و تحلیل کواریانس تجزیه‌و‌تحلیل شد. برای تجزیه‌و‌حلیل داده‌ها از نرم‌افزار SPSS نسخه 22 استفاده شد. یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد آموزش توانبخشی حرکتی بر حافظه فعال و توجه و تمرکز دانش‌آموزان دارای اختلال یادگیری خواندن تأثیر معنادار دارد (0/001>P). نتیجه‌گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان داد آموزش توانبخشی حرکتی موجب افزایش حافظه فعال و توجه و تمرکز دانش‌آموزان دارای اختلال یادگیری خواندن شده است. بنابراین، آموزش توانبخشی حرکتی می‌تواند جهت کاهش مشکلات دانش‌آموزان نارساخوان استفاده شود.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101596_dba0491d90d451b6839a48c0008ed898.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 11 2 2022 05 01 Effect of Reduced Physical Activity on Murf-1 and Atrogin-1 Gene Expression in Soleus Muscle of Wistar Rats Following Endurance, Resistance and Combined Training تأثیر کاهش فعالیت بدنی بر بیان ژن‌های مورف-1 و آتروژین-1 متعاقب تمرینات ورزشی مختلف 250 263 1101261 10.32598/SJRM.11.2.9 FA مهدی مداحی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. رضا قراخانلو گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. 0000000154905444 عبدارضا کاظمی گروه علوم ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه ولی‌عصر، رفسنجان، استان کرمان، ایران. محمدعلی اذربایجانی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Journal Article 2020 10 02 Background and Aims Understanding the involved mechanisms in muscle atrophy can help develop new treatment methods for atrophic conditions. Skeletal muscle atrophy via biochemical and transcriptional pathways can increase the expression of some muscle atrophy related genes. The present study aims to assess the effect of reduced physical activity by the spinal nerve ligation (SNL) after a period of resistance, endurance and combined exercises on the expression of MuRF-1 and Atrogin-1 genes in male rats. Methods In this experimental study, 30 male Wistar rats were randomly divided into four groups: Control+SNL, combined exercise+SNL, endurance exercise+SNL, and resistance training+SNL. The exercises were performed for six weeks. After this period, the protocol of reduced physical activity by the SNL was implemented for four weeks. At the end, soleus muscle was isolated and the expression levels of MuRF-1 and Atrogin-1 genes were measured by real-time polymerase chain reaction technique. To examine the gene expression differences between the groups, analysis of variance and Tukey’s post hoc test were used. The significant level was set at 0.05. Results The results showed that the expression of MuRF-1 gene in the combined exercise+SNL and resistance training+SNL groups was significantly lower than in the control group (P<0.05). The Atrogin-1 gene expression was significantly reduced only in the combined exercise+SNL group compared to the control group (P<0.05). Conclusion It seems that the rats with resistance training are more resistant to SNL-induced atrophy than the group with endurance exercise. اهداف امروزه شناخت سازوکارهای درگیر در آتروفی عضلانی به توسعه روش‌های درمانی جدید در مورد آن کمک خواهد کرد. عضله اسکلتی در شرایط آتروفی به‌وسیله مسیرهای بیوشیمیایی و رونویسی به بیان دسته‌ای از ژن‌های مرتبط با آتروفی عضلانی منجر می‌شود.‌ در پژوهش حاضر، اثر کاهش فعالیت بدنی پس از 6 هفته تمرین مقاومتی، استقامتی و ترکیبی بر بیان ژن‌های مورف-1 و آتروژین-1 بررسی شد. مواد و روش‌ها در این تحقیق، 30 سر موش نر صحرایی به‌طور تصادفی به 4 گروه تقسیم شدند: 1. گروه کنترل/کاهش فعالیت بدنی (n=7)، 2. گروه تمرین ترکیبی/کاهش فعالیت بدنی (n=7)، 3، گروه تمرین استقامتی/کاهش فعالیت بدنی (n=8) و 4. گروه تمرین مقاومتی/کاهش فعالیت بدنی (n=8). گروه‌های تمرین ترکیبی/کاهش فعالیت بدنی، تمرین استقامتی/کاهش فعالیت بدنی و تمرین مقاومتی/کاهش فعالیت بدنی 6 هفته در برنامه تمرینی مخصوص خود شرکت کردند. شدت تمرین استقامتی بین 60 تا 70 درصد اکسیژن مصرفی بیشینه بود. تمرین مقاومتی به‌صورت صعود همراه با وزنه از نردبان 1 متری انجام شد. تمرین ترکیبی نیز تلفیقی از تمرین مقاومتی و استقامتی بود. پس از این مدت، پروتکل کاهش فعالیت بدنی 4 هفته اجرا شد. در پایان، عضله نعلی استخراج و میزان سطوح بیان ژن‌های موردنظر با تکنیک ریل تایم- پی سی آر سنجیده شد. یافته‌ها یافته‌ها نشان داد میزان بیان ژن مورف-1 در گروه تمرین ترکیبی/کاهش فعالیت بدنی و گروه تمرین مقاومتی/کاهش فعالیت بدنی نسبت به گروه کنترل/کاهش فعالیت بدنی به‌طور معناداری کمتر است (P<0/05). از‌سوی‌دیگر، در مورد ژن آتروژین-1‌ ،تنها گروه تمرین ترکیبی/کاهش فعالیت بدنی نسب به گروه کنترل/کاهش فعالیت بدنی کاهش معناداری دارد (P<0/05). نتیجه‌گیری به‌نظر می‌رسد موش‌هایی که در برنامه تمرینی آن‌ها تمرین مقاومتی بود، نسبت به گروهی که تنها تمرین استقامتی انجام دادند در برابر آتروفی ناشی از کاهش فعالیت بدنی مقاوم‌تر هستند.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101261_d7d52cc29e01d5b1f0f1d627acd4057d.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 11 2 0621 03 23 Comparing the Effectiveness of Two Simple Decision Tree and Random Forest Algorithms in Predicting Osteoporosis in Active Middle-Aged Men مقایسه دو الگوریتم درخت تصمیم‌گیری ساده و جنگل تصادفی برای پیش‌بینی بیماری پوکی استخوان در مردان میانسال فعال 264 275 1101336 10.32598/SJRM.11.2.10 FA لیلا فصیحی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران. 0000-0002-9557-9152 بختیار ترتیبیان گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران. 0000-0002-4653-5620 رسول اسلامی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران. 0000-0002-8493-2053 Journal Article 1970 01 01 Background and Aims Osteoporosis is called a “silent disease” because it has no symptoms until a bone is fractured. Therefore, its early detection before occurrence of fracture is important. Using data mining algorithms can help access the information hidden in the data. This study aims to compare two simple decision tree and random forest algorithms to predict osteoporosis in active middle-aged men. Methods A total of 256 middle-aged men referred to Ayatollah Kashani Hospital in Tehran, Iran during 2017-2020 participated in this study. Data analysis was carried out in MATLAB software version 2020. Evaluation was performed using the confusion matrix and based on accuracy and precision criteria. Results Out of 103 factors related to personal information, lifestyle, and disease, 11 were selected as inputs to the algorithms. The results showed that the random forest algorithm had a better performance (73.4% accuracy and 68.07% precision) compared to simple decision tree. Conclusion The data mining algorithms can be effective in predicting osteoporosis in active middle-aged men. These algorithms can be used for early treatment and rapid diagnosis of osteoporosis and prevent the occurrence of bone fractures and their irreparable complications. مقدمه و اهداف پوکی استخوان، بیماری خاموش نامیده می‌شود، زیرا شکستگی اولین نشانه آشکار‌کننده این بیماری است. قبل از وقوع شکستگی، تشخیص زودهنگام این بیماری مسئله مهمی است. استفاده از الگوریتم‌های داده‌کاوی، دانشی است که ما را در رسیدن به اطلاعات نهفته در داده‌ها یاری می‌کند. هدف اصلی این مطالعه مقایسه دو الگوریتم درخت تصمیم‌گیری ساده و جنگل تصادفی برای پیش‌بینی بیماری پوکی استخوان در مردان میانسال فعال بود. مواد و روش‌ها تعداد 256 نفر مرد میانسال که طی سال‌های 1396 تا 1399 در بیمارستان آیت‌الله کاشانی تهران پرونده پزشکی داشتند و با عنوان مشکوک به بیماری پوکی استخوان به این بیمارستان مراجعه کرده بودند، در این مطالعه شرکت کردند. از نرم‌افزار متلب نسخه 2020 برای تجزیه‌و‌تحلیل داده‌ها استفاده شد. ارزیابی بر‌اساس ماتریس درهم‌ریختگی و معیارهای دقت و صحت انجام شد. یافته‌ها ابتدا، طبق نظر پزشکان و نتایج مقالات علمی از 103 ویژگی مربوط به اطلاعات شخصی، سبک زندگی و اطلاعات بیماری، 11 ویژگی به‌عنوان ورودی الگوریتم‌ها انتخاب شدند. الگوریتم جنگل تصادفی با دقت 73/4 درصد و صحت 68/07 درصد عملکرد بهتری داشت. نتیجه‌گیری در این مطالعه با توجه به داده‌های در دسترس، الگوریتم‌هایی توسعه داده شد که می‌تواند درزمینه پیشگیری بیماری پوکی استخوان کارآمد باشد. استفاده از این الگوریتم‌ها می‌تواند برای شروع درمان و تشخیص سریع این بیماری مؤثر باشد و از وقوع شکستگی و عوارض جبران‌ناپذیر آن جلوگیری کند.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101336_064910a22321c0a842c168ca1bb24f3d.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 11 2 2022 05 01 Effect of Whole-Body Vibration on Dynamic Balance of People With Flexible Flatfoot in Two Different Age Groups in Fatigue Conditions: A Randomized Clinical Trial بررسی تأثیر 12 جلسه ارتعاش کل بدن بر تعادل پویا در دو گروه سنی مختلف از افراد مبتلا به صافی کف پای انعطاف‌پذیر در شرایط خستگی: یک کارآزمایی بالینی تصادفی 276 291 1101136 10.32598/SJRM.11.2.8 FA علی اکبر پهلوانیان گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. 0000-0002-9221-6081 سید کاظم موسوی ساداتی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، واحد تهران شرق، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. 0000-0003-4922-0541 محمد علی اصلانخانی گروه مشاوره، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران. 0000-0003-3513-591x صالح رفیعی گروه رفتارحرکتی، پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی، تهران، ایران. 0000-0003-1230-1102 Journal Article 2020 07 26 Background and Aims Whole body vibration (WBV) is a safe and effective method to improve balance and muscle strength. Considering to the effect of foot longitudinal arch on dynamic balance, and the effectiveness of WBV in improving balance, the present study aims to assess the effects of WBV on dynamic balance of patients with flexible flatfoot. Methods In this randomized clinical trial, 80 patients with flexible flatfoot; 40 aged <18 years (Mean±SD age= 15.25±1.24) and 40 aged >20 (Mean±SD age= 22.57±1.48). They were randomly divided into two intervention groups of <18 and >20 years and two control groups of <18 and >20 years. The intervention groups received four weeks of WBV. In the control groups, no intervention was carried out. The fatigue was induced by running on a treadmill at different speeds and inclinations according to the Bruce protocol. Dynamic balance was assessed using the Biodex Balance System at anterior-posterior and medial-lateral directions and in overall. Results The repeated measures analysis of variance and Bonferroni test results showed that the mean dynamic balance in overall and at anterior-posterior and medial-lateral directions were significantly increased in the intervention groups compared to the control groups (P<0.001). Moreover, the dynamic balance showed a significant increase in the intervention group aged <18 years compared to the intervention group aged >20 years (P<0.001). Conclusion The WBV can be used to improve the dynamic balance of people with flexible flatfoot even in fatigue conditions. مقدمه و اهداف ارتعاش کل بدن یک روش سریع ، ایمن و مؤثر در بهبود تعادل و قدرت عضلانی است. با توجه به تأثیر قوس طولی پا در تعادل پویای افراد و مؤثربودن ارتعاش کلی بدن در بهبود تعادل، هدف از مطالعه حاضر بررسی تأثیر یک دوره ارتعاش کل بدن بر تعادل پویای مبتلایان به صافی کف پای انعطاف‌پذیر است. مواد و روش‌ها در این مطالعه 80 نفر مبتلا به صافی کف پای انعطاف‌پذیر که شامل40 زن و مرد زیر 18 سال با میانگین سنی1/24±15/25 و 40 زن و مرد بالای 20 سال با میانگین سنی 1/48±22/57 بودند به‌طور تصادفی در 4 گروه شامل دو گروه آزمایش و دو گروه کنترل قرار گرفتند. گروه‌های آزمایش به مدت 4 هفته توسط دستگاه ارتعاش کل بدن مورد مداخله قرار گرفتند. در دو گروه کنترل زیر سن 18 سال و بالای 20 سال هیچ مداخله‌ای انجام نشد و از آن‌ها خواسته شد در این دوره تنها به فعالیت‌های روزمره و عادی خود بپردازند. پروتکل خستگی بر روی تردمیل با سرعت و زوایای مختلف شیب طبق روش کار پروتکل انجام شد و ارزیابی تعادل پویا توسط دستگاه بایودکس صورت گرفت. متغیرهای محاسبه شده شامل شاخص‌های کلی، قدامی-‌خلفی و داخلی-‌خارجی تعادل بود. یافته‌ها نتیجه آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری‌های مکرر و آزمون بونفرونی نشان داد میانگین شاخص‌های کلی، قدامی-خلفی و داخلی-خارجی تعادل در دو گروه آزمایش زیر 18 سال و بالای 20 سال به دو گروه کنترل افزایش معنی‌داری داشت (001/P<0). همچنین شاخص‌های تعادل پویا در گروه آزمایش زیر 18 سال نسبت به گروه آزمایش بالای 20 سال افزایش معناداری نشان داد (001/P<0). نتیجه‌گیری از ارتعاش کل بدن می‌توان جهت بهبود تعادل پویای افراد مبتلا به صافی کف پای انعطاف‌پذیر حتی در شرایط خسته استفاده کرد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101136_a46c2abb1ebfd7bc822eb54d305b7c18.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 11 2 2022 05 01 Effectiveness of Eight Weeks of Corrective Exercises in Water on Postural Status of Young Men With Upper Crossed Syndrome: A Randomized Controlled Clinical Trial اثربخشی 8 هفته تمرینات اصلاحی در محیط آب بر وضعیت پاسچر افراد دارای سندرم متقاطع فوقانی 292 305 1101227 10.32598/SJRM.11.2.6 FA حسین احمدی گروه آسیب‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران. 0000-0002-5283-0431 علی یلفانی گروه آسیب‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران. 0000-0003-3696-7208 فرزانه گندمی گروه آسیب‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران. 0000-0002-8607-3803 Journal Article 2020 09 21 Background and Aim Upper Crossed Syndrome (UCS) is a musculoskeletal disorder leading to postural deformities such as forward head posture (FHP), rounded shoulder posture (RSP) and hyper kyphosis. This abnormality has spread among people in the community due to modern lifestyle and excessive use of communication technologies. Therefore, the aim of this study was to investigate the effect of the eight -week comprehensive corrective exercises carried out in water on forward head, rounded shoulder, and hyper kyphosis as well as pain correction in men with UCS. Materials and Methods: In the current randomized controlled clinical trial, The minimum number of samples was determined using G.Power 3.1 sample size estimation software, 30 people. After initial screening 200 students using the posture screen, including a possible drop of 5% in the research process, 34 men with upper crossed syndrome, with mean age of 23 ± 0.80 years, weight 71.61 ± 2.2 kg, height of 171.75 ± 1.24 Cm And body mass index of 23.60 ±.67 Kg / m2), they were purposefully selected. These individuals were randomly divided into two groups: experimental (n = 17) and control (n = 17). The case group experienced comprehensive corrective exercises carried out in water for eight weeks and the control group received no intervention during this period. Before and after the intervention, measurements were performed to measure the forward head and rounded shoulder angles by imaging and angular analysis was done by AutoCAD software and kyphosis angle was determined by flexible ruler. Data were analyzed by SPSS software and the significance level was considered 0.05. Paired t-test was used to compare within the group and independent t-test was used to compare the mean differences between the groups. Results: The results showed that the experimental group had significant improvement in in terms of the kyphosis (P= 0.001), FHP (P=0.001) and RSP (P=0.001). Conclusion: According to the results, Eight weeks of corrective exercises in the water environment can be significantly effective in reducing the angle of the head forward, round shoulder and hyper kyphosis in people with upper cross syndrome, and it can be recommended to specialists as a treatment. زمینه امروزه با توجه به سبک زندگی و استفاده بیش از حد از تکنولوژی‌های ارتباطی، ناهنجاری‌های اسکلتی‌عضلانی در میان افراد جامعه شیوع پیدا کرده است. سندرم متقاطع فوقانی، نوعی اختلال اسکلتی‌عضلانی در نیمه فوقانی بدن است که به تغییرشکل‌هایی چون سر به جلو، شانه گرد و کایفوز منجر می‌شود. هدف هدف از این مطالعه، بررسی اثر 8 هفته تمرینات اصلاحی در محیط آب بر اصلاح تغییر شکل‌های سر به جلو، شانه گرد و کایفوز در مردان مبتلا به سندرم متقاطع فوقانی بود. مواد و روش‌ها در این مطالعه کارآزمایی بالینی، حداقل حجم نمونه با استفاده از نرم‌افزار آماری G.Power 3.1، 30 نفر تعیین شد که پس از غربالگری اولیه 200 دانشجو با صفحه شطرنجی با احتساب ریزش احتمالی 5 درصد در فرایند تحقیق، 34 دانشجوی مرد مبتلا به سندرم متقاطع فوقانی با میانگین سنی 0/80±‌23 سال، وزن 2/2‌±‌71/2کیلوگرم، قد 1/24±‌171/75سانتی‌متر و شاخص توده بدنی 0/67±‌23/6کیلوگرم بر متر مربع به‌صورت هدفدار انتخاب شدند. این افراد به‌طور تصادفی در دو گروه آزمایش (17 نفر) و کنترل (17 نفر) قرار گرفتند. گروه آزمایش، تمرینات اصلاحی در محیط آب را به‌مدت 8 هفته انجام دادند و گروه کنترل در این مدت هیچ‌گونه مداخله‌ای دریافت نکردند. قبل و پس از مداخله، زوایای سر به جلو و شانه گرد با عکس‌برداری و زاویه کایفوز (گوژپشتی) به‌وسیله خط‌کش منعطف اندازه‌گیری شدند. داده‌ها با نرم‌افزار SPSS تحلیل شد و سطح معناداری 05/0 درنظر گرفته شد. برای مقایسه درون‌گروهی از آزمون تی زوجی و برای مقایسه اختلاف میانگین‌های بین‌گروهی از آزمون تی مستقل استفاده شد. یافته‌ها یافته‌ها نشان داد تمرینات در گروه آزمایش در کاهش ناهنجاری‌های مرتبط با سندرم متقاطع فوقانی شامل کاهش میزان زاویه کایفوز سینه‌ای (0/001=P) و کاهش زاویه شانه به جلو (0/001=P)، همچنین کاهش زاویه سر به جلو (0/001=P)، اثر معناداری داشته است. نتیجه‌گیری به‌نظر می‌رسد 8 هفته استفاده از تمرینات اصلاحی در محیط آب، می‌تواند به‌صورت معناداری در کاهش زاویه سر به جلو، شانه گرد و کایفوز در افراد مبتلا به سندرم متقاطع فوقانی مؤثر باشد و می‌توان آن را به‌عنوان روشی درمانی به متخصصین توصیه کرد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101227_3b905631bc1aed81eb13303f8b579828.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 11 2 0621 03 23 Comparing the Effects of TRX and Aerofitness Exercises on Core Stability of Women with Multiple Sclerosis: A Randomized Clinical Trial مقایسه تأثیر تمرینات منتخب تی‌آر ایکس و ایروفیتنس بر عملکرد ثبات مرکزی بیماران مبتلا به مولتیپل‌اسکلروزیس 306 319 1101247 10.32598/SJRM.11.2.4 FA فاطمه مرجانی گروه آسیب‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران. 0000-0002-7631-6656 نادر رهنما گروه آسیب‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران. 0000-0002-0443-4303 مسعود اعتمادی فر گروه مغز و اعصاب، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم‌پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران. 0000-0002-0066-3782 Journal Article 1970 01 01 Background and Aims Multiple Sclerosis (MS) is one of the most common destructive diseases of the central nervous system, which leads to disability and impaired mobility and functional capacity in patients. For the rehabilitation of patients with MS, resistance training is considered as a safe and efficient method. In this regard, in recent years, core stability exercise has become one of the common training methods for the rehabilitation of patients with MS. It is defined as the ability to control the position of the trunk over the pelvis to effectively transfer the force to the lower extremities during various activities. This study aims to compare the effects of selected TRX and aerofitness exercises on the core stability of women with MS. Methods In this randomized clinical trial, 30 women with MS aged 20-50 years with expanded disability status scale score <5 referred to MS Association of Isfahan were selected by a purposive sampling method and were randomly divided into two TRX and aerofitness groups. They performed the exercises for 8 weeks, 3 sessions per week, each for 60 minutes. Their core stability was measured using the Biering-Sørensen test, isometric lateral trunk endurance tests, and Planck test. Data were analyzed using paired t-test and independent t-test. Results The selected TRX and aerofitness exercises had a significant effect on the improvement of core stability in women with MS (P <0.05). Patients in the TRX group showed more significant improvement than in the aerofitness group (P <0.05). Conclusion The selected TRX and aerofitness exercises can improve the core stability of women with MS. However, further studies are needed to use these exercises in patients with MS. مقدمه و هدف مولتیپل‌اسکلروزیس (اِم‌اِس) یکی از شایع‌ترین بیماری‌های مخرب سیستم عصبی پیش‌رونده است که به ناتوانی و اختلال در تحرک و کاهش ظرفیت عملکردی افراد مبتلا منجر می‌شود. در فرایند توان‌بخشی ویژه بیماران مبتلا به ام‌اس، ورزش، ابزاری ایمن، مؤثر و کارآمد به حساب می‌آید. به‌کارگیری تمرینات مقاومتی یکی از مداخله‌های ورزشی است که همواره مورد توجه محققین در فرایند توان‌بخشی بیماران مبتلا به ام‌اس بوده است. در همین راستا در سال‌های اخیر، یکی از شیوه‌های تمرینی رایج در توان‌بخشی و ارتقای عملکرد بیماران مختلف، تمرینات ثبات مرکزی بوده که به‌عنوان توانایی در کنترل موقعیت تنه روی لگن جهت تولید و انتقال مؤثر نیرو به بخش‌های انتهایی بدن در طول فعالیت‌های مختلف تعریف شده است. مطالعات اخیر در حیطه توان‌بخشی بر تمرینات عملکردی با استفاده از وزن بدن در مقابل نیروی جاذبه و تمرینات به کمک ابزارها و تجهیزات ناپایدار که به فعالیت‌های روزمره افراد شباهت دارند، تأکید دارند. هدف از این مطالعه، مقایسه تأثیر تمرینات منتخب تی‌آر ایکس و ایروفیتنس (هوازی) بر عملکرد ثبات مرکزی بیماران مبتلا به مولتیپل‌اسکلروزیس بود. مواد و روش‌ها تعداد30 نفر از زنان مبتلا به مولتیپل‌اسکلروزیس مراجعه‌کننده به انجمن ام‌اس اصفهان در دامنه سنی 20 تا 50 سال و با نمره مقیاس ناتوانی گسترش‌یافته به‌صورت هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفی و مساوی به دو گروه آزمایش تقسیم شدند. آزمودنی‌های دو گروه برای مدت 8 هفته، هر هفته 3 جلسه و هر جلسه 60 دقیقه تمرینات تی‌آر ایکس و ایروفیتنس را انجام دادند. عملکرد ثبات مرکزی از طریق تست استقامت سورنسون، تست لترال و تست پلانک اندازه‌گیری شد. در تحلیل داده‌ها از آزمون‌های تی همبسته و تی مستقل استفاده شد. یافته‌ها یافته‌های تحقیق نشان داد تمرینات منتخب تی‌آر ایکس و ایروفیتنس بر بهبود عملکرد ثبات مرکزی بیماران مبتلا به ام‌اس تأثیر معناداری داشته است (P<0/05)، البته تمرینات تی‌آر ایکس باعث بهبود بیشتر عملکرد ثبات مرکزی نسبت به تمرینات ایروفیتنس شد (P<0/05). ذ با توجه به نتایج می‌توان گفت برای استفاده از این تمرینات (تمرینات منتخب تی‌آر ایکس و ایروفیتنس) برای بیماران مبتلا به ام‌اس نیاز به مطالعات بیشتری است.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101247_41a7f9bef6b7cdb7f4ff54ea9989d80a.pdf