دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 14 1 2025 03 21 Metaphor Processing in Hearing and Speech/Language Sciences: A Narrative Review مروری بر پردازش استعاره در علوم شنوایی، گفتار و زبان: یک مرور نقلی 2 13 1101775 10.32598/SJRM.14.1.3294 FA سیده زهره موسوی گروه شنوایی‌شناسی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران و شبکه آموزشی و پژوهشی علوم شنوایی و گفتار، تهران، ایران. 0000-0002-8836-2772 فرناز فتح اله زاده کمیته پژوهشی دانشجویان، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران و شبکه آموزشی و پژوهشی علوم شنوایی و گفتار، تهران، ایران. 0000-0002-0839-4732 احمدرضا ناظری گروه شنوایی‌شناسی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. و شبکه آموزشی و پژوهشی علوم شنوایی و گفتار، تهران، ایران. 0000-0001-7234-5479 آزاده برنا گروه شنوایی‌شناسی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران و شبکه آموزشی و پژوهشی علوم شنوایی و گفتار، تهران، ایران. 0000-0001-6832-9978 بهروز محمودی بختیاری گروه هنرهای نمایشی، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران و شبکه آموزشی و پژوهشی علوم شنوایی و گفتار، تهران، ایران. 0000-0002-5671-4040 Journal Article 2024 12 11 Background and Aims This study aims to explore the processing of metaphor in hearing and speech-language sciences, focusing on the cognitive impacts of metaphor on individuals with hearing or speech/language disorders. In this regard, we examine existing studies on the role of metaphor in cognition, with a specific focus on its implications for speech/language therapy and audiology. Methods This is a narrative review study. To find relevant studies, we conducted a comprehensive search in online databases including ScienceDirect, PubMed, and Google Scholar using the keywords "metaphor," "cognition," "speech therapy," "audiology," and "linguistics” for articles published from 2000 onwards. Results Historical insights from Aristotle to contemporary scholars and the evolution of cognitive theories revealed that metaphor is not only a literary instrument but also a linguistic and broader cognitive concept. Conclusion Given the importance of metaphor and its impact on higher cognitive skills, we recommend further research in this field to examine the impact of speech/language disorders on the development of communication skills. زمینه و هدف این مطالعه با هدف بررسی پردازش استعاره در علوم شنوایی و گفتار-زبان با تمرکز بر تأثیرات شناختی استعاره بر افراد مبتلا به اختلالات شنوایی یا گفتار/زبان انجام شده است. در این راستا، مطالعات موجود در مورد نقش استعاره در شناخت با تمرکز ویژه بر پیامدهای آن برای گفتاردرمانی و شنوایی‌شناسی بررسی می‌شوند. مواد و روش‌ها این مطالعه یک مطالعه مروری روایی است. این مقاله با استفاده از پایگاه‌های اطلاعاتی ساینس‌دایرکت، پابمد و گوگل‌اسکالر با کلید‌واژه‌های استعاره، شناخت، گفتاردرمانی، شنوایی‌شناسی، زبان‌شناسی مطالعات مرتبط با موضوع جمع‌آوری و بررسی شد. یافته‌ها بینش‌های تاریخی از ارسطو تا محققان معاصر و تکامل نظریه‌های شناختی نشان داد استعاره نه‌تنها یک ابزار ادبی، بلکه یک مفهوم زبانی و شناختی گسترده‌تر نیز هست. نتیجه‌گیری باتوجه‌به اهمیت مطالعه استعاره و تأثیر آن بر روی مهارت‌های عالی شناختی در افراد، این مقاله به ضرورت پژوهش‌های بیشتر در این زمینه و بررسی تأثیرات ناهنجاری‌های زبانی بر روی رشد مهارت‌های ارتباطی تأکید می‌کند.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101775_1f89c797bb50ed2563bd61687467a39c.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 14 1 2025 03 21 Investigating Factors Affecting Walking Ability in Patients With Spinal Cord Injury: A Review Article عوامل مؤثر بر توانایی راه‌رفتن در بیماران ضایعه نخاعی: یک مقاله مروری 14 27 1101785 10.32598/SJRM.14.1.3303 FA سید علی موسوی نژاد گروه جراحی مغز و اعصاب، بیمارستان لقمان حکیم، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. 0000-0002-1374-1647 زینب گساوی نژاد گروه ارتز و پروتز، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران. 0000-0002-1374-1647 نوید گلچین گروه جراحی مغز و اعصاب، دانشکده پزشکی، بیمارستان فیروزگر، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران. 0000-0001-8986-5710 کاوه ابراهیم زاده مرکز تحقیقات قاعده جمجمه، بیمارستان لقمان حکیم، تهران، ایران. 0000-0002-1435-3638 پویا خدایی اردکانی گروه ارتز و پروتز، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران. 0000-0001-6855-063X محمد حلاج‌نژاد گروه جراحی مغز و اعصاب، بیمارستان لقمان حکیم، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. مختار عراض پور گروه ارتز و پروتز، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران. 0000-0001-6855-063X Journal Article 2024 10 22 Background and Aims Spinal Cord Injury refers to injuries that result in the loss of sensation and movement below the level of the injury, particularly prevalent among the young population. The improvement of walking and standing abilities in these patients is influenced by multiple factors. Understanding the biological processes in these patients can aid in the development of effective methods to enhance their performance. Methods This was a systematic review study that searched for keywords, including syndrome, reflex, gender, level of injury, etiology of injury, age, and time since injury, injury severity, sensory level, spasticity, contracture, orthotic interventions, assistive devices, and robotic-assisted walking exercises. The data were collected from interventional studies in databases such as PubMed, ISI Web of Knowledge, Scopus, and Google Scholar, and analyzed according to the preferred reporting items for systematic reviews and meta-analyses statement. Results In this study, 82 articles involving a total of 28 684 patients with spinal cord injury were included. Based on demographic information and clinical assessments, the likelihood of successful rehabilitation for walking in these patients is well predictable. Early improvement in quadriceps muscle strength and scores on lower limb motor tests, as well as the age of patients, are significant factors in predicting the potential for regaining walking ability. Conclusion The results of this study emphasize the importance of identifying factors affecting the walking quality of patients with spinal cord injuries. Given the lack of research in this area, some of these factors must be examined in future clinical trials to better understand the challenges and opportunities present in the rehabilitation of spinal cord injury patients. مقدمه و اهداف ضایعه نخاعی به آسیب‌هایی اطلاق می‌شود که موجب از دست رفتن حس و حرکت در سطوح پایین‌تر از محل آسیب می‌گردد و به‌ویژه در جمعیت جوان شیوع بالایی دارد. بهبود توانایی راه‌رفتن و ایستادن در این بیماران تحت تأثیر عوامل متعددی قرار دارد. درک فرآیندهای بیولوژیکی در این بیماران می‌تواند به توسعه روش‌های مؤثر در بهبود عملکرد آن‌ها کمک کند. مواد و روش‌ها این مطالعه به‌صورت مروری و با جست‌وجوی کلمات کلیدی شامل سندرم، رفلکس، جنسیت، سطح آسیب، سبب‌شناسی ضایعه، سن، مدت‌زمان پس از آسیب، شدت آسیب، سطح احساس‌پذیری، اسپاستیسیتی، کانترکچر، مداخلات ارتودیک، وسایل کمکی و تمرینات راه‌رفتن با کمک ربات انجام شد. داده‌ها از مطالعات مداخله‌ای در پایگاه‌های اطلاعاتی پابمد، وب‌آوساینس، گوگل‌اسکالر و اسکوپوس، جمع‌آوری و بر اساس بیانیه پریزما تحلیل گردید. یافته‌ها در این مطالعه، 82 مقاله با مجموع 28,684 بیمار ضایعه نخاعی وارد شدند. براساس اطلاعات جمعیت‌شناختی و ارزیابی‌های بالینی، احتمال موفقیت توانبخشی راه‌رفتن این بیماران به‌خوبی قابل‌پیش‌بینی است. بهبود زودهنگام قدرت عضله کوادریسپس و امتیاز تست‌های حرکتی اندام تحتانی و نیز سن بیماران، عوامل بسیار مؤثری در پیش‌آگهی احتمال کسب توانایی مجدد راه‌رفتن هستند. نتیجه‌گیری نتایج این مطالعه بر اهمیت شناسایی عوامل مؤثر بر کیفیت راه‌رفتن بیماران ضایعه نخاعی تأکید دارند. باتوجه‌به کمبود تحقیقات در این زمینه، لازم است برخی از این عوامل در کارآزمایی‌های بالینی آینده مورد بررسی قرار گیرند تا به درک بهتر چالش‌ها و فرصت‌های موجود در توانبخشی بیماران ضایعه نخاعی کمک شود.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101785_a6ecc384171563e42adf7cf7f897ec85.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 14 1 2025 03 21 Investigating the Effectiveness of Wearing Weighted Vest in Classroom Context on Motor Skills and Attention in Children With Specific Learning Disorder اثربخشی پوشیدن جلیقه وزین در بافتار کلاس درس بر عملکرد حرکتی و توجه در کودکان با اختلالات یادگیری خاص 28 39 1101780 10.32598/SJRM.14.1.3256 FA ثریا قرباغی گروه آموزشی کاردرمانی، دانشکده علوم پیراپزشکی و توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران. 0000-0003-2083-8196 ملیحه خلوتی گروه آموزشی مددکاری اجتماعی، مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی بر سلامت، دانشکده علوم پیراپزشکی و توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران. 0000-0002-6544-5970 نادر متین صدر گروه آموزشی کاردرمانی، دانشکده علوم پیراپزشکی و توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران. 0000-0002-6647-2057 منیره نوبهار آهاری گروه آموزشی کاردرمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. 0000-0002-6433-745X Journal Article 2024 03 22 Background and Aims This study investigates the impact of sensory stimulation using a weighted vest on motor skills and attention in children with specific learning disabilities in a classroom setting. Methods This semi-experimental study was conducted on 10 children with specific learning disabilities. Convenience sampling was employed, and participants were randomly assigned to an intervention group and a control group using a random number table. Motor skills and attention were measured and recorded using the Bruininks-Oseretsky test of motor proficiency and continuous performance test, respectively, in pre-test and post-test stages. The sensory stimulation intervention involved wearing a weighted vest for three sessions per week, each lasting 45 min, while engaging in classroom tasks under the supervision and guidance of an occupational therapist. Results No significant differences were observed between the mean scores of the two groups after the intervention in fine motor skills, bilateral coordination, and total motor score (P=0.76, P=0.92, and P=0.20, respectively). However, a significant improvement was observed in gross motor skills (P=0.01). Furthermore, there were no significant differences between pre-test and post-test scores of attention in both the intervention and control groups in terms of number of errors, number of correct responses, and reaction time after the intervention (P=0.45, P=0.56, and P=0.42). Conclusion Sensory stimulation using just a weighted vest in the classroom context did not have a significant effect on motor skills and attention, except for gross motor skills. Therefore, using sensory stimulation with a weighted vest alone during classroom tasks may not be effective in improving motor skills and attention in children with specific learning disabilities. مقدمه و اهداف این مطالعه با هدف بررسی تأثیر تحریک حسی با استفاده از جلیقه وزین در بافتار کلاس درس بر مهارت‌های حرکتی و توجهی در کودکان با اختلالات یادگیری خاص انجام شده است. مواد و روش‌ها این مطالعه نیمه‌آزمایشی در 10 کودک با اختلالات یادگیری خاص انجام شد. نمونه‌گیری به شکل در دسترس انجام شد و شرکت‌کنندگان به شکل تصادفی و با کمک جدول اعداد تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. مهارت‌های حرکتی و توجهی در دو مرحله پیش‌آزمون و پس‌آزمون به‌ترتیب با مقیاس کفایت حرکتی برونینکز اوزرتسکی و مقیاس توجه مداوم اندازه‌گیری و ثبت شدند. مداخله پژوهش جهت ارائه تحریک حسی، پوشیدن جلیقه وزین به قرار هفته‌ای 3 جلسه به‌مدت 45 دقیقه هم‌زمان با انجام تکالیف درسی در طول کلاس درس طبق ارزیابی و تشخیص کاردرمانگر انجام می‌شد. یافته‌ها اختلاف بین میانگین‌های دو گروه بعد از مداخله در مهارت‌های حرکتی ظریف، هماهنگی دو طرفه و نمره کل حرکتی معنی‌دار نشده است (مقدار P به‌ترتیب برابر با 0/76، 0/92 و 0/20 می‌باشد)، درحالی‌که در مهارت‌های حرکتی درشت این تغییر معنی‌دار می‌باشد (0/01=P). همچنین بین نمرات پیش‌آزمون و پس‌آزمون توجه در گروه‌های مداخله و مقایسه تفاوت معنی‌داری وجود نداشت که به‌ترتیب در تعداد خطا، تعداد پاسخ صحیح و زمان واکنش بعد از مداخله تغییر معنی‌داری مشاهده نشده است (0/45، 0/56، 0/42). نتیجه‌گیری نتایج مطالعه حاضر نشان داد استفاده از تحریک حسی با استفاده از جلیقه وزین در کلاس درس و در طول انجام تکالیف مدرسه به تنهایی نمی‌تواند در بهبود مهارت‌های حرکتی و توجه کودکان با اختلالات یادگیری مؤثر باشد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101780_c6d66dd5ab97e421599e8b4bd70df078.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 14 1 2025 03 21 Comparing the Effects of Play-based Training and Therapeutic Horseback Riding on the Stanford Social Dimensions in Adolescents With Autism Spectrum Disorder: Examining the Theory of Social Motivation مقایسه تمرینات بازی‌محور و اسب‌سواری درمانی بر ابعاد اجتماعی کلیدی استنفورد در نوجوانان مبتلا به اختلال طیف اتیسم: بررسی تئوری انگیزش اجتماعی 40 55 1101769 10.32598/SJRM.14.1.3279 FA سید فردین قیصری گروه علوم رفتاری و شناختی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0002-4853-0110 محمو د شیخ گروه علوم رفتاری و شناختی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0003-4029-3568 داود حومنیان گروه علوم رفتاری و شناختی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0003-3250-832X فضل الله باقرزاده گروه علوم رفتاری و شناختی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0003-3866-5756 Journal Article 2024 06 11 Background and Aims According to the social motivation theory, children with autism spectrum disorder (ASD) have reduced social motivation. This study aims to compare the effect of nature-based play therapy and therapeutic horseback riding (THR) on the Stanford social dimensions in adolescents with ASD. Methods This is a quasi-experimental study with a pre-test/post-test design. The participants were 36 adolescents aged 10-16 years with high-functioning ASD in Bojnourd, Iran, who were selected using a convenience sampling method. They were randomly put in three groups: THR, play therapy, and control. The experimental groups underwent intervention for 8 weeks. Before and after the intervention, The Stanford social dimensions scale (SSDS) was completed by the parents of children. Paired t-test and analysis of covariance (ANCOVA) were used for within-group and between-group comparisons, respectively. Results The results of the paired t-test showed that a significant improvement in all SSDS dimensions in the THR and play therapy groups from the pre-test to post-test phases (P<0.05). The results of ANCOVA showed a significant difference in the post-test stage between the three groups in all SSDS dimensions of social motivation (P<0.001), social affiliation (P<0.001), social communication (P<0.001), social recognition (P<0.001) and unusual approach (P<0.001). The results of post hoc test showed that the THR group had significantly better scores in social motivation, social affiliation, social communication and social recognition compared to the play therapy group. No significant difference was found between the two groups in the domain of unusual approach (P>0.05). Conclusion Both THR and nature-based play therapy can improve the Stanford social dimensions in adolescents with ASD, where the THR is more effective. Therefore, playing in nature and contact with horses are recommended for development of the key social dimensions in adolescents with ASD. مقدمه و اهداف انگیزه اجتماعی را می‌توان تنظیم مکانیسم‌هایی توصیف کرد که منجر به سازگاری افراد با دنیای اجتماعی، جست‌وجو و لذت بردن از تعاملات اجتماعی و تلاش برای پرورش و حفظ پیوندهای اجتماعی می‌شود. هدف از این پژوهش مقایسه تأثیر تمرینات بازی‌محور با تمرینات سوارکاری بر ابعاد کلیدی اجتماعی استنفورد در نوجوانان مبتلا به اختلال طیف اتیسم است. مواد و روش‌ها این پژوهش از نوع نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با 2 گروه آزمایش (تمرینات بازی‌محور و تمرینات سوارکاری) و گروه کنترل است. شرکت‌کنندگان تحقیق حاضر 36 نفر از نوجوانان 10 تا 16 سال مبتلا به اختلال طیف اتیسم با عملکرد بالا بودند که به‌صورت در‌دسترس انتخاب شدند. گروه‌های آزمایش به مدت 8 هفته تحت مداخله قرار گرفتند. قبل و بعد از مداخله پرسش‌نامه ابعاد اجتماعی کلیدی استنفورد توسط والدین آزمودنی‌ها پر شد. از آزمون تی همبسته و تحلیل کوواریانس به ترتیب برای مقایسه درون‌گروهی و بین‌گروهی استفاده شد. یافته‌ها نتایج آزمون تی همبسته نشان داد پیشرفت معنی‌داری در تمام ابعاد اجتماعی کلیدی در گروه تمرینات سوارکاری و بازی‌محور از پیش‌آزمون تا پس‌آزمون مشاهده شد (0/05>P). نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد بین 3 گروه در تمامی نمرات خرده‌آزمون‌های انگیزش اجتماعی (0/0005>P)، وابستگی اجتماعی (0/0005>P)، ارتباطات اجتماعی (0/0005>P)، شناخت اجتماعی (0/0005>P) و رویکرد غیرمعمول (0/0005>P)، در مرحله پس‌آزمون تفاوت معنی‌داری وجود دارد. نتایج آزمون تعقیبی نشان داد گروه تمرینات سوارکاری به‌طور معنی‌داری نمرات بهتری در انگیزش اجتماعی، وابستگی اجتماعی، ارتباطات اجتماعی و شناخت اجتماعی نسبت به گروه تمرینات بازی‌محور داشتند. نتیجه‌گیری افراد اتیستیک در حضور اسب، انگیزه اجتماعی بالاتری از خودشان نشان می‌دهند. کاربرد محیط‌های طبیعی و حیوانات درمورد افراد مبتلا به اختلال طیف اتیسم به رشد ابعاد کلیدی اجتماعی آن‌ها منجر می‌شود.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101769_a1191643b95279e6aae951682d86cb83.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 14 1 2025 03 21 Comparing the Effects of Dual-Task Training and Rhythmic Movement Training on Executive Functions in older adults with Mild Cognitive Impairment اثرات تمرین تکلیف دوگانه و حرکات موزون بر کارکردهای اجرایی سالمندان مبتلا به اختلال شناختی خفیف 56 71 1101766 10.32598/SJRM.14.1.3280 FA مهدی ضامنی مطلق گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت بدنی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران. 0009-0002-6687-7094 فرهاد قدیری گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت بدنی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران. 0000-0002-1884-4899 عباس بهرام گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت بدنی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران. 0000-0003-3430-4777 سعید ارشم گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت بدنی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران. 0000-0003-4424-1650 Journal Article 2024 06 11 Background and Aims Mild cognitive Impairment (MCI) is a transitional state between normal aging and dementia, characterized by a decline in cognitive functions such as memory, attention, and executive functions. This study aims to compare the effects of dual-task training (DTT) and rhythmic movement training (RMT) on executive functions in older adults with MCI. Methods In this quasi-experimental with a pre-test/post-test design, participants were 40 older adults (29 women and 11 men) aged ≥65 years. They were randomly assigned to two groups of RMT and DTT. Both groups trained for 12 weeks, three times per week, each for 60 minutes. The Wisconsin card sorting test (WCST) was used to measure cognitive flexibility and attention, and the Tower of London (ToL) test was used to assess planning and problem-solving. For data analysis, one-way and repeated measures ANOVA were used. Results The RMT group showed significant improvements in the TOL test in total score (P=0.001), total time (P=0.001), and number of errors (P=0.001) after intervention. The DTT group showed improvements in total score (P=0.001) and total time (P=0.037) in the TOL test. Regarding the WCST score, the RMT group showed significant improvements in all parameters after intervention, including perseverative errors (P=0.001), non-perseverative errors (P=0.001), correct responses (P=0.001), and categories achieved (P=0.005). The DTT group showed improvements only in perseverative errors (P=0.018) and correct responses (P=0.003) after intervention. Conclusion Both physical-cognitive DTT and RMT can lead to significant improvements in executive functions in older adults with MCI. However, the RMT is more effective than DTT. مقدمه و اهداف اختلال خفیف شناختی یک وضعیت گذرا بین پیری شناختی طبیعی و دمانس است که با کاهش عملکرد شناختی ازجمله حافظه، توجه و کارکردهای اجرایی همراه است. این مطالعه به بررسی تأثیرات تمرینات دوگانه و حرکات موزون بر عملکردهای اجرایی در سالمندان با اختلال خفیف شناختی پرداخته است. مواد و روش‌ها مطالعه حاضر از نوع نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون پس‌آزمون بود. جامعه آماری تحقیق شامل40 (29زن و 11 مرد) بزرگسال سالمند (65 سال و بالاتر) بود. شرکت‌کنندگان به‌صورت تصادفی به 2 گروه آزمایش شامل گروه حرکات موزون و گروه تمرینات دوگانه تقسیم شدند. هر دو گروه به مدت ۱۲ هفته، 3 بار در هفته و هر جلسه به مدت ۶۰ دقیقه تمرین کردند. یافته‌ها برای تجزیه‌و‌تحلیل داده‌ها، از آزمون‌های آماری تحلیل واریانس یک‌طرفه (آنووا) و آزمون اندازه‌گیری‌های مکرر استفاده شد. گروه حرکات موزون در آزمون برج لندن بهبودی‌های معناداری در نتایج کلی (0/001=P)، زمان کلی (0/001=P)، و تعداد خطاها (0/006=P) نشان داد. گروه تمرینات دوگانه نیز در آزمون برج لندن بهبودی‌هایی در نتایج کلی (0/001=P) و زمان کلی (0/037=P) نشان داد. در آزمون طبقه‌بندی کارت ویسکانسین، گروه حرکات موزون در همه متغیرها شامل خطاهای پایداری (0/001=P)، خطاهای غیر‌پایداری (0/001=P)، پاسخ صحیح (0/001=P) و دسته‌بندی کارت‌ها (0/005=P) نتایج معنی داری مشاهده شد. گروه تمرینات دوگانه نیز بهبودی‌هایی در خطاهای پایداری (0/018=P) و پاسخ صحیح (0/003=P) نشان داد. نتیجه‌گیری این نتایج نشان می‌دهد تمرینات حرکات موزون و تمرین تکلیف دوگانه می‌توانند کارکردهای اجرایی را در افراد با اختلال شناختی خفیف بهبود ببخشند.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101766_b96e4c649aa4b418cf837d86c91f544f.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 14 1 2025 03 21 Investigating the Effects of Unilateral Moderate to Profound Hearing Loss on Spatial Auditory Processing Skills in Adults بررسی تأثیر کم شنوایی متوسط تا عمیق یک‌طرفه بر مهارت‌های پردازش شنوایی فضایی بزرگسالان 72 83 1101789 10.32598/SJRM.14.1.3290 FA احمدرضا ناظری شبکه آموزش و پژوهش علوم گفتار و شنوایی شناسی، تهران، ایران. 0000-0001-7234-5479 صالحه خلاش گروه شنوایی شناسی، کمیته پژوهشی دانشجویان، دانشکده علوم توانبخشی، دانشکده علوم توانبخشی شهید بهشتی، تهران، ایران. 0009-0004-9684-1628 Journal Article 2024 08 16 Background and Aims Despite good speech intelligibility in quiet environments, unilateral hearing loss can lead to significant challenges in noisy settings. This is due to the deprivation of binaural spatial cues, crucial for sound localization, lateralization, and speech comprehension in noisy environments. Accordingly, individuals with unilateral hearing loss are suspected of having spatial auditory processing disorders. This study investigates the effects of moderate to profound unilateral hearing loss on spatial auditory processing skills in adults using two validated self-assessment questionnaires. Methods This cross-sectional descriptive analytical study enrolled 60 participants, including 30 adults with moderate to profound unilateral hearing loss (target group) and 30 adults with normal hearing in both ears (control group). Spatial auditory processing skills were assessed using the Persian versions of the speech, spatial, and qualities of hearing scale and the spatial hearing questionnaire. Independent t tests were used for group comparisons, and the Spearman correlation test was applied to examine the relationship between the two questionnaires, considering the non-normal data distribution. Results Significant differences were observed in total and subscale scores on both questionnaires between the target and control groups. The target group (individuals with unilateral hearing loss) demonstrated poorer performance in spatial auditory processing compared to the control group. Meanwhile, a strong correlation was found between the total and subscale scores of the two questionnaires, suggesting consistency in the findings. Conclusion Moderate to profound unilateral hearing loss significantly impacts spatial auditory processing skills. This study provides evidence for the challenges individuals with unilateral hearing loss face in auditory processing tasks, highlighting the need for targeted interventions and support to enhance their listening abilities. مقدمه و اهداف افراد با کم‌شنوایی یک‌طرفه، با وجود درک گفتار مناسب در محیط ساکت، به‌علت محرومیت از نشانه‌های فضایی دوگوشی، محتمل است مشکلات فراوانی در درک گفتار در حضور نویز و جهت‌یابی و مکان‌یابی صداها داشته باشند. به‌عبارت‌دیگر بروز اختلال پردازش شنوایی فضایی در این دسته از افراد محتمل است. مطالعه حاضر باهدف بررسی تأثیرات کم‌شنوایی متوسط تا عمیق یک‌طرفه بر مهارت‌های پردازش شنوایی فضایی در بزرگسالان با استفاده از دو پرسش‌نامه معتبر خودارزیاب در این زمینه به‌صورت مقایسه‌ای انجام شد. مواد و روش‌ها در یک مطالعه توصیفی تحلیلی‌مقطعی، 60 نفر در مطالعه شرکت داده شدند که 30 نفر از آن‌ها دارای افت شنوایی متوسط تا عمیق یک‌طرفه با شنوایی هنجار در گوش دیگر و 30 نفر دارای شنوایی هنجار دوگوشی بودند. عملکردهای پردازش شنوایی فضایی در آن‌ها با استفاده از دو پرسش‌نامه P-SSQ و P-SHQ مورد ارزیابی و مقایسه قرار گرفت . یافته‌ها طبق نتایج به‌دست‌آمده امتیازات کل هر دو پرسش‌نامه و همچنین میانگین امتیازات هر سه زیر مجموعه مقیاس گفتار، کیفیت شنوایی و شنوایی فضایی به‌صورت جداگانه، در دو گروه تفاوت معناداری داشتند که این نتایج نشان می‌داد افراد با افت شنوایی یک‌طرفه، به‌طورکلی عملکرد ضعیف‌تری نسبت به افراد سالم داشتند. همچنین بین امتیازات کل هر دو پرسش‌نامه و نیز در اکثر زیرمجموعه‌های این دو پرسش‌نامه همبستگی قوی یافت شد. نتیجه‌گیری کم‌شنوایی متوسط تا عمیق یک‌طرفه تأثیر قابل‌توجهی بر مهارت‌های پردازش شنوایی فضایی خواهد داشت. این مطالعه شواهدی بر وجود چالش‌هایی در عملکردهای پردازش شنوایی فضایی در افراد مبتلا به کم‌شنوایی یک‌طرفه ارائه می‌کند و نیاز به مداخلات هدفمند و حمایت برای تقویت توانایی‌های شنیداری آن‌ها را برجسته می‌کند.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101789_0f5501a7267b62942e8465ab7b85eab3.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 14 1 2025 03 21 Investigating the Relationship Between the Dynamic Neuromuscular Stabilization Functional and the Functional Movement Screening Tests in Football Players بررسی ارتباط بین آزمون‌های عملکردی ثبات عصبی‌عضلانی پویا و غربالگری حرکات عملکردی در فوتبالیست‌ها 84 103 1101791 10.32598/SJRM.14.1.3300 FA مجتبی کامکار گروه آسیب شناسی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران. 0000-0002-3757-5751 علی اصغر نورسته گروه فیزیوتراپی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی گیلان، رشت، ایران. 0000-0003-3540-4470 مصطفی زارعی گروه توانبخشی و سلامت، دانشکده علوم ورزشی دانشگاه شهید بهشتی تهران، تهران، ایران. 0000-0001-9063-686X Journal Article 2024 10 12 Background and Aims Functional assessments are used as key tools for informed decision-making in sports training and play a crucial role in identifying movement deficiencies and enhancing performance. Accordingly, this study investigates the relationship between the dynamic neuromuscular stabilization functional (FDNS) test and the functional movement screening (FMS) in football players. Methods This was a cross-sectional correlational study. The subjects included 100 healthy male football players with a mean age of 19.8±2.2 years, a weight of 68.47±7.86 kg, and a height of 177.13±5.24 cm. All participants performed the FDNS tests, which included 11 subtests, and the FMS, which consisted of 7 subtests. Each subtest was scored according to specific guidelines. A single examiner conducted all assessments, and the Spearman correlation test was used for data analysis. Results A significant correlation was observed between the overall scores of these tests (r=0.351). Between the sub-tests of trunk stability push-up (r=0.392) and rotary stability (r=0.261) showed a significant correlation with the total score of the FDNS test. Similarly, the sub-tests of intra-abdominal pressure regulation (r=0.211), diaphragm (r=0.282), hip flexion (r=0.194), straight leg raise (r=0.283), and neck and trunk flexion (r=0.204) showed weak but significant correlations with the total score of the FMS. Conclusion The appropriate activation and coordination of core stabilizing muscles can lead to better performance in FMS tests. This finding is particularly relevant for tests requiring trunk stability and dynamic movement control. The role of respiratory muscles and intra-abdominal pressure regulation should be given more attention as a critical factor in trunk stability. The common focus of both tests highlights the importance of core stability in executing proper movement patterns. مقدمه و اهداف ارزیابی‌های عملکردی به‌عنوان ابزارهای کلیدی برای تصمیم‌گیری آگاهانه در تمرینات ورزشی استفاده شده و نقش مهمی در شناسایی نقص‌های حرکتی و بهبود عملکرد دارند. به همین دلیل هدف از این مطالعه بررسی ارتباط بین آزمون‌های عملکردی تثبیت عصبی‌عضلانی پویا و غربالگری حرکات عملکردی در فوتبالیست‌ها است. مواد و روش‌ها مطالعه حاضر، مطالعه‌ای مقطعی از نوع همبستگی است. آزمودنی‌ها شامل 100 فوتبالیست مرد سالم با میانگین سنی 2/2±19/8 سال، وزن 7/860±68/470 کیلوگرم و قد 5/24±177/13 سانتی‌متر بودند. تمامی افراد، آزمون‌های عملکردی تثبیت عصبی‌عضلانی، شامل 11 خرده‌آزمون و غربالگری حرکات عملکردی شامل 7 خرده‌آزمون را اجرا کردند و به هرکدام طبق دستورالعمل مشخص امتیاز داده شد. تمامی آزمون‌ها توسط یک آزمونگر انجام و برای تجزیه‌وتحلیل اطلاعات از آزمون همبستگی اسپیرمن استفاده شد. یافته‌ها بین امتیازات کلی آزمون‌ها همبستگی معنی‌دار مشاهده شد (0/351=r). بین زیرآزمون‌های شنا همراه با ثبات تنه (0/392=r) و ثبات چرخشی تنه (0/261=r) با امتیاز کل آزمون عملکردی تثبیت عصبی‌عضلانی پویا و زیرآزمون‌های تنطیم فشار داخل شکم (0/211=r)، دیافراگم (0/282=r)، فلکشن ران (0/194=r)، بالا آوردن پا از جلو (0/283=r) و فلکشن گردن و تنه (0/204=r) با امتیاز کلی آزمون غربالگری حرکات عملکردی همبستگی معنی‌داری بود. نتیجه‌گیری این مطالعه نشان داد فعال‌سازی و هماهنگی مناسب عضلات ثبات‌دهنده مرکزی می‌تواند عملکرد بهتر در آزمون‌های غربالگری حرکات عملکردی را به دنبال داشته باشد. این مسئله در آزمون‌هایی که به ثبات تنه و کنترل حرکات پویا نیاز دارند اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. نقش عضلات تنفسی و تنظیم فشار داخل شکم به‌عنوان یک عامل مهم در ثبات ناحیه تنه باید بیشتر مورد توجه قرار گیرد، چون نقطه اشتراک این دو آزمون اهمیت ثبات مرکزی در اجرای مناسب الگوهای حرکتی است.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101791_e16707758961e316d058cf7af87aa795.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 14 1 2025 03 21 Examining the Relationship Between Motor Proficiency and School Performance: The Role of Gender in Typically Developing Elementary School Students بررسی ارتباط بین کفایت حرکتی و عملکرد مدرسه: نقش جنسیت در کودکان طبیعی مقطع ابتدایی 104 115 1101788 10.32598/SJRM.14.1.3301 FA الهام براهیمی گروه کاردرمانی، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. 0009-0009-1324-9132 سعید فطوره چی گروه کاردرمانی، مرکز تحقیقات توانبخشی اعصاب اطفال، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران. 0000-0001-5219-8715 منیره نوبهار اهری گروه کاردرمانی، دانشکده علوم بهداشت رادی، دانشگاه منیتوبا، وینیپگ، کانادا. 0000-0002-6433-745X سنا غنی زاده گروه کاردرمانی، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. 0009-0005-2242-0086 ریحانه عسکری کچوسنگی گروه کاردرمانی، مرکز تحقیقات فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. 0000-0002-3056-3803 Journal Article 2024 10 19 Background and Aims Motor proficiency plays a crucial role in preparing children for school entry, and deficiencies in these skills can hinder academic success. Research has shown that motor skills can predict academic achievement in elementary school children. One of the factors influencing the relationship between motor competence and academic performance is gender. Biological and social differences between boys and girls may lead to varied development of their motor skills. Accordingly, this study examines the role of gender in the relationship between motor proficiency and school function in elementary school students. Methods In this study, the Bruininks-Oseretsky test of motor proficiency, second edition, short form was employed to assess gross motor skills, fine motor skills, and upper limb coordination. Additionally, the school function assessment was used to evaluate the students’ school performance. The sample consisted of 225 students, 115.85±19.79 (in months) from regular schools in Tehran City, Iran, comprising 84 girls and 141 boys. Results Data analysis and statistical results revealed a significant difference in the relationship between motor competence and school function among boys and girls (P<0.05). The findings indicated that in boys, gross motor skills were more strongly associated with school function, whereas in girls, upper limb coordination and fine motor skills demonstrated a stronger relationship with school function. Conclusion Gender significantly influences the relationship between motor proficiency and school function. Gross motor skills in boys and fine motor skills and upper limb coordination in girls were strongly associated with school performance. These differences may be attributed to biological factors, hormonal variations, as well as social and environmental influences, such as the role of parents and educators. These findings can inform the design of educational programs tailored to the specific motor needs of each gender, thereby supporting improved academic outcomes. مقدمه و اهداف کفایت حرکتی نقش مهمی در آمادگی کودکان برای ورود به مدرسه دارد و نقص در این مهارت‌ها می‌تواند مانع موفقیت تحصیلی شود. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که مهارت‌های حرکتی می‌توانند پیش‌بینی‌کننده موفقیت تحصیلی در کودکان ابتدایی باشند. یکی از عواملی که با رابطه بین کفایت حرکتی و عملکرد تحصیلی ارتباط دارد، جنسیت است. تفاوت‌های زیستی و اجتماعی میان دختران و پسران ممکن است به توسعه متفاوت مهارت‌های حرکتی آن‌ها منجر شود. این پژوهش با هدف بررسی نقش جنسیت در رابطه بین کفایت حرکتی و عملکرد مدرسه در دانش‌آموزان دبستانی انجام شده است. مواد و روش‌ها در این مطالعه از ابزارهای آزمون کفایت حرکتی برونینکس-اوزرتسکی2 نسخه کوتاه (BOT-2 SF) برای ارزیابی حرکات درشت، ظریف و هماهنگی اندام فوقانی و آزمون عملکرد مدرسه (SFA) برای سنجش عملکرد مدرسه دانش‌آموزان استفاده شد. نمونه شامل 225 دانش‌آموز از مدارس عادی شهر تهران با میانگین سنی 19/79±115/85 (برحسب ماه) بود که از این تعداد، 84 نفر دختر و 141 نفر پسر بودند. یافته‌ها تحلیل داده‌ها و نتایج آنالیز آماری نشان داد که تفاوت معنی‌داری در همبستگی میان کفایت حرکتی و عملکرد مدرسه دانش‌آموزان دختر و پسر وجود دارد (0/05>P). این نتایج نشان داد که در پسران، ارتباط مهارت‌های حرکتی درشت با عملکرد تحصیلی قوی‌تر است، درحالی‌که در دختران، هماهنگی اندام فوقانی و مهارت‌های حرکتی ظریف با عملکرد تحصیلی ارتباط بیشتری دارند. نتیجه‌گیری نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که جنسیت می‌تواند به‌طور معنی‌داری با کفایت حرکتی و عملکرد تحصیلی ارتباط داشته باشد. مهارت‌های حرکتی درشت در پسران و مهارت‌های ظریف و هماهنگی اندام فوقانی در دختران ارتباط قوی‌تری با عملکرد مدرسه دارند. این تفاوت‌ها می‌تواند ناشی از عوامل زیستی، تفاوت‌های هورمونی و همچنین عوامل اجتماعی و محیطی همچون نقش والدین و مربیان باشد. این یافته‌ها می‌تواند به طراحی برنامه‌های آموزشی متناسب با نیازهای حرکتی هر جنسیت کمک کند.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101788_b9d32b79cfe9566769eda68eb746743c.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 14 1 2025 03 21 Investigating Posture Differences Between the Right and Left Sides in High School Boys With Sway-Back: A Comprehensive Approach تفاوت پوسچر بین سمت راست و چپ در پسران دبیرستانی مبتلا به پشت تابدار براساس رویکرد جامع 116 133 1101783 10.32598/SJRM.14.1.3304 FA امیر صالحی صاحب گروه آسیب‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، ایران. 0009-0008-3894-6519 فواد صیدی گروه آسیب‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، ایران. 0000-0002-4156-1539 داوود خضری گروه بیومکانیک و فناوری ورزشی، پژوهشگاه تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، تهران، ایران. 0000-0001-7160-829X Journal Article 2024 11 03 Background and Aims The sway-back posture is common among different societies and has many consequences, especially for teenage boys. Previous studies have assumed no significant difference in posture between the right and left sides for individuals with sway-back posture. Accordingly, this study investigates the differences in posture between the right and left sides in the sagittal plane among high school boys with sway-back posture and anterior pelvic tilt. Methods The study involved 45 high school boys with sway-back posture and anterior pelvic tilt. The mean age of the participants is 16.33 years. The mean body mass index is 21.33 kg/m². The mean sway-back angle is 15.49 degrees on the right side and 15.29 degrees on the left side. Additionally, the mean pelvic tilt is 16.96 degrees on the right side and 15.27 degrees on the left side. The sway angle, as the main characteristic of this posture, and forward head, forward shoulder, trunk lean, pelvic displacement, and pelvic tilt or hip angles as its connected details were calculated using the photogrammetry method on both sides of the body. Thoracic hyper-kyphosis was measured using by flexible ruler. Results The results of the 1-way repeated measures multivariate analysis of variance test showed a significant difference between the posture on the right side compared to the left in high school boys with sway-back with a large effect size (F7, 38=7.92, P=0.001, Wilk lambda=0.407, and Partial Eta Squared [ηp2]=0.593) Conclusion Contrary to the assumptions of past studies based on a traditional reductionist approach, it is necessary to measure the posture of individuals with sway-back on both sides of the body using a comprehensive approach grounded in a systemic perspective. مقدمه و اهداف پوسچر پشت تابدار شیوع فراوانی در بین جوامع مختلف دارد و دارای عواقب زیادی به‌ویژه برای پسران نوجوان می‌باشد. در تحقیقات گذشته فرض بر این بوده است که در افراد مبتلا تفاوتی بین پوسچر در سمت راست در مقایسه با سمت چپ در صفحه ساجیتال وجود ندارد. بنابراین هدف کلی از تحقیق حاضر بررسی تفاوت پوسچر بین سمت راست و چپ در صفحه ساجیتال در پسران دبیرستانی مبتلا به پشت تابدار با تیلت قدامی لگن بود. مواد و روش‌ها نمونه‌ها 45 نفر پسر دبیرستانی مبتلا به پوسچر پشت تابدار با تیلت قدامی لگن بودند. میانگین سن 16/33 سال، میانگین شاخص توده بدنی 21/33 کیلوگرم بر متر مربع، میانگین زاویه تاب در سمت راست و چپ به‌ترتیب 15/49 و 15/29 درجه و میانگین تیلت لگن در سمت راست و چپ به‌ترتیب 16/96 و 15/27 درجه بود. زاویه تاب به‌عنوان مشخصه اصلی این پوسچر نامطلوب و زوایای سر به جلو، شانه به جلو، جابه‌جایی تنه به سمت عقب، جابه‌جایی لگن به سمت جلو و تیلت لگن یا زاویه ران به‌عنوان جزئیات به‌هم‌پیوسته آن با استفاده از روش فتوگرامتری در دو سمت بدن محاسبه و کایفوز سینه‌ای افزایش‌یافته با استفاده از خط‌کش منعطف اندازه‌گیری شد. یافته‌ها نتایج آزمون تحلیل واریانس چندمتغیره یک‌طرفه برای داده‌های زوجی نشان داد در نوجوانان پسر مبتلا به پشت تابدار به‌طورکلی بین پوسچر در سمت راست در مقایسه با سمت چپ، تفاوت معنی‌داری با اندازه اثر بزرگ وجود دارد (F(7,38)=7/92 و P=0/001 و لامبادای ویلک=0/407 و مربع اتای جزئی=0/593). نتیجه‌گیری نتایج تحقیق حاضر حاکی از آن بود که برای اندازه‌گیری پوسچر افراد مبتلا به پشت تابدار برخلاف پیش‌فرض مطالعات گذشته که برگرفته از رویکرد سنتی با دیدگاهی تقلیل‌گرایانه است، نیاز است با رویکرد جامع که برگرفته از دیدگاه سیستمی است پوسچر در هر دو سمت بدن اندازه‌گیری شود.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101783_93eec4fddd22b4dc12e7dbc463268850.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 14 1 2025 03 21 Investigating the Effect of Whole-Body Vibration Stimulation on the Effectiveness of Vestibular Rehabilitation بررسی تأثیر تحریک ارتعاشی کل بدن بر اثربخشی توانبخشی دهلیزی 134 149 1101797 10.32598/SJRM.14.1.3320 FA علی جهانگرد گروه شنوایی شناسی، کمیته تحقیقات دانشجویان، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. 0009-0000-2787-6262 مجید اشرفی گروه شنوایی شناسی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. 0000-0001-6982-3644 Journal Article 2024 12 27 Background and Aims Previous studies have demonstrated that unilateral vestibular neuritis (UVN) is the most prevalent cause of dizziness. Despite the many advantages, conventional vestibular rehabilitation (CVR) in UVN patients has limitations. Accordingly, this study compares the effects of combined whole-body vibration (WBV) and conventional vestibular rehabilitation in patients with UVN. Methods UVN group patients in the age range of 30 to 50 years were divided into two groups, each group including 15 participants. One group received four weeks of CVR, while the other received CVR+WBV, which included four weeks of CVR and twenty 5-min sessions of WBV. Outcome measurements were postural control parameters, vestibulo-ocular reflex gain asymmetry, joint position sense error, and dizziness handicap inventory scores that were assessed at baseline and after four weeks. Results There was a significant improvement in all measured variables after both the CVR and CVR+WBV treatments. Moreover, the CVR+WBV group showed significantly greater improvement than the CVR group in posturography results, joint position sense error, and DHI score (P<0.05) except vestibulo-ocular reflex gain asymmetry (P>0.05). Conclusion Both CVR and CVR+WBV treatments effectively improve balance function. CVR+WBV training shows additional therapeutic effects in UVN patients. When combined with CVR, WBV shows additional therapeutic effects in UVN patients. مقدمه و اهداف مطالعات قبلی نشان داده اند نوریت یک‌طرفه دهلیزی (UVN) شایع‌ترین علت سرگیجه است. علی‌رغم مزایای فراوان، استفاده از توانبخشی دهلیزی مرسوم (CVR) در بیماران UVN همراه با محدودیت‌هایی می‌باشد. این مطالعه با هدف مقایسه ترکیبی اثرات ارتعاش کل بدن (WBV) و توانبخشی دهلیزی مرسوم در بیماران مبتلا به UVN انجام شد. مواد و روش‌ها گروه بیماران UVN در محدوده سنی 30 تا 50 سال به دو گروه 15 نفری تقسیم شدند. یک گروه 4 هفته توانبخشی دهلیزی مرسوم دریافت کردند، درحالی‌که گروه دیگر CVR+WBV دریافت کردند که شامل 4 هفته توانبخشی دهلیزی مرسوم و 20 جلسه 5 دقیقه‌ای WBV بود. اندازه‌گیری‌های نتیجه شامل پارامترهای کنترل وضعیتی، عدم تقارن بهره رفلکس دهلیزی-چشمی (VOR)، خطای حس موقعیت مفصل (JPSE) و پرسش‌نامه معلولیت ناشی از سرگیجه (DHI) بود که در ابتدا و بعد از 4 هفته ارزیابی شدند. یافته‌ها پس از اعمال هر دو روش توانبخشی CVR و CVR+WBV در تمام متغیرهای اندازه‌گیری‌شده، بهبود معنی‌داری مشاهده شد. علاوه‌براین گروه CVR+WBV نسبت به گروه CVR در نتایج پوسچروگرافی، امتیاز JPSE و DHI (P<0/05) به‌جز عدم تقارن بهره (P>0/05) VOR به‌طور قابل‌توجهی بهبود بیشتری نشان دادند. نتیجه‌گیری هر دو روش توانبخشی CVR و CVR+WBV عملکرد تعادل را بهبود می‌بخشند. روش CVR+WBV بهبودی بیشتری در بیماران UVN نشان می‌دهد. بنابراین هنگامی که CVR با WBV ترکیب می‌شود، اثرات درمانی بیشتری را در بیماران UVN نشان می‌دهد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101797_0f81be52bbec000356b84a31418058f2.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 14 1 2025 03 21 Investigating the Effects of Action Observation Treatment on Bimanual Function in Children With Hemiplegic Cerebral Palsy aged 3 to 5 years بررسی اثر درمان مشاهده ‌حرکت بر عملکرد دو دستی کودکان فلج مغزی همی پلژی 3 تا 5 سال 150 161 1101813 10.32598/SJRM.14.1.3330 FA سارا رحمانیان گروه کاردرمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. 0009-0000-5412-7662 مینو کلانتری گروه کاردرمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. 0000-0002-2625-4397 ریحانه عسکری کچوسنگی گروه کاردرمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. 0000-0002-3056-3803 Journal Article 2025 01 16 Background and Aims Characteristics of hand function in children with hemiplegia include poor grasping and reaching, slow speed, lack of fine motor skills, and spasticity. Action observation therapy is one intervention method to improve upper limb function in hemiplegic children. According to the increase in home-based programs in the rehabilitation of cerebral palsy. This study investigates the effect of action observation on the bimanual function of children with cerebral palsy aged 3 to 5 years through home-based treatment. Methods This study was conducted as a randomized clinical trial in which 40 children with unilateral cerebral palsy aged 3 to 5 years were selected as available and randomly divided into two control and intervention groups. Bimanual function was measured with ABILHAND-Kids. Children in the intervention group received five 30-min sessions per week for 4 weeks of action observation treatment in the home environment by the parent and under the supervision of the researcher, and the control group received no other intervention in addition to the usual occupational therapy interventions (Bobath neurodevelopmental therapy and individual occupational therapy). The assessments were conducted in 3 stages (before the intervention, immediately after the intervention, and 2 weeks after the intervention). The Wilcoxon test and repeated measures were used to analyze the results. Results After the intervention, the bimanual function of children in the intervention group increased significantly compared to the control group (P<0.001). These results were sustained during the follow-up period. Conclusion The intervention based on action observation, especially in the home environment and under the supervision of parents, had positive and significant effects in improving the upper limb function of cerebral palsy hemiplegic children in the age range of 3 to 5 years. مقدمه و اهداف خصوصیات عملکرد دست در کودکان همی‌‌پلژی شامل ضعف در گرفتن و دستیابی، سرعت کم، فقدان مهارت‌‌های حرکتی ظریف و اسپاستیسیتی می‌‌شود. یکی از روش‌‌های مداخله برای بهبود عملکرد اندام فوقانی در کودکان همی‌‌پلژی درمان مشاهده‌حرکت است. باتوجه‌به گسترش برنامه‌‌های مبتنی بر منزل در توانبخشی کودکان همی‌‌پلژی، در این مطالعه تأثیر مشاهده ‌حرکت بر عملکرد دودستی اندام فوقانی کودکان فلج مغزی همی‌‌پلژی 3 تا 5 سال به شکل درمان مبتنی بر منزل بررسی شد. مواد و روش‌ها این مطالعه به‌صورت کارآزمایی بالینی تصادفی انجام شد که در آن 40 کودک فلج مغزی یک‌طرفه 3 تا 5 سال به‌صورت در دسترس انتخاب و به‌طور تصادفی به دو گروه کنترل و آزمایش تقسیم شدند. عملکرد دودستی با ABILHAND-Kids اندازه‌گیری گردید. کودکان گروه آزمایش هفته‌‌ای 5 جلسه نیم ساعته به‌مدت 4 هفته درمان مشاهده‌حرکت را در محیط منزل توسط والد و تحت نظارت پژوهشگر دریافت کردند و گروه کنترل علاوه‌بر مداخلات معمول کاردرمانی (درمان رشدی-عصبی بوبت و کاردرمانی منحصربه‌فرد) مداخله دیگری دریافت نکردند. ارزیابی‌‌ها در 3 مرحله ( قبل از شروع مداخله، بلافاصله بعد از مداخله و 2 هفته بعداز اتمام مداخله) انجام شد. برای تجزیه‌وتحلیل نتایج از آزمون ویلکلکسون و اندازه‌‌های تکراری استفاده شد. یافته‌ها نتایج نشان داد بعداز اعمال مداخله، عملکرد دودستی کودکان گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل به‌صورت معنی‌داری افزایش یافته است. (P<0/001) . این نتایج در دوره پیگیری هم ماندگار بود. نتیجه‌گیری مطالعه حاضر نشان داد مداخله مبتنی بر مشاهده‌حرکت، در محیط منزل و تحت نظارت والدین، تأثیرات مثبت و معنی‌داری در بهبود عملکرد دودستی اندام فوقانی کودکان فلج مغزی همی‌پلژی در بازه سنی 3 تا 5 سال دارد. بنابراین توسعه مداخلات توانبخشی مبتنی بر مشاهده عمل در محیط منزل با کمک والدین برای این گروه سنی حائز اهمیت است.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101813_2ee34bd7ce5ccd28e59bbe24f6ae470e.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 14 1 2025 03 21 Comparing Quality of Life, Self-Efficacy, and Social Support in People With Spinal Cord Injury and the General Population in Bam City, Iran کیفیت زندگی، خودکارآمدی و حمایت اجتماعی در افراد با ضایعه نخاعی و جمعیت عادی شهر بم 162 173 1101809 10.32598/SJRM.14.1.3339 FA مهرناز افشاری پور گروه کاردرمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. 0000-0001-9314-844X مینو کلانتری گروه کاردرمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. 0000-0002-2625-4397 Journal Article 2025 02 05 Background and Aims Spinal cord injury (SCI) is a serious and devastating neurological disease. In affected people, social support, quality of life and self-efficacy, given as factors influencing mental health, may undergo some changes. This study compares the quality of life, self-efficacy, and social support between people with spinal cord injury and the general population of Bam City, Iran. Methods This cross-sectional study was performed in Bam City, Iran. Using convenience sampling, people with SCI over 18 years of age were recruited from the Spinal Cord Injury Association and Welfare Organization. General people were selected from the place of residence of the SCI patients. Of the 145 people with spinal cord injury, only 103 signed a consent form to participate in the study, of which 3 did not meet the inclusion criteria. All participants completed three questionnaires, including the 36-item short-form survey (SF-36), the multidimensional scale of perceived social support (MSPSS), and the general self-efficacy scale (GSE). Descriptive statistics for demographic information were used, and an independent sample t test and Pearson correlation coefficient were used to analyze the results. Results The participants included 100 SCI patients and 100 normal population. The results showed that the SF-36 and self-efficacy scale in the SCI group, compared to the general population, were significantly lower (P<0.001). There was no significant difference between the SCI and the general population in MSPSS and its subscales. In addition, there was a significant correlation between MSPSS, GSE, and SF-36 in people with SCI, showing a significant correlation between GSE and MSPSS (P<0.001), between GSE and SF-36 (P<0.001), and between MSPSS and SF-36 (P=0.002). In the general population, there was a significant correlation between GSE and MSPSS (P=0.01), and between GSE and SF-36 (P<0.001), but there was no significant correlation between MSPSS and SF-36 (P=0.337). Conclusion Self-efficacy and quality of life of participants with SCI were significantly different from the general population; however, there was no significant difference between people with SCI and the general population in perceived social support, which may relate to the cultural context in which participants live. Also, the significant correlation between social support and self-efficacy and social support and quality of life in people with spinal cord injury indicates the importance of social support in these patients. Additionally, the relationship between self-efficacy and quality of life highlights the importance of psychosocial interventions in this group. مقدمه و اهداف آسیب نخاعی یک بیماری عصبی جدی و ویرانگر است. در این افراد حمایت اجتماعی و خودکارآمدی و کیفیت زندگی ممکن است دستخوش تغییراتی شده باشد. هدف اصلی این مطالعه بررسی تفاوت کیفیت زندگی، خودکارآمدی و حمایت اجتماعی بین افراد مبتلا به ضایعه نخاعی و افراد عادی شهرستان بم بود. مواد و روش‌ها این مطالعه مقطعی در شهر بم انجام شد. با نمونه‌گیری در دسترس، افراد مبتلا به ضایعه نخاعی بالای 18 سال از انجمن ضایعه نخاعی و سازمان بهزیستی انتخاب شدند. افراد عادی از کسانی انتخاب شدند که ازنظر محل سکونت مشابه بیماران ضایعه نخاعی بودند. از 145 نفر مبتلا به ضایعه نخاعی تنها 103 نفر رضایت‌نامه شرکت در مطالعه را امضا کردند که 3 نفر از آن‌ها معیارهای ورود را نداشتند. همه شرکت‌کنندگان سه پرسش‌نامه شامل پرسش‌نامه کیفیت زندگی فرم کوتاه ۳۶ سؤالی ( SF36)، مقیاس چندبعدی حمایت اجتماعی ادراک‌شده (MSPSS) و مقیاس خودکارآمدی عمومی(GSE) را تکمیل کردند. برای اطلاعات جمعیت‌شناختی از آمار توصیفی و برای تجزیه‌وتحلیل نتایج از آزمون تی مستقل و ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد. یافته‌ها شرکت‌کنندگان در مطالعه شامل 100 نفر ضایعه نخاعی و 100نفر جمعیت عادی بود. نتایج نشان داد نمره مقیاس خودکارآمدی و کیفیت زندگی در گروه ضایعه نخاعی در مقایسه با افراد عادی به‌‌طور معنی‌داری پایین‌تر است (001/P<0)، اما حمایت اجتماعی ادراک‌شده و زیرمقیاس‌های آن، بین دو گروه ضایعه نخاعی و جمعیت عادی تفاوت معنی‌داری وجود نداشت. همچنین، بررسی رابطه بین کیفیت زندگی، خودکارآمدی و حمایت اجتماعی درک‌شده در افراد ضایعه نخاعی نشان داد که بین خودکارآمدی و حمایت اجتماعی(0/001>P)، بین خودکارآمدی و کیفیت زندگی (0/001>P) و بین حمایت اجتماعی و کیفیت زندگی (0/002=P) همبستگی معنی‌داری وجود دارد. در جمعیت عمومی بین خودکارآمدی و حمایت اجتماعی (0/01=P)، بین خودکارآمدی و کیفیت زندگی (0/001>P) همبستگی معنی‌داری وجود داشت، اما همبستگی معنی‌داری بین حمایت اجتماعی و کیفیت زندگی وجود نداشت (0/337=P). نتیجه‌گیری کیفیت زندگی و خودکارآمدی افراد با ضایعه نخاعی از افراد عادی کمتر بود، اما بین افراد ضایعه نخاعی و افراد عادی در حمایت اجتماعی ادراک‌شده تفاوت معنی‌داری وجود نداشت که ممکن است به بافت فرهنگی محل زندگی شرکت‌کنندگان مربوط باشد. همبستگی معنی‌دار حمایت اجتماعی با خودکارآمدی و حمایت اجتماعی و کیفیت زندگی در افراد مبتلا به ضایعه نخاعی نشان‌دهنده اهمیت حمایت اجتماعی در این بیماران است. همچنین رابطه بین خودکارآمدی و کیفیت زندگی اهمیت مداخلات روانی اجتماعی را در این گروه برجسته می‌کند.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101809_252b54c7189321729df826f649d521ac.pdf