دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 11 6 2023 02 01 Effect of Sport Shoe Weight on Gait Kinetics in Athletes With Anterior Cruciate Ligament Reconstruction During Walking تأثیر وزن کفش ورزشی بر سینتیک راه رفتن در ورزشکاران با بازسازی رباط صلیبی قدامی در حین راه رفتن 850 863 1101354 10.32598/SJRM.11.6.1 FA امیرعلی جعفرنژاد گرو گروه مدیریت و بیومکانیک ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران. 0000-0002-2739-4340 میلاد پیران حمل آبادی گروه مدیریت و بیومکانیک ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران. 0000-0001-9247-2563 معصومه نادرپور گروه مدیریت و بیومکانیک ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران. 0000-0002-7532-4988 مجید خدابخش دیزج گروه مدیریت و بیومکانیک ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران. Journal Article 2020 12 05 Background and Aims Different shoe weights affect the gait mechanics. Some dynamic changes or adjustments induced by anterior cruciate ligament (ACL) reconstruction can be assessed through the analysis of the ground reaction forces (GRFs). This study aims to determine the effect of sports shoe weight on gait kinetics in athletes with ACL reconstruction. Methods Twenty healthy men and 20 athletes with ACL reconstruction volunteered to participate in this study. Each participant performed three walking trials with shoes having light (weight: 150±18 g), moderate (300±18 g), and heavy (450±18 g) weights in a randomized order. The GRFs were analyzed during shod walking. Results The GRF component at vertical direction during the heel contact phase changed significantly during the use of shoes with different weights (P=0.001). In addition, the GRF at vertical direction during the push-off phase and GRF at mediolateral direction during the push-off phase increased significantly (P=0.023 and 0.014, respectively). Conclusion The biomechanics of lower limbs and the GRFs are significantly different when using light and heavy shoes during the heal contact and push-off phases of walking. مقدمه و اهداف وزن‌های مختلف کفش بر مکانیک راه رفتن تأثیر می‌گذارد. برخی از تغییرات دینامیکی یا تنظیمات ناشی از بازسازی رباط صلیبی قدامی را می‌توان ازطریق تجزیه‌و‌تحلیل نیروی واکنش زمین ارزیابی کرد. هدف از این مطالعه، تعیین تأثیر وزن کفش ورزشی بر سینتیک راه رفتن در ورزشکاران با بازسازی رباط صلیبی قدامی بود. مواد و روش‌ها در این پژوهش 20 مرد سالم و 20 ورزشکار با بازسازی رباط صلیبی قدامی داوطلب شرکت شدند. هر شرکت‌کننده 3 مرتبه تکلیف راه رفتن را در هریک از موارد با وزن کفش سبک (جرم در هر کفش: 18±150 گرم)، متوسط (18±300 گرم) و سنگین (18±450 گرم) به‌طور تصادفی انجام دادند. نیروهای واکنش زمین در طول راه رفتن ثبت و تحلیل شدند. یافته‌ها نتایج مطالعه حاضر نشان داد مؤلفه نیروی واکنش زمین در فاز نیروی واکنش عمودی زمین برای مرحله هل‌دادن در طول استفاده از کفش با وزن‌های مختلف (P=0/001) به‌طور معناداری تغییر یافته است. همچنین مقادیر نیروی عکس‌العمل زمین در فاز نیروی واکنش عمودی زمین برای مرحله هل‌دادن و نقطه اوج نیرو در محور عمودی مرحله هل‌دادن به ترتیب (P=0/023) و (P=0/014) به‌طور معناداری افزایش یافته است. نتیجه‌گیری بیومکانیک اندام تحتانی و نیروی عکس‌العمل زمین به‌طور قابل‌توجهی در هنگام استفاده از کفش‌های سبک و سنگین در فاز‌های تماس پاشنه پا با زمین و هل‌دادن در طی راه رفتن متفاوت بودند.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101354_1ca5f01b09262905576941ef36453ac0.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 11 6 2023 02 01 Effect of Offloading Plantar Pressure on Peak Pressure in Ten Plantar Regions and Gait Speed in Men With Diabetes and Active Diabetic Foot Ulcers, and Healthy Men تخلیه فشار کف پایی بر اوج فشار در نواحی 10 ‌گانه پا و سرعت راه رفتن در افراد مبتلا به دیابت و زخم پای دیابتی فعال و سالم 864 877 1101372 10.32598/SJRM.11.6.2 FA محسن جعفرزاده گروه مهندسی پزشکی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران 0000002-6096-3955 علی توکلی گلپایگانی گروه مهندسی پزشکی، پژوهشکده فناوری و مهندسی، پژوهشگاه استاندارد، کرج، ایران.; دانشکده عالی سلامت و بهداشت، دانشگاه صنعتی سیدنی، سیدنی، استرالیا. 0000-0002-4813-0205 فرهاد طباطبایی قمشه مرکز تحقیقات توانبخشی اعصاب کودکان، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران. 0000-0002-7238-9727 Journal Article 2021 03 20 Background and Aims Diabetes is associated with dysfunction and damage in various organs due to abnormal pressure on ten plantar regions. This study aims to compare the effect of offloading plantar pressure on peak pressure of ten plantar regions and gait speed in men with diabetes and active diabetic foot ulcers, and healthy men. Methods This is a causal-comparative study. Participants were 30 healthy men, 30 diabetic men and 30 men with active diabetic foot ulcers who needed no leg amputation according to their physicians. Sampling was done using random and convenience methods. Diabetic foot ulcers were classified based on the Meggitt-Wagner classification criteria, according to which grade 1 indicates grade 1 indicates a superficial ulcer and was used as a criterion for selecting people with diabetic foot ulcers. Plantar pressure variables were recorded using RSscan software (RSscan International, Belgium; 0.5×0.5×0.02 m, 4363 sensors) at a sampling frequency of 300 Hz and the gait speed was measured using a digital stopwatch. Correct walking considered as the full impact of the foot on the middle of the foot scan machine. Data were analyzed using independent t-test in SPSS software, version 24. Results The peak pressure in the metatarsal 3 (P<0.001), metatarsal 4 (P= 0.020), medial heel (P= 0.004) and lateral heel (P= 0.007) in the diabetic foot ulcer group significantly increased compared to the diabetic group. In addition, the peak pressure in the medial heel (P= 0.013) and lateral heel (P= 0.019) in the diabetic group significantly decreased compared to the healthy group. Conclusion Men with diabetic foot ulcers are more exposed to abnormal peak pressures in different plantar regions, which can cause irreversible clinical injuries. Diabetic men have a lower gait speed than healthy men which can be important in their rehabilitation. مقدمه و اهداف دیابت با نقص عملکرد با آسیب ارگان‌های مختلف بر اثر فشارهای غیرطبیعی در نواحی 1‌0 گانه پا مرتبط است. هدف از پژوهش حاضر تخلیه فشار کف پایی بر اوج فشار در نواحی 10 گانه پا و سرعت راه رفتن در افراد مبتلا به دیابت و زخم پای دیابتی فعال و سالم بود. مواد و روش‌ها پژوهش حاضر از نوع علّی‌مقایسه‌ای بود. جامعه‌ آماری شامل کلیه افراد دیابتی، پای زخم دیابتی و سالم بود. روش نمونه‌گیری به‌صورت تصادفی و دردسترس بود. نمونه‌آماری شامل 30 مرد سالم، 30 مرد دیابتی و 30 مرد دارای زخم پای دیابتی فعال که براساس تشخیص پزشک به آمپوتاسیون نیاز نداشتند، در پژوهش حاضر شرکت کردند. زخم پای دیابتی براساس سیستم نمره‌دهی وگنر طبقه‌بندی شدند. براساس سیستم نمره‌دهی وگنر زخم درجه یک (نمره 1)، زخم تمام ضخامت، لایه سطحی پوست است که در تحقیق حاضر به‌عنوان انتخاب افراد دارای زخم پای دیابتی درنظر گرفته شد. داده‌های متغیر‌های فشار کف‌پایی با استفاده از نرم‌افزار آر-اس-اسکن مدل 4363 تولید کشور بلژیک و با فرکانس نمونه‌برداری 300 هرتز و سرعت راه رفتن با استفاده از کرونومتر دیجیتال ثبت شد. کوشش راه رفتن صحیح شامل برخورد کامل پا بر روی بخش میانی دستگاه فوت اسکن بود. برای تجزیه‌و‌تحلیل داده‌ها از آزمون آماری تی مستقل و نسخه ۲۴ نرم‌افزار SPSS استفاده شد. یافته‌ها نتایج نشان داد اوج فشار در استخوان کف‌پایی سوم (0/001>P)، چهارم (0/020=P)، بخش داخلی (0/004=P) و خارجی (0/007=P) پاشنه در گروه پای زخم دیابتی در مقایسه با گروه دیابتی افزایش معنا‌داری داشت. همچنین اوج فشار در بخش داخلی (0/013=P) و خارجی (0/019=P) پاشنه در گروه دیابتی در مقایسه با گروه سالم کاهش معناداری داشت. به‌علاوه سرعت راه رفتن در گروه پای زخم دیابتی در مقایسه با گروه سالم کاهش معنا‌داری داشت (0/003=P). نتیجه‌گیری با‌توجه‌به نتایج تحقیق می‌توان گفت افراد دارای زخم پای دیابتی بیشتر در معرض اوج فشارهای غیرطبیعی در نواحی مختلف کف‌پا قرار دارند که می‌تواند آسیب‌هایی کلینیکی جبران‌ناپذیری به دنبال داشته باشد. همچنین گروه بیماران دیابتی سرعت راه رفتن کمتری در مقایسه با افراد سالم داشتند که می‌تواند در توانبخشی ارزش کینیکی داشته باشد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101372_d5b551eb2c47c07e74bb8233eb5a1465.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 11 6 2023 02 01 Effect of a Corrective Exercise Program Based on the National Academy of Sports Medicine’s Protocol on Forward Head Angle and Cervical Joint Position Sense in Females With Forward Head Posture تأثیر یک دوره تمرینات اصلاحی مبتنی بر اصول آکادمی طب ورزش آمریکا بر تغییر زاویه سر و حس وضعیت گردن در زنان با وضعیت سر به جلو 878 891 1101386 10.32598/SJRM.11.6.3 FA مهسا عبداله زاده گروه آسیب‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، مؤسسه آموزش عالی شفق، تنکابن، مازندران، ایران. 0000000157216281 حسن دانشمندی گروه آسیب‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیت ‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران. 0000-0002-4161-6093 Journal Article 2021 05 05 Background and Aims Nowadays, the musculoskeletal disorders and postural problems due to inappropriate postural habits and uninterrupted repetitive movements are important issues in sports medicine. Recently, the National Academy of Sports Medicine (NASM)’s corrective exercise protocol has received attention from scholars. This study aims to evaluate the effect of a corrective exercise program based on NASM’s protocol on the forward head angle and cervical joint position sense. Methods This is a quasi-experimental study. Participants were 30 female college students, aged 18-25 years with a forward head angle > 46 degrees, who were randomly divided into two groups of control (N=15, age=20±2 years, height=1.59±3.03 m, weight=58.13±5.08 kg, BMI=22.71±1.41 kg/m2) and exercise (N=15, age= 20.53±1.55 years, height=1.60±0.02 m, weight=60.53±4.10 kg, BMI=23.61±1.20 kg/m2). The exercise group performed corrective exercises for eight weeks, three sessions per week, each for 30-70 minutes, while the control group did not receive any intervention. The lateral photography method was used for measuring forward head posture. The cervical joint position sense was assessed using the target angle repositioning error test before and after corrective exercises. Data were analyzed using paired t-test and analysis of covariance. The significance level was set at 0.001. Results Eight weeks of corrective exercises reduced the forward head angle and target angle repositioning error in the exercise group compared to the control group (P≤0.001). Conclusion Corrective exercises based on NASM’s protocol seem to reduce the forward head angle and improve the cervical joint position sense. Therefore, correctional treatment specialists and therapists are recommended to use the program to improve the forward head posture and cervical proprioception in women with this postural deformity. مقدمه و اهداف امروزه پدیده ناسازگاری‌های اسکلتی‌عضلانی و تغییرات نامطلوب وضعیت بدنی به‌دلیل انجام عادات بدنی نامناسب و حرکات تکراری مستمر، موضوع مهمی در حیطه طب ورزشی است. از سوی دیگر، اخیراً تمرینات اصلاحی جدید به‌نام تمرینات اصلاحی مبتنی‌بر اصول آکادمی طب ورزش آمریکا مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است. بنابراین هدف از پژوهش حاضر، تأثیر یک دوره تمرینات اصلاحی مبتنی‌بر اصول آکادمی طب ورزش آمریکا بر تغییر زاویه سر و حس وضعیت گردن بود. مواد و روش‌ها در این مطالعه که به‌صورت نیمه‌تجربی می‌باشد، نمونه آماری شامل 30 دانشجوی دختر 18 تا 25 سال دارای ناهنجاری سر به جلو با زاویه بیش از 46 درجه به‌صورت هدف‌دار انتخاب و سپس به‌صورت تصادفی به 2 گروه کنترل (N=15 و سن=2±20 و قد=3/03±1/59 و وزن=5/08±58/13 و شاخص توده بدن=1/41±22/71 ) و آزمایش (N=15 و سن=1/55±20/53 و قد=0/02±1/60 و وزن=4/10±60/53 و شاخص توده بدن=1/20±23/61) تقسیم شدند. گروه آزمایش به‌مدت 8 هفته، هر هفته 3 جلسه، هر جلسه 30 تا 70 دقیقه به تمرینات اصلاحی پرداختند و گروه کنترل هیچ‌گونه مداخله‌ای دریافت نکردند. زاویه سر به جلو با استفاده از عکس‌برداری از نمای جانبی و حس وضعیت گردن با استفاده از آزمون بازسازی زاویه هدف، قبل و بعد از 8 هفته تمرینات اصلاحی اندازه‌گیری شد. داده‌ها با استفاده از آزمون تی زوجی و آزمون تحلیل کوواریانس تحلیل شدند (0/001≥P). یافته‌ها یافته‌های به‌دست‌آمده از مطالعه حاضر نشان داد 8 هفته تمرینات اصلاحی منجر به کاهش معنادار زاویه سر به جلو و حس وضعیت گردن در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد (0/001≥P). نتیجه‌گیری به‌نظر می‌رسد، تمرینات اصلاحی باعث کاهش میزان زاویه سر به جلو و بهبود حس وضعیت گردن شد. از این‌رو به مربیان اصلاحی و درمان‌گران توصیه می‌شود از تمرینات اصلاحی تحقیق حاضر به‌منظور اصلاح ناهنجاری سر به جلو و بهبود حس وضعیت گردن در افراد مبتلا به این بیماری استفاده کنند.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101386_3d8b5889ba36275c46aa52e42613a9ef.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 11 6 2021 02 21 Effect of Pilates Exercises on Stable and Unstable Surfaces on the Functional Balance and Core Stability of Older Women تأثیر تمرینات پیلاتس با و بدون استفاده از سطح ناپایدار بر تعادل عملکردی و ثبات مرکزی زنان سالمند 892 905 1101300 10.32598/SJRM.11.6.4 FA آزیتا جمالزاد فلاح گروه آسیب شناسی و حرکات اصلاحی، پردیس دانشگاهی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران 0000-0002-3680-7047 علی شمسی ماجلان گروه آسیب‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران. 0000-0002-8014-9998 پریسا صداقتی گروه آسیب‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران. 0000-0003-3105-7520 Journal Article 2020 12 21 Background and Aims Balance disorders and frequent falling are the important problems in the elderly, which is directly related to changes in their body structure and function. Many studies have been conducted to find new and safe ways to improve the balance of the elderly. This study aims to compare the effects of Pilates exercises on stable and unstable surfaces on the functional balance and core stability of older women. Methods In this quasi-experimental study, the study population includes all older women living in private nursing homes, in Rasht, Iran. Of these, 36 women aged 60-75 years were selected by a convenience sampling method and randomly assigned to three groups of control, Pilates on stable surface, and Pilates on unstable surface. The variables were assessed using the Fullerton advanced balance test, timed up & go test, and the McGill core endurance test. Experimental groups performed Pilates exercises for 8 weeks, while the control group performed their routine daily activities. Data were analyzed by one-way analysis of variance, t-test and Bonferroni’s post hoc test. The significance level was set at 0.05. Results There was a significant difference between the experimental and control groups; however, there was no significant difference between the experimental groups performed exercises on stable and unstable levels (P>0.05) Conclusion It is recommended to use Pilates exercises on stable or unstable surfaces for older women, especially residents of nursing homes with low mobility, to achieve their personal autonomy. مقدمه و اهداف یکی از موضوعات مهم سالمندان، نقص تعادل و سقوط‌های مکرر است که ارتباط مستقیمی با تغییرات در ساختار و عملکرد بدن آن‌ها دارد. امروزه محققین به‌دنبال راهکارهای نوین و ایمن برای بهبود وضعیت تعادلی سالمندان هستند. هدف از این مطالعه، مقایسه تأثیر تمرینات پیلاتس در سطح پایدار و ناپایدار بر تعادل عملکردی و ثبات مرکزی زنان سالمند می‌باشد. مواد و روش‌ها این پژوهش از نوع نیمه‌تجربی وجامعه آماری این تحقیق سالمندان ساکن در مرکز سالمندان شهر رشت بود. از بین جامعه آماری، 36 زن سالمند 60-75 سال به‌طور غیرتصادفی هدفمند براساس معیارهای ورود و خروج انتخاب شدند. در 3 گروه تمرینات پیلاتس بر سطح پایدار، گروه پیلاتس بر سطح ناپایدار (فوم) و گروه کنترل به‌طور تصادفی تقسیم شدند. داده‌ها با استفاده از آزمون‌های زمان برخاستن و رفتن، تعادل پیشرفته فولرتون و آزمون مک‌گیل جمع‌آوری شدند. تجزیه‌وتحلیل داده‌ها با استفاده از تحلیل آنووا یک‌طرفه برای مقایسات بین گروهی و تعقیبی بونفرونی برای مقایسات دو به دوی بین گروهی و از آزمون تی زوجی برای مقایسات درون‌گروهی در سطح معناداری 0/05>P انجام شد. یافته‌ها نتایج نشان داد تفاوت معناداری بین گروه‌های پیلاتس در سطح پایدار و ناپایدار (فوم) با گروه کنترل بر تعادل عملکردی و ثبات مرکزی زنان سالمند وجود دارد، درحالی‌که تفاوت معناداری بین نتایج گروه تمرین پیلاتس بر روی سطح پایدار با گروه تمرین پیلاتس بر سطح ناپایدار مشاهده نشد (0/05>P) نتیجه‌گیری بنابراین توصیه می‌شود برای دست‌یابی هرچه بیشتر سالمندان به استقلال فردی از تمرینات پیلاتس با و بدون استفاده از سطح ناپایدار برای سالمندان به‌ویژه ساکنین در مراکز سالمندان که به‌دلیل کم‌تحرکی از استقلال فردی کمتری برخوردارند، استفاده کنند.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101300_dbaa8e2db435f07747f829eb73454e58.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 11 6 2023 02 01 Effects of Six Weeks of Modified and Standard Nordic Hamstring Exercises on Electromyography of Hamstring, Hip And Trunk Muscles and Sprint Performance in Young Male Football Players اثر 6 هفته نوردیک همسترینگ و نوردیک همسترینگ اصلاح‌شده بر فعالیت الکتریکی عضلات و دوی سرعت 906 921 1101223 10.32598/SJRM.11.6.5 FA میلاد فرحبخش گروه آسیب شناسی و حرکات اصلاحی ، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی ، دانشگاه شهید باهنر، کرمان ، ایران 0000-0003-3760-9891 عبدالحمید دانشجو گروه آسیب شناسی و حرکات اصلاحی ، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی ، دانشگاه شهید باهنر، کرمان ، ایران 0000-0002-6197-2300 منصور صاحب الزمانی گروه آسیب شناسی و حرکات اصلاحی ، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی ، دانشگاه شهید باهنر ، کرمان ، ایران 0000-0002-1368-8508 روح الله نیکویی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی ، دانشگاه شهید باهنر ، کرمان ، ایران 0000-0002-2841-0373 Journal Article 2020 09 26 Background and Aims hamstring injury is the most common injury in football. Nordic hamstring exercise (NHE) is one of the best hamstring injury prevention strategies. This study was aims to compare the effect of six weeks of standard NHE and modified NHE on electromyography of hamstring, hip and trunk muscles and sprint performance in young male football players Methods In this study, participants were 26 male football players in Kerman, Iran who were selected using purposeful and convenience sampling methods and randomly divided into two groups of NHE (Age: 16.31±0.51 years, Height: 173.08±5.15 cm, weight: 59.85±5.71 kg) and modified NHE (Age: 16.41±0.54 years, Height: 173±6.84 cm, weigh: 64.20±8.76 kg). Sprint performance was measured by the 20-meter sprint test, and muscles activity was measured by electromyography. Repeated-measure analysis of variance was used for data analysis. Results In the modified NHE group, there was a significant difference between the pretest and posttest phases in the electrical activity of biceps femoris (P=0.001), semitendinosus (P=0.001), gluteus maximus (P=0.016) and erector spinae muscles (P=0.001). In the NHE group, although the activity of muscles increased by 13% in the biceps femoris, 11% in the Semitendinosus, 9% in the gluteus maximus and 4% in erector spinae muscles, the difference was significant only in the biceps femoris (P=0.001) and Semitendinosus (P=0.024). The results also showed a significant difference between the two groups in electrical activity of biceps femoris (P=0.021), semitendinosus (P=0.046) and erector spinae muscles (P=0.039). Conclusion Both standard and modified NHE are effective in preventing hamstring injury by increasing the electrical activity of the Biceps femoris and Semitendinosus, but the modified NHE is more effective in prevention of injury by changing the parameters of NHE and increasing the training load. مقدمه و اهداف آسیب استرین همسترینگ یک آسیب شایع در فوتبال می‌باشد و تمرین نوردیک همسترینگ به‌عنوان یکی از بهترین تمرینات پیشگیری از بروز آن معرفی شده است. هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثر 6 هفته تمرین نوردیک همسترینگ و نوردیک همسترینگ اصلاح‌شده بر فعالیت الکتریکی عضلات همسترینگ، ران و تنه و عملکرد دوی سرعت در فوتبالیست‌های مرد جوان بود. مواد و روش‌ها از میان فوتبالیست‌های جوان شهر کرمان، 26 نفر به‌صورت هدفمند و دردسترس انتخاب شدند. این افراد به‌صورت تصادفی وارد 2 گروه 13 نفری شدند که عبارت بودند از: گروه تمرین نوردیک همسترینگ (سن 0/51±16/31 سال، وزن 5/71±59/85 کیلوگرم، قد 5/15±173/08 سانتی‌متر) و تمرین نوردیک همسترینگ اصلاح‌شده (سن 0/54±16/41 سال، وزن 8/76±64/20 کیلوگرم، قد 6/84±173 سانتی‌متر). رکوردهای دوی سرعت 20 متر با استفاده از آزمون دوی سرعت 20 متر و فعالیت الکتریکی عضلات با استفاده از دستگاه الکترومیوگرافی اندازه‌گیری شد. از آزمون تحلیل واریانس ترکیبی با اندازه‌گیری مکرر جهت تحلیل داده‌ها استفاده شد. یافته‌ها نتایج مطالعه حاضر نشان داد بین پیش‌آزمون و پس‌آزمون فعالیت الکتریکی عضلات دوسر رانی (0/001=P)، نیم‌وتری (0/001=P)، سرینی بزرگ (0/016=P) و راست‌کننده ستون فقرات (0/001=P) در گروه تمرین نوردیک همسترینگ اصلاح‌شده تفاوت معناداری وجود دارد، اما در گروه تمرین نوردیک همسترینگ با وجود 13 درصد افزایش فعالیت الکتریکی عضله دوسر رانی، 11 درصد عضله نیم‌وتری،9 درصد سرینی بزرگ و4 درصد راست‌کننده ستون مهره‌ها، فقط در فعالیت الکتریکی عضلات دوسر رانی (0/001=P) و نیم‌وتری (0/024=P) تفاوت معناداری دیده شد. همچنین نتایج نشان داد بین 2 گروه در فعالیت الکتریکی عضلات دوسر رانی (0/021=P)، نیم‌وتری (0/046=P) و راست‌کننده ستون فقرات (0/039=P) تفاوت معناداری وجود دارد. نتیجه‌گیری باتوجه‌به نتایج تحقیق، هر 2 شیوه تمرین با افزایش معنادار فعالیت الکتریکی عضلات دوسر رانی و نیم‌وتری در پیشگیری از آسیب همسترینگ مؤثر هستند، اما تفاوت بین 2 گروه نشان می‌دهد که تمرین نوردیک همسترینگ اصلاح‌شده باتوجه‌به افزایش بار تمرین به‌وسیله تغییر در پارامتر‌های تمرین نوردیک همسترینگ، می‌تواند منجر به تقویت بیشتر عضلات و احتمالاً در پیشگیری از آسیب اثربخش‌تر باشد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101223_341db21ac306926529b6cf0388256619.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 11 6 2023 02 01 Comparing the Timing of Electromyographic Activity of Selected Lumbar-Pelvic Muscles During a Cross-cutting Maneuver in Football Players With Athletic Groin Pain and Healthy Peers مقایسه زمان‌بندی فعالیت الکترومایوگرافی عضلات منتخب کمری-لگنی حین مانور برش جانبی متقاطع در فوتبالیست‌های سالم و مبتلا به درد قدامی کشاله ران 922 935 1101466 10.32598/SJRM.11.6.6 FA الهام شیرزاد عراقی گروه بیومکانیک و فناوری ورزشی، پژوهشگاه تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، تهران، ایران.; گروه آسیب‌شناسی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0002-8683-473X حمیدرضا ناصرپور گروه بیومکانیک و آسیب‌شناسی ورزشی، دانشکده تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران. 0000-0001-9448-6555 مهدی خالقی تازجی گروه بیومکانیک و آسیب‌شناسی ورزشی، دانشکده تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران. 0000-0002-3043-3961 امیر لطافت کار گروه بیومکانیک و آسیب‌شناسی ورزشی، دانشکده تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران. 0000-0002-5612-8340 Journal Article 2021 08 25 Background and Aims Athletic groin pain (AGP) is one of the most common injuries among athletes. It causes the use of compensatory mechanisms to adjust pain and affects lumbar-pelvic and hip movements, which leads to prolonging the pain healing process. This study aims to compare the timing of electromyographic activity in selected lumbar-pelvic muscles during a cross-cutting maneuver in football players with AGP and healthy peers. Methods In this quasi-experimental study, 28 football players in the second division league of Iran participated in two groups of control (n=14) and AGP (n=14). The timing of electromyography activity in the gluteus medius, adductor longus, rectus abdominis, multifidus, and transverse abdominis/internal oblique during a cross-cutting maneuver was recorded bilaterally with a one-minute interval since the time of foot-ground contact in two groups. Results The time for the onset of activity in the gluteus medius muscle in the dominant foot (P=0.033) and in the multifidus muscle in the opposite foot (P= 0.023) for the AGP group was significantly delayed in compared to the control group; however, the rectus abdominis muscle in the dominant foot was activated significantly earlier and before the heel contact with the ground (P=0.001). Conclusion It seems that AGP changes the timing of electromyographic muscle activity in football players. These changes and compensatory mechanisms may put the athletes at the potential risk of lower limb injuries. It is recommended to find solutions to reduce the effects of AGP and the resulting changes. مقدمه و اهداف درد قدامی کشاله ران یکی از آسیب‌های متداول در میان ورزشکاران است که موجب به‌کارگیری مکانیسم‌های جبرانی در جهت تعدیل آن‌ شده است. این درد، حرکات کمری-لگنی و ران را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد و منجر به طولانی‌شدن روند درمان درد می‌شود. هدف از مطالعه حاضر، مقایسه زمان‌بندی فعالیت الکترومیوگرافی عضلات منتخب کمری–لگنی حین مانور برش جانبی متقاطع در فوتبالیست سالم و مبتلا به درد قدامی کشاله ران بود. مواد و روش‌ها در مطالعه نیمه‌تجربی حاضر، 28 فوتبالیست (گروه سالم (14 نفر) و گروه مبتلا به درد کشاله ران (14 نفر) لیگ دو کشوری شرکت کردند. فعالیت الکترومیوگرافی عضلات سرینی میانی، نزدیک‌کننده طویل ران، راست شکمی، مولتی فیدوس، عرضی شکمی/مایل داخلی به‌صورت دوطرفه به فاصله 60 میلی ثانیه از زمان برخورد پا با زمین، حین مانور برش جانبی متقاطع در هر 2 گروه ثبت و زمان شروع فعالیت نسبت به لحظه برخورد پا با زمین بین 2 گروه محاسبه شد. یافته‌ها نتایج نشان داد زمان آغاز فعالیت عضله سرینی میانی در پای تکیه‌گاه (0/033=P) و عضله مولتی فیدوس در پای مقابل تکیه‌گاه (0/023=P) گروه دارای درد قدامی کشاله ران در مقایسه با گروه کنترل به‌طور معناداری با تأخیر همراه است، اما در پای تکیه‌گاه عضلات راست شکمی در مقایسه با گروه کنترل به‌طور معناداری زودتر و قبل از تماس پاشنه پا با زمین فعال شده‌اند (0/001=P). نتیجه‌گیری به‌نظر می‌رسد عامل درد کشاله ران موجب تغییر در زمان‌بندی شروع فعالیت عضلانی می‌شود. این در بازیکنان فوتبال تغییرات و مکانیسم‌های جبرانی حاصل از آن می‌تواند فرد را در معرض خطر آسیب‌های بالقوه‌ اندام تحتانی قرار دهد. بنابراین توصیه می‌شود محققان با درنظر گرفتن نتایج تحقیق حاضر و استفاده از بازخوردهای لازم، راه‌کارهایی را در جهت کاهش اثرات درد و تغییرات ناشی از آن ارائه دهند.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101466_b33df9ec7948c8acc1cfd44396bf307e.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 11 6 2023 02 01 Comparing the Effects of Three Methods of Foot Massage on Movement Performance, Risk of Falling, and Quality of Life (QoL) In Men With Blindness مقایسه اثر و ماندگاری 3 روش‌ ماساژ کف پایی بر روی عملکرد حرکتی، خطر سقوط و کیفیت زندگی نابینایان 936 949 1101373 10.32598/SJRM.11.6.7 FA کمال محمدخانی گروه بهداشت و طب ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی ، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0001-7653-148X یوسف مقدس تبریزی گروه بهداشت و طب ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی ، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0002-4434-9082 محمد کریمی زاده اردکانی گروه بهداشت و طب ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی ، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0003-1433-0177 Journal Article 2021 03 18 Background and Aims Weakness in receptors involved in proprioception can limit the range of motion of the ankle and knee, as one of the most important causes of lower limb movement disorder and the risk of falling. People with sensory disorders such as visual impairment, have limitations in performing daily activities, and their physical activity, muscle strength, cardiovascular endurance, balance, and athletic performance decrease. This study aims to compare the effects of three foot massage techniques on movement performance, risk of falling, and quality of life of visually impaired men, and assess the persistence of their effects. Methods This is a quasi-experimental study with a pretest/posttest/follow-up design. Thirty men with blindness were randomly divided into three intervention groups including foot massage with a ball (n=10), foot massage with a brush (n=10), and foot massage with hands(n=10). They received foot massage for 21 days, massage day for 10 minutes (5 minutes for each foot). The Tinetti test was used to assess movement performance. The timed up & go test was used to measure the risk of falling, and the 36-item short form survey (SF-36) was used for evaluating the quality of life in the pretest, posttest, and follow-up (Short-term persistence) phases. One-way analysis of variance was used for between-group comparisons and repeated measures analysis of variance was used for within-group comparisons. Results There was no significant difference among groups in the quality of life and the risk of falling. There was a significant difference among them only in movement performance, where the group received foot massage with hands had higher performance. The results of repeated measures analysis of variance for the factor of time showed that the three methods improved movement performance, quality of life and reduced the risk of falling. All three methods had a significant effect on the study variables (P<0.05). Conclusion Three methods of foot massage have a significant effect on movement performance, risk of falling, and quality of life of men with blindness, by strengthening their proprioception receptors. مقدمه و اهداف ضعف در گیرنده‌های حس-عمقی می‌تواند باعث محدودیت دامنه‌ حرکتی مچ‌ پا و زانو به‌عنوان یکی از مهم‌ترین عوامل اختلال حرکتی اندام تحتانی و خطر سقوط ‌باشد. افراد مبتلا به اختلالات حسی ازجمله نابینایان از شرکت در فعالیت‌های بدنی محدود می‌شوند و سطح فعالیت بدنی آن‌ها، قدرت عضلانی، استقامت قلب و عروق، تعادل و عملکرد ورزشی کاهش می‌یابد. هدف مطالعه حاضر، بررسی تأثیر روش‌‌های ماساژ کف پایی بر عملکرد حرکتی، خطر سقوط و کیفیت زندگی نابینایان و میزان ماندگاری آن است. مواد و روش‌ها پژوهش حاضر از نوع نیمه‌تجربی و با طرح پیش‌آزمون پس‌آزمون بود. 30 مرد مبتلا به اختلال بینایی در 3 گروه آزمایشی (هر گروه شامل 10 نفر)، قرار گرفتند. سپس هر گروه به‌صورت تصادفی وارد یکی از روش‌های ماساژ کف پایی( ماساژ با توپ، ماساژ با برس و ماساژ با دست) شد؛ طوری‌که بر روی هر گروه فقط 1 نوع ماساژ اعمال شد. پروتکل روش‌های ماساژ به‌مدت 21 روز، هر روز به‌مدت 10 دقیقه ماساژ (بر روی هر پا 5 دقیقه) انجام شد. برای اندازه‌گیری عملکرد حرکتی از تست فانکشنال تاینیتی، برای اندازه‌گیری خطر سقوط از آزمون زمان‌دار بلند شدن و راه رفتن و برای اندازه‌گیری کیفیت زندگی از پرسش‌نامه کیفیت زندگی (SF=36) در پیش‌آزمون پس‌آزمون و ماندگاری استفاده شد. از آزمون تحلیل واریانس یک‌‌طرفه برای مقایسه بین‌گروهی و از آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌گیری تکراری برای مقایسه درون‌گروهی (اندازه اثر روش‌های ماساژ) استفاده شد. یافته‌ها به‌طورکلی نتایج نشان داد بین روش‌های ماساژ کف‌پایی(تفاوت بین‌گروهی) در متغیرهای کیفیت زندگی و خطر سقوط تفاوت معناداری وجود ندارد. درواقع، 3 روش‌ مختلف ماساژ کف پایی نسبت به‌هم اختلاف معناداری در متغیرهای کیفیت زندگی و خطر سقوط ندارند. در این روش‌ها فقط در متغیر عملکرد حرکتی (در ماساژ با دست نسبت به 2 ماساژ دیگر) تفاوت معناداری وجود دارد و سبب بهبود عملکرد حرکتی شده است. نتایج آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌گیری تکراری (درون‌گروهی) بر روی عامل مراحل ‌اندازه‌گیری نشان داد گروه‌های ماساژ با دست، ماساژ با توپ و ماساژ با برس سبب بهبود عملکرد حرکتی، کیفیت زندگی و کاهش خطر سقوط در افراد نابینا شده است. درواقع هر 3 گروه ماساژ تأثیر معناداری بر روی متغیر‌های تحقیق داشته است (0/05˂P) نتیجه‌گیری باتوجه‌به تأثیر معنادار روش‌های مختلف ماساژ بر عملکرد حرکتی، خطر سقوط و کیفیت زندگی، به‌کارگیری روش‌های مختلف ماساژ به‌عنوان عاملی اثرگذار در تقویت گیرنده‌های حس ‌عمقی افراد نابینا می‌تواند مفید باشد. این روش‌ها موجب بهبود عملکرد حرکتی، خطر سقوط و کیفیت زندگی در افراد نابینا می‌شود.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101373_b580b4c1dc8da1e3eab88dd1309366f0.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 11 6 2023 01 21 Effect of Eight Weeks of Selected Corrective Exercises on Strength and Range of Motion of Shoulder Rotation in Male Boxers With Scapular Dyskinesis اثر 8 هفته تمرینات اصلاحی منتخب بر وضعیت و حرکت کتفِ بوکسورهای رقابتی مبتلا به دیسکنزیای کتف 950 963 1101385 10.32598/SJRM.11.6.8 FA سروش مومن پور گروه آسیب‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده‌ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران. 0000-0002-7025-8715 سید حسین حسینی گروه آسیب‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده‌ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران. 0000-0001-5611-8161 حسن دانشمندی گروه آسیب‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده‌ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران. 0000-0003-1154-0531 Journal Article 2021 06 02 Background and Aims In previous studies, different results have been reported regarding the effect of corrective exercises on improving scapular dyskinesis and its related symptoms. The present study aims to investigate the effect of eight weeks of selected corrective exercises on strength and range of motion (ROM) of shoulder rotation in male boxers with scapular dyskinesis. Methods This is a quasi-experimental study that was conducted on 30 male boxers in Guilan province of Iran including 15 in the control group (age: 24.05±3.80 years; weight: 73.54±5.52 kg; height: 177.18±5.08 cm) and 15 in the exercise group (age: 25.01±4.05 years; weight: 74.14±6.31 kg; height: 176.69±5.14 cm). The boxers in the exercise group performed selected corrective exercises for 8 weeks (strengthening the serratus anterior and middle retractors and stretching the pectoralis minor). Diagnosis and severity of scapular dyskinesis was measured by the lateral scapular slide test. The ROM of shoulder rotation was measured using a manual goniometer, and the shoulder rotation strength was assessed using a manual dynamometer. All tests were performed in pre-test and post-test phases. Statistical analyses were performed using paired t-test and analysis of covariance. The significance level was set at 0.05. Results The selected corrective exercises had a significant effect on improving scapular dyskinesia and the external rotation strength of the shoulder in the exercise group compared to the control group (P≤0.05), but had no significant effect on improving the internal rotation strength of the shoulder and the ROM of shoulder rotation (P>0.05) Conclusion The selected corrective exercises can improve scapular dyskinesis and increasing the external rotation strength of the shoulder in male boxers with scapular dyskinesis. Therefore, trainers, athletes and therapists can use these exercises to reduce the symptoms related to this disorder and improve performance of boxers with scapular dyskinesis. مقدمه و اهداف در ادبیات گذشته، نتایج متفاوتی در زمینه‌ تأثیر تمرینات اصلاحی بر بهبود دیسکنزیای کتف و علائم مرتبط با آن گزارش شده است. هدف از مطالعه‌ حاضر بررسی اثر 8 هفته تمرینات اصلاحی منتخب بر بهبود دیسکنزیای کتف و برخی علائم مرتبط با آن (قدرت و دامنه‌ حرکت چرخش شانه) در بوکسورهای رقابتی مبتلا به دیسکنزی می‌باشد. مواد و روش‌ها پژوهش حاضر از نوع پژوهش‌های نیمه‌تجربی است که بر روی 30 نفر از بوکسورهای رقابتی، شامل 15 نفر گروه کنترل (سن: 3/80±24/05 سال، وزن: 5/52±73/54 کیلوگرم، قد: 5/08±177/18 سانتی‌متر) و 15 نفر گروه تجربی (سن: 4/05±25/01 سال، وزن: 6/31±74/14 کیلوگرم، قد: 5/14±176/69 سانتی‌متر) صورت گرفت. بوکسورهای گروه تجربی به مدت 8 هفته به اجرای تمرینات متخب (تقویت سراتوس قدامی و ریتراکتورهای میانی و کشش سینه‌ای کوچک) پرداختند. تشخیص ابتلا و تعیین شدت دیسکنزیای کتف از طریق آزمون لغزش جانبی کتف، دامنه‌ حرکتی چرخش شانه با استفاده گونیامتر دستی و قدرت چرخش شانه با استفاده از دینامومتر دستی اندازه‌گیری شد. تمام آزمون‌ها در دو مرحله‌ پیش‌آزمون و پس‌آزمون صورت گرفت. بررسی‌های آماری با استفاده از آزمون‌های تی‌ زوجی و کوواریانس در سطح معنا‌داری 5 درصد، انجام شد. یافته‌ها نتایج این تحقیق نشان داد که 8 هفته تمرینات اصلاحی منتخب، اثر معنا‌داری در بهبود دیسکنزیای کتف و بهبود قدرت چرخش خارجی شانه در آزمودنی‌های گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل داشته است (P≤0/05). همچنین طبق یافته‌ها‌ی پژوهش حاضر مشاهده شد که تمرینات اصلاحی منتخب، بر بهبود قدرت چرخش داخلی شانه و دامنه‌ حرکتی چرخش داخلی و خارجی شانه اثربخشی معنا‌داری در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل نداشته است (0/05<P). نتیجه‌گیری باتوجه‌به نتایج پژوهش حاضر، می‌توان نتیجه گرفت که تمرینات اصلاحی منتخب اثربخشی معنا‌داری بر بهبود دیسکنزیای کتف و نیز افزایش قدرت چرخش خارجی شانه در بوکسورهای رقابتی مبتلا به دیسکنزیای کتف داشته است. از این‌رو، مربیان، ورزشکاران و درمانگران می‌توانند از تمرینات اصلاحی پژوهش حاضر برای کاهش علائم مربوط به اختلال و ارتقاء عملکرد ورزشی در بوکسورهای مبتلا به دیسکنزیای کتف استفاده کنند.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101385_bb94a4d5af1a73cf9f8bd5991c4b667b.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 11 6 2023 01 21 Effect of Cognitive-emotional Rehabilitation on Cognitive Function and Memory of Patients With Traumatic Brain Injury بررسی اثربخشی توانبخشی شناختی هیجانی بر عملکرد شناختی و حافظه بیماران آسیب‌دیده مغزی 964 977 1101347 10.32598/SJRM.11.6.9 FA زینب کاظمی گروه روانشناسی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران. 0000-0002-3436-9522 امیر هوشنگ مهریار گروه روانشناسی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران. 0000-0002-5516-7137 حجت اله جاویدی گروه روانشناسی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران. 0000-0001-9514-1938 آذرمیدخت رضایی گروه روانشناسی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران. 0000-0002-2680-7414 Journal Article 2020 12 09 Background and Aims Today, traumatic brain injury and defects in cognitive functions and memory are the most frequent problems after brain injury. This study aims to examine the effectiveness of emotional and cognitive rehabilitation on cognitive performance and memory in patients with traumatized brain injury. Methods This study is an applied study in terms of purpose and experimental in terms of collecting information method. Considering purposive sampling and random selection of samples, we used the randomized block experiment with a pre-test-post-test design with a control group. We used the emotional cognitive rehabilitation protocol based on Gross model (2002) and Nejati cognitive rehabilitation to train emotional and cognitive rehabilitation (2017). The study's statistical population included all brain-injured patients with cognitive defects and memory problems referred to Neurology Clinic, Shahid Motahari Hospital, and Razmehr Psychiatric Clinic, Shiraz City, Iran, from June 22, 2019, to January 20, 2020. This study consisted of 3 groups (2 experimental and 1 control group) at three levels (mild, moderate, and severe patients). The study participants were 45 patients selected after a brief mental examination with a mini-mental state examination test. Results Cognitive rehabilitation significantly (P<0.001) increased the brain-injured patients' cognitive performance. Also, emotional and cognitive rehabilitation significantly (P<0.001) affected the brain-injured patients' cognitive performance. Finally, cognitive rehabilitation significantly (P<0.001) increased the brain-injured patients' memory performance. Conclusion It seems that through delivering necessary training and education regarding effective interpersonal skills, computer drills, practices at home, and so on, emotional and cognitive rehabilitation helps the brain injured people to properly manage emotions, effectively establish interpersonal communication, and lighten the load of negative emotions, and consequently memory gets improved will less stress. In fact, emotional and cognitive rehabilitation is a complete collection of training for regulating emotions and enhancing and growing memory. Thus, emotional and cognitive rehabilitation's significant effect on memory enhancement is logical and acceptable. In conclusion, this protocol effectively improves brain-injured people's cognitive performance. مقدمه و اهداف امروزه آسیب مغزی تروماتیک و نقص در عملکرد شناختی و حافظه از متداول‌ترین پدیده‌ها بعد از آسیب مغزی شناخته شده است. هدف مطالعه حاضر، بررسی اثربخشی توانبخشی شناختی هیجانی بر عملکرد شناختی و حافظه در بیماران آسیب‌دیده مغزی است. مواد و روش‌ها پژوهش حاضر ازنظر هدف، یک تحقیق کاربردی و ازنظر شیوه جمع‌آوری داده‌ها در طبقه‌ تحقیقات آزمایشی قرار می‌گیرد. باتوجه‌به نمونه‌گیری هدفمند و گمارش تصادفی آزمودنی‌ها، از روش آزمایشی بلوک‌های تصادفی‌شده با طرح پیش‌آزمون پس‌آزمون با گروه کنترل استفاده شد. برای آموزش توان‌بخشی شناختی هیجانی از پروتکل توان‌بخشی شناختی هیجانی مبتنی بر مدل گراس (2002) و توان‌بخشی شناختی نجاتی (1396) استفاده شد. جامعه آماری پژوهش حاضر تمامی‌بیماران آسیب‌دیده مغزی که دچار نقص‌های شناختی و اختلال در حافظه شده‌ و از تیرماه تا دی ماه در سال 1398 به کلینیک مغز و اعصاب درمانگاه شهید مطهری شیراز و کلینیک روان‌شناختی رازمهر شهر شیراز مراجعه کرده بودند را شامل می‌شود. ازآنجاکه پژوهش حاضر شامل 3 گروه (2 گروه آزمایش و 1 گروه کنترل) 3 سطحی (بیماران خفیف، متوسط و شدید) بود، شرکت‌کنندگان پژوهش شامل 45 نفر از افراد جامعه فوق بودند که به‌صورت هدفمند و بعد از سنجش با مقیاس معاینه مختصر روانی از طریق پرسش‌نامه کوتاه وضعیت ذهنی انتخاب شدند. یافته‌ها توان‌بخشی شناختی، عملکرد شناختی بیماران آسیب‌دیده‌ مغزی را به‌طور معناداری افزایش می‌دهد (P<0/001). همچنین توانبخشی شناختی هیجانی نیز بر عملکرد شناختی بیماران آسیب‌دیده‌ مغزی تأثیر معناداری دارد (P<0/001). درنهایت توان‌بخشی شناختی، حافظه بیماران آسیب‌دیده‌ مغزی را به‌طور معناداری افزایش می‌دهد (P<0/001). نتیجه‌گیری به ‌نظر می‌رسد توان‌بخشی شناختی هیجانی با ارائه آموزش‌ها و تمرینات لازم درزمینه مهارت‌های بین فردی مؤثر، تمرینات کامپیوتری، تمرینات در خانه و غیره به افراد آسیب‌دیده مغزی کمک می‌کند که با مدیریت مطلوب هیجانات و برقراری ارتباطات بین‌فردی مؤثر، میزان بار هیجانی منفی را از روی دوش حافظه بردارند تا حافظه بتواند با استرس کمتری به تقویت بپردازد. درواقع می‌توان بیان کرد که توان‌بخشی شناختی هیجانی، مجموعه‌ای کامل برای تنظیم هیجانات و رشد حافظه و همچنین تقویت آن می‌باشد. بنابراین تأثیر معنادار توان‌بخشی شناختی هیجانی بر رشد و افزایش حافظه منطقی و قابل‌قبول به‌نظر می‌رسد؛ بنابراین می‌توان از این پروتکل آموزشی به‌عنوان پروتکلی مؤثر درزمینه افزایش این ابعاد در افراد آسیب‌دیده مغزی استفاده کرد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101347_6faf3f4354a1129a55a4bddb4dce6da9.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 11 6 2023 01 21 Effects of Eight Weeks of Dynamic Neuromuscular Stabilization Exercises on the Balance of Older Men تأثیر8 هفته تمرینات پایدارسازی عصبی‌عضلانی پویا بر تعادل مردان سالمند 978 987 1101377 10.32598/SJRM.11.6.10 FA حامد صفری گروه آسیب‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران. 0000-0001-9526-0910 وحید ذوالاکتاف گروه آسیب‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران. 0000-0002-8897-6635 Journal Article 2021 05 17 Background and Aims Ageing is associated with physical changes where balance impairment is one of important consequences. In this study, we aim to investigate the effect of an 8-week dynamic neuromuscular stabilization (DNS) program on the balance of older men. Methods Thirty-six older men (age: 66.5±1.02 years, height: 171.8±1.17 cm, and weight: 75.4±2.16 kg) were purposefully selected based on the inclusion criteria. They were then paired based on the functional reach test score and randomly assigned to exercise (n=18) and control (n=18) groups. The pre-test and post-test assessments included the functional reach test and the Y balance test. The exercise group performed the DNS exercises for eight weeks (three sessions of one hour per week), while the control group performed their routine daily activities. The collected data were analyzed by repeated measures ANOVA in SPSS software. Results There was a significant interaction effect of time and group on the scores of both functional reach test and Y balance test (F(1,23)=12.17, P=0.002, η2>0.35). From the pre-test to the post-test phase, there was a significant improvement in the exercise group, while no significant improvement was reported in the control group. Conclusion The DNS program can affect the balance of older men. It is recommended to use these exercises to improve their balance. مقدمه و اهداف سالمندی با تغییرات جسمانی همراه است و کاهش تعادل یکی از مهم‌ترین مشکلات این دوران است. هدف از این تحقیق، مطالعه تأثیر یک دوره ۸ هفته‌ای تمرین پایدارسازی عصبی‌عضلانی پویا بر تعادل مردان سالمند بود. مواد و روش‌ها تعداد ۳۶ مرد سالمند (1/02±66/5 سال، 1/17±171/8 سانتی‌متر، و 2/16±75/4 کیلوگرم) به‌طور هدفمند و براساس معیارهای ورود، انتخاب شدند. سپس براساس آزمون دسترسی عملکردی به‌صورت تصادفی جفت‌شده، به دو گروه آزمایش و کنترل (۱۸ نفر) تقسیم شدند. پیش‌آزمون و پس‌آزمون شامل آزمون‌های دسترسی عملکردی و تعادل Y بود. گروه تمرینی، تمرینات پایدارسازی عصبی‌عضلانی پویا را به‌مدت 8 هفته و هر هفته، 3 جلسه 1 ‌ساعته و گروه کنترل فعالیت‌های معمول روزانه خود را انجام دادند. داده‌ها با نسخه 26 نرم‌افزار SPSS و با روش آزمون تحلیل واریانس برای اندازه‌گیری مکرر تحلیل شد. یافته‌ها تحلیل آماری داده‌ها نشان داد در هر 2 آزمون دسترسی عملکردی و آزمون تعادل Y یک اثر تعاملی معنادار میان 2 عامل زمان و گروه وجود دارد (F(1/23)>12/17،P<0/002،η2>0/35). به این صورت که در فاصله پیش و پس‌آزمون گروه آزمایش دارای پیشرفت و گروه کنترل فاقد پیشرفت معنادار بوده‌ است. نتیجه‌گیری نتایج حاصل از این تحقیق نشان می‌دهد تمرینات پایدارسازی عصبی‌عضلانی پویا بر تعادل تأثیر دارد. بنابراین توصیه می‌شود از این تمرینات برای افزایش تعادل در دوره‌ سالمندی استفاده شود.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101377_2124f64a17b157729a942daed0b94ebf.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 11 6 2023 01 21 The Effect of a Fall Proof Training on Balance and Fear of Falling in Older Women اثر یک دوره تمرینات فال‌پروف بر تعادل و ترس از سقوط در زنان سالمند 988 1001 1101361 10.32598/SJRM.11.6.11 FA ابراهیم محمد علی نسب فیروزجاه گروه فیزیولوژی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران. 0000-0001-9567-8209 لیلا فرنیان گروه آسیب‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، واحد ارومیه، دانشگاه آزاد اسلامی، ارومیه، ایران. 0000-0002-5831-6636 Journal Article 2021 01 14 Background and Aims Balance deficiency is one of the risk factors for falls, injury or even death of the elderly. This study aimed to investigate The Effect of a Fall Proof training on balance and fear of falling in older women was conducted. Methods This study was a quasi-experimental study with a pretest-posttest design. Thirty elderly women aged 60-70 years were selected as available for the sample. Subjects were randomly divided into control (n=15) and experimental (n=15) groups. To assess static and dynamic balance, Sharpend Romberg test and time up and go test and to assess fear of falling the fear of falling questionnaire were used. Exercises were performed for 8 weeks, three sessions per week and each session for 60 minutes by experimental group, while the control group did not do any exercise. Analysis of covariance and paired t-test were used to analyze the data Results The results of this study showed that a period of Fall Prof Training significantly increased static (P=0.01) and dynamic balance (P=0.01) and a significant decrease in fear of falling (P=0.01) In the experimental group compared to the control group. Conclusion Due to the weak balance and high fear of falling in the elderly, based on the findings of this study, we can use fall proof exercises in elderly rehabilitation and exercise. مقدمه و اهداف ضعف تعادل ازجمله عوامل خطرزاى افتادن، آسیب‌دیدگى و یا حتى مرگ سالمندان به‌شمار مىرود. بنابراین پژوهش حاضر با هدف تعیین اثر یک دوره تمرینات فال‌پروف بر تعادل و ترس از سقوط در زنان سالمند انجام شد. مواد و روش‌ها تحقیق حاضر از نوع نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون‌ پس‌آزمون بود. تعداد 30 زن سالمند با دامنه سنی بین 60 تا 70 سال ﺑﻪ‌ﺻﻮرت دردﺳﺘﺮس ﺑﻪ‌ﻋﻨﻮان ﻧﻤﻮﻧﻪ اﻧﺘﺨﺎب شدند. آزمودنی‌ها به‌صورت تصادفی به 2 گروه کنترل (15 نفر) وآزمایش (15 نفر) تقسیم شدند. برای ارزیابی تعادل ایستا و پویا به‌ترتیب از آزمون شارپند رومبرگ و آزمون برخاستن و راه رفتن و برای ارزیابی ترس از افتادن از پرسش‌نامه ترس از سقوط استفاده شد. گروه آزمایش تمرینات را به‌مدت 8 هفته، هر هفته 3 جلسه و هر جلسه به‌مدت 60 دقیقه انجام دادند؛ درحالی‌که گروه کنترل هیچ‌گونه تمرینی را انجام ندادند. برای تجزیه‌و‌تحلیل داده‌ها از آزمون تحلیل کوواریانس تک‌متغیره و آزمون تی همبسته استفاده شد. یافته‌ها نتایج این تحقیق نشان داد یک دوره تمرینات فال‌پروف باعث افزایش معنا‌داری در بهبود تعادل ایستا (0/01=P) و تعادل پویا (0/01=P) و همچنین کاهش معناداری در ترس از سقوط(0/01=P)) در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد. نتیجه‌گیری باتوجه‌به ضعف تعادل و بالا بودن ترس از سقوط در سالمندان و براساس یافته‌های این تحقیق می‌توان از تمرینات فال‌پروف در توان‌بخشی و ورزش سالمندان استفاده کرد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101361_fa65356a1239a4b8a4fe18069881e7fe.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 11 6 2023 01 21 Assessment and Comparison the Effect of Exercise in Different Depth of Water On Postural Stability and Balance Recovery Strategies of Older People: A Clinical Trial بررسی و مقایسه تأثیر تمرین در عمق‌های مختلف آب بر ثبات پاسچر و استراتژی‌های بازیابی تعادل سالمندان: یک کارآزمایی بالینی 1002 1015 1101391 10.32598/SJRM.11.6.12 FA رامین بیرانوند گروه علوم ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران 0000-0001-8437-7232 منصور صاحب الزمانی گروه آسیب شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه شهید باهنر، کرمان، ایران 0000-0002-1368-8508 عبدالحمید دانشجو گروه آسیب شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه شهید باهنر، کرمان، ایران 0000-0002-6197-2300 احسان سیدجعفری گروه آسیب شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه شهید باهنر، کرمان، ایران 0000-0002-2724-2515 Journal Article 2021 06 06 Background and Aims Water exercise is one of the most important interventions to reduce the risk of falls in the elderly. However, the effect of exercise in different depths of water has been less studied. Therefore, the aim of this study was to investigate and compare the effect of 8 weeks aquatic exercise in shallow and deep parts of the pool on postural stability and balance recovery strategies of the elderly. Methods In this quasi-experimental study, a total of 45 elderly males (60-70 years old) were randomly selected and classified into a control and 2 intervention groups of shallow and deep-water exercises. The intervention groups participated in a water exercise program for 8 weeks, while the control group did not receive any intervention. Postural stability and balance recovery strategies of all groups before and after the intervention were evaluated using Biodex balance system and Motion Analysis system, respectively. Finally, the Mixed ANOVA test was used for data analysis(P≤0.05). Results The results showed a significant increase in postural stability after conducting both types of water exercise programs(P<0.05). However, there was no significant difference between balance recovery strategies of all groups(P>0.05). The results also showed that there was no significant difference between the scores of two intervention groups(P>0.05). Conclusion In brief, it seems that both types of shallow and deep-water exercises can significantly improve the postural stability of the elderly. While these exercises cannot significantly change their balance recovery strategies. However, due to the more effective role of shallow water exercises in transferring balance strategies from the hip to ankle joint, it is recommended to pay more attention to the role of these exercises in improving the balance of older people. مقدمه و اهداف تمرینات آبی از مهم‌ترین مداخلاتی هستند که به‌منظور کاهش ریسک زمین خوردن سالمندان مورد استفاده قرار می‌گیرند. این درحالیست که تأثیر تمرین در عمق‌های مختلف آب کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. بنابراین هدف از تحقیق حاضر بررسی و مقایسه تأثیر 8 هفته تمرین در 2 قسمت کم‌عمق و عمیق استخر بر ثبات پاسچر و همچنین استراتژی‌های بازیابی تعادل سالمندان می‌باشد. مواد و روش‌ها در این تحقیق نیمه‌تجربی تعداد 45 نفر از مردان سالمند 60-70 ساله به‌صورت تصادفی انتخاب شدند و در 1 گروه کنترل و 2 گروه آزمایش شامل گروه تمرینات آبی کم‌عمق و عمیق قرار گرفتند. گروه‌های تجربی به‌مدت 8 هفته‌ در یک برنامه تمرین در آب شرکت کردند؛ درحالی‌که گروه کنترل هیچ‌گونه مداخله‌ای را دریافت نمی‌کرد. شاخص‌های ثبات پاسچر و استراتژی‌های بازیابی تعادل آزمودنی‌ها قبل و بعد از برنامه تمرینی به‌ترتیب با استفاده از دستگاه تعادلی بایودکس و سیستم آنالیز حرکتی مورد ارزیابی قرار گرفت. در نهایت از آزمون تحلیل واریانس ترکیبی برای تجزیه‌وتحلیل اطلاعات استفاده شد (05/P≤0). یافته‌ها نتایج نشان داد اجرای هر 2 نوع تمرینات آبی منجر به بهبود معنا‌دار ثبات پاسچر در سالمندان می‌شود (0/05<P). این درحالیست که بین استراتژی‌های بازیابی تعادل در گروه‌های تحقیق اختلاف معنا‌داری مشاهده نشد (0/05<P). نتایج همچنین نشان داد بین نمرات 2 گروه آزمایش با هم اختلاف معنا‌داری وجود ندارد (0/05<P). نتیجه‌گیری به‌طور کلی به ‌نظر می‌رسد تمرین در هر 2 قسمت کم‌عمق و عمیق استخر می‌تواند ثبات پاسچر سالمندان را به شکل معنا‌داری بهبود بخشد. این درحالیست که تمرینات مذکور قادر به ایجاد تغییرات معنا‌دار در استراتژی‌های تعادلی این افراد نمی‌باشند. البته باتوجه‌به نقش مؤثرتری که تمرینات کم‌عمق در انتقال استراتژی‌های تعادلی از ران به سمت مچ پا داشته‌اند، توصیه می‌شود نقش این تمرینات در بهبود تعادل سالمندان بیشتر مورد توجه قرار گیرد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101391_8abd2ce1ae4f57ba0b7bd13e4dce7c50.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 11 6 2023 01 21 The Immediate Effect of Swedish Relaxation Massage and Meditation After Mental Fatigue on Dynamic and Semi-dynamic Balance and Lower Extremity Function in Collegiate Female Athletes تأثیر آنی ماساژ‌ریلکسیشن‌سوئدی و مدیتیشن پس از خستگی ذهنی بر تعادل پویا و نیمه‌پویا و عملکرد ‌اندام‌ تحتانی ورزشکاران دختر دانشگاهی 1016 1029 1101383 10.32598/SJRM.11.6.13 FA فائزه غلامی گروه آسیب‌‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران. 0000-0002-8110-0366 منوچهر حیدری گروه آسیب‌‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران. 0000-0002-6684-1086 فرزانه گندمی گروه آسیب‌‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران. 0000-0002-8607-3803 Journal Article 2021 05 02 Background and Aims Nowadays, Participating in sports activities along with mental fatigue causes musculoskeletal injuries and one of the most important factors in reducing the rate of these injuries is having proper recovery. Swedish relaxation massage and meditation are some of the interventions that can possibly affect people’s mental fatigue. Therefore, the purpose of this study was immediate effect of Swedish relaxation massage and meditation after mental fatigue on dynamic and semi-dynamic balance and Lower extremity function in collegiate female athletes. Methods the current study is a pre-experimental design with pre- and post-test and intervention practices in an experimental group. 16 female athletes aged 20 to 24 years at Razi University were purposefully selected as samples that they were subjected to protocols of mental fatigue (45 minutes of cognitive activity [stroop test]), Swedish relaxation massage (30 minutes) and meditation (30 minutes) with an interval of 48 hours. We were evaluated Dynamic balance with a Y-balance device, semi-dynamic balance with a Lafayette Stability Platform, Lower extremity function with left test. Data analysis was performed using SPSS software, version 22 through paired t-test. Results There was a significant difference between the semi-dynamic, dynamic balance and lower extremity function means in pre-test to post-test, as the means decreased after fatigue (P<0.05). Also, there was a significant difference between post-tests means of semi-dynamic, dynamic balance and lower extremity function between Swedish relaxation massage and meditation (P<0.05). Conclusion In order to prevent injury to athletes, Swedish relaxation massage and meditation can be used as interventions to reduce mental fatigue and improve balance and Lower extremity function. مقدمه و اهداف امروزه شرکت در فعالیت‌های ورزشی همراه با خستگی ذهنی، بروز آسیب‌های اسکلتی-عضلانی را به همراه دارد و از مهم‌ترین عوامل کاهش میزان این آسیب‌ها، داشتن ریکاوری مناسب است. از مداخله‌هایی که احتمالاً می‌تواند بر مهارخستگی ذهنی افراد تأثیرگذار باشد، اعمال ماساژ ریلکسیشن‌سوئدی و مدیتیشن است. بنابراین هدف، بررسی تأثیر آنی ماساژ ریلکسیشن‌سوئدی و مدیتیشن پس از خستگی ذهنی بر تعادل و عملکرد ‌اندام ‌تحتانی ورزشکاران دختر دانشگاهی بود. مواد و روش‌ها تحقیق حاضر یک طرح‌ پیش‌تجربی با پیش و پس‌آزمون و اعمال مداخله در یک گروه آزمایش ‌است. 16 دختر ورزشکار 20 تا 24 سال دانشگاه رازی‌ به‌صورت هدفمند به‌عنوان نمونه انتخاب شدند که تحت پروتکل خستگی‌ذهنی (45 دقیقه فعالیت شناختی (تست‌استروپ))، ماساژ ریلکسیشن سوئدی (30 دقیقه) و مدیتیشن (30دقیقه) با فاصله‌ زمانی 48 ساعت قرار ‌گرفتند. تعادل پویا با دستگاه اندازه‌گیری تعادل Y، تعادل نیمه‌پویا با دستگاه صفحه تعادل نیمه پویا و تست عملکرد اندام تحتانی ارزیابی شدند. تحلیل داده‌ها با نسخه ۲۲ نرم‌افزار SPSS از طریق آزمون تی زوجی، انجام شد. یافته‌ها یافته‌ها نشان داد بین میانگین نمرات تعادل پویا، نیمه‌پویا و عملکرد اندام تحتانی آزمودنی‌ها در پیش‌آزمون و پس‌آزمون پس از خستگی‌ذهنی تفاوت معناداری وجود دارد و میانگین پس از پروتکل خستگی‌ذهنی کاهش یافته است (0/05< P). همچنین بین نمرات تعادل ‌پویا، نیمه‌پویا و عملکرد‌ اندام‌تحتانی آزمودنی‌ها در مقایسه خستگی‌ذهنی با پس آزمون ماساژ ریلکسیشن سوئدی و مدیتیشن افزایش معناداری وجود داشت (0/05<P). نتیجه‌گیری به‌منظور پیشگیری از آسیب وزشکاران می‌توان از ماساژ ریلکسیشن‌سوئدی و مدیتیشن به‌عنوان مداخله‌ای برای کاهش خستگی‌ذهنی و بهبود تعادل و عملکرد ‌اندام‌تحتانی استفاده کرد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101383_891906370dfba2877de6c1ed11f03593.pdf