دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 14 3 2025 08 15 Quantitative and Qualitative Analysis of Research Trends on the Impact of Cognitive Training on Sports Performance: A Bibliometric Approach and Narrative Review تحلیل کمی و کیفی روند پژوهش‌های مرتبط با تأثیر تمرینات شناختی برعملکرد ورزشی: رویکرد کتاب‌سنجی و مرور روایتی 336 351 1101805 10.32598/SJRM.14.3.3340 FA محمدرضا قاسمیان مقدم گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران. 0000-0002-3222-8224 Journal Article 2025 08 15 Background and Aims Given the significance of cognitive components in optimal athletic performance and the necessity of understanding the current state of research in this field, the present study employed a bibliometric approach to analyze active journals, prominent researchers, and other quantitative in the first section, followed by a narrative review of these studies in the second section. Methods This research was performed by combining bibliometric analysis and narrative review methodologies. Keywords such as “cognitive training,” “computer-based cognitive training,” “cognitive games,” “computerized cognitive games,” “perceptual training,” “cognitive-motor training,” and “athletic performance” or “athletes’ performance” were searched in the Web of Science database between January 30, 2000 and January 30, 2025. Initially, 165 articles were identified, and 30 articles were selected for analysis after screening. These were examined using VOSviewer software, version 1.6.18.0 and Excel. Results The findings indicate that out of 619 citations, the highest number of citations and publications occurred in 2024, with the Frontiers in Psychology Journal being the most prominent journal. The primary scientific domains were sports sciences and medicine, with cognitive training, perceptual-cognitive training, and sports performance being the most frequently used keywords. In the analysis of knowledge-producing countries, England and Germany emerged as the central nodes of the main clusters. Conclusion Given some contradictory findings, it appears that the effectiveness of such training becomes more tangible under pressure or near-real performance conditions and when secondary neurophysiological measurements are assessed alongside behavioral components. However, future research should more rigorously investigate factors such as the alignment of task demands with intervention protocols. مقدمه و اهداف باتوجه‌به اهمیت نقش مؤلفه‌های شناختی در عملکرد بهینه ورزشی و ضرورت آگاهی از وضعیت موجود پژوهش‌ها در این زمینه، تحقیق حاضر به دنبال استفاده از رویکرد کتاب‌سنجی جهت بررسی مجلات فعال، محققان برجسته و دیگر شاخص‌های کمی در این حیطه پژوهشی در بخش اول و مرور این تحقیقات در بخش دوم می‌باشد. مواد و روش‌ها مطالعه حاضر با استفاده از ترکیب دو رویکرد کتاب‌سنجی و مرور روایتی انجام شد. واژه‌های «تمرینات شناختی»یا «تمرینات کامپیوتری شناختی» یا «بازی‌های شناختی» یا «بازی‌های شناختی‌کامپیوتری» یا «تمرینات ادراکی» یا «تمرینات شناختی‌حرکتی» و «عملکرد ورزشی» یا «عملکرد ورزشکاران» در سامانه وب‌آو‌ساینس در بازه 30 ژانویه 2000 تا 30 ژانویه 2025 جست‌وجو گردید که در مرحله نخست 165 مقاله و پس از غربالگری، 30 مقاله جهت ورود به تحلیل انتخاب شدند که با استفاده از نرم‌افزار VOSviewer و اکسل مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها یافته‌ها نشان می‌دهد که از مجموع 619 ارجاع، بیشترین ارجاع و چاپ مقالات مربوط به سال 2024 و مجله Frontiers in psychology بوده است. بیشترین حوزه علمی مربوط به علوم ورزشی و پزشکی بوده و تمرینات شناختی، تمرینات ادراکی‌شناختی و عملکرد ورزشی پر کاربردترین واژگان کلیدی بوده‌اند و در تحلیل کشورهای تولید‌کننده علم انگلستان و آلمان محوریت خوشه‌های اصلی را داشتند. نتیجه‌گیری باتوجه‌به وجود برخی نتایج متناقض، به نظر می‌رسد هنگام وجود شرایط تحت فشار و نزدیک به اجرای واقعی و همچنین هنگام بررسی اندازه‌گیری‌های ثانویه عصب‌فیزیولوژیک در کنار مؤلفه‌های رفتاری، اثربخشی این نوع تمرینات ملموس‌تر باشد. هرچند تحقیقات آتی می‌بایست مؤلفه‌هایی نظیر تطابق نیازهای تکلیف با مداخله را دقیق‌تر بررسی کنند.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101805_6223ce7fb4918cc9f011f103fcf5ab49.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 14 3 2025 07 23 Moral Distress Among Occupational Therapists in Tehran پریشانی اخلاقی در کاردرمانگران شهر تهران 352 361 1101808 10.32598/SJRM.14.3.3308 FA مینو کلانتری گروه کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. 0000-0002-2625-4397 محمد قمی گروه کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. 0000-0003-1280-1027 علیرضا اکبرزاده باغبان گروه آمار زیستی، مرکز تحقیقات پروتئومیکس، دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. 0000-0002-0961-1874 مهدی رضائی گروه کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. 0000-0002-7039-520X Journal Article 2024 12 03 Background and Aims Moral distress is an ethical problem when therapists know what to do but cannot do it due to internal constraints, external barriers, or uncertainty. Moral distress is a significant concern in healthcare practice and can have significant personal, professional, and practical consequences. Given the negative consequences of moral distress on physical and mental health, this study aimed to investigate moral distress among occupational therapists in Tehran City, Iran. Methods The present study was conducted cross-sectionally among 172 occupational therapists. The study population consisted of occupational therapists working in private and government centers in Tehran. They were recruited by cluster and random sampling from 22 districts of Tehran. The Moral Distress Questionnaires were completed in person. After collecting them, data analysis was performed using SPSS software, version 20. Results he mean moral distress in occupational therapists was estimated to be 46.33±6.22. A comparison of moral distress in men and women showed a significant difference between the mean moral distress in the two groups (P=0.001), and men endured more distress. Moral distress was more important in occupational therapists working in government centers (P<0.001). There was also a significant positive correlation between moral distress and therapists’ working hours (P<0.05). Conclusion The results showed that occupational therapists face moral distress, which indicates the need to educate them about the concept of moral distress and strategies for dealing with it. مقدمه و اهداف پریشانی اخلاقی نوعی مشکل اخلاقی است و زمانی رخ می‌دهد که درمانگران کار درست را بدانند اما به‌دلیل محدودیت‌های داخلی، موانع بیرونی یا عدم اطمینان نمی‌توانند به آن دست یابند. دیسترس اخلاقی به‌عنوان یک نگرانی مهم در عملکرد مراقبت‌های بهداشتی شناخته شده است و می‌تواند پیامدهای شخصی، حرفه‌ای و عملی قابل‌توجهی داشته باشد. باتوجه‌به تأثیر پیامدهای منفی پریشانی اخلاقی بر سلامت فیزیکی و روانی، هدف از این پژوهش بررسی پریشانی اخلاقی در بین کاردرمانگران شهر تهران بود. مواد و روش‌ها مطالعه حاضر به‌صورت مقطعی در بین ۱۷۲ نفر از کاردرمانگران انجام شد. جامعه موردمطالعه کاردرمانگران شاغل در مراکز خصوصی و دولتی شهر تهران بودند و نمونه‌گیری به‌صورت خوشه‌ای و تصادفی از مناطق 22 گانه تهران انجام شد. پرسش‌نامه‌های دیسترس اخلاقی به‌صورت حضوری تکمیل و پس از جمع‌آوری آن‌ها تجزیه‌وتحلیل داده‌ها با نرم‌افزار SPSS نسخه 20 انجام شد. یافته‌ها میانگین دیسترس اخلاقی در کاردرمانگران 6/22±46/33 برآورد شد. مقایسه دیسترس اخلاقی در مردان و زنان نشان داد اختلاف معناداری میان میانگین دیسترس اخلاقی در دو گروه وجود دارد (P=0/001) و مردان دیسترس بیشتری را تحمل می‌کنند. دیسترس اخلاقی در کاردرمانگرانی که در مرکز دولتی مشغول بودند (P<0/001) بیشتر و معنادار بود و همچنین همبستگی مثبت معنادار بین دیسترس اخلاقی با ساعات کاری درمانگران مشاهده شد (P<0/05). نتیجه‌گیری نتایج نشان داد کاردرمانگران با دیسترس اخلاقی مواجه هستند و همین مسئله لزوم آموزش به کاردرمانگران دررابطه‌با مفهوم دیسترس اخلاقی و راهکارهای مقابله با آن را نشان می‌دهد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101808_07c394521893c590ed3e5fa5abed65ee.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 14 3 2025 07 23 The Relationship Between Parenting Stress, Self-compassion, and Fear of Negative Evaluation With Coronavirus Anxiety in Parents of Students With Autism Spectrum Disorder رابطه استرس فرزندپروری، شفقت خود و ترس از ارزیابی منفی با اضطراب ویروس کرونا در والدین دانش‌آموزان با اختلال طیف اتیسم 362 373 1101815 10.32598/SJRM.14.3.3313 FA لیلا آویژه گروه روانشناسی، واحد آمل، دانشگاه پیام نور، آمل، ایران. 0009-0005-2329-1394 رجبعلی محمدزاده ادملایی گروه روان شناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران 0009-0005-2329-1394 Journal Article 2024 12 21 Background and Aims The coronavirus pandemic has increased coronavirus anxiety among various people in society, especially more vulnerable people, including parents of children with autism spectrum disease (ASD). However, in the literature about ASD, there is no evidence to identify related factors of coronavirus anxiety among parents having children with ASD. So, the present study aimed to determine the relationship between parenting stress, self-compassion, and fear of negative evaluation with coronavirus anxiety in parents of students with ASD. Methods A descriptive-correlational design was used in this study. The statistical population of this study included parents of students with ASD living in Tehran City, Iran, in the academic year 2020-2021. Among them, 150 people were selected using the convenience sampling method. In this study, the corona dis-ease anxiety scale (CDAS), the parenting stress index-short form (PSQ), the self-compassion scale-short form (SCS), and the brief fear of negative evaluation scale-short form (FNES-B) were used. The data were analyzed using multiple regression analysis. Results The findings of this study showed that self-compassion negatively (t=-2.335; Sig.=0.018) and fear of negative evaluation positively (t=2.212; Sig.=0.029) could predict coronavirus anxiety in parents of students with ASD, but parenting stress could not significantly predict coronavirus anxiety in parents of students with ASD (t=1.902; Sig.=0.061). Conclusion The results of this study showed that self-compassion and fear of negative evaluation were significantly associated with coronavirus anxiety in parents of students with ASD. Therefore, it is possible to improve the level of coronavirus anxiety among parents of students with ASD by reducing fear of negative evaluation and increasing self-compassion. مقدمه و اهداف شیوع گسترده ویروس کرونا باعث افزایش اضطراب کرونا در افراد مختلف جامعه به‌ویژه افراد آسیب‌پذیرتر ازجمله والدین کودکان مبتلا به اتیسم (ASD) شده است. بااین‌حال، در ادبیات مربوط به ASD، هیچ مدرکی برای شناسایی عوامل و مؤلفه‌های مرتبط با اضطراب ویروس کرونا در بین والدینی که فرزندان مبتلا به ASD دارند، وجود ندارد. بنابراین، هدف از پژوهش حاضر تعیین رابطه استرس فرزندپروری، شفقت خود و ترس از ارزیابی منفی با اضطراب ویروس کرونا در والدین دانش‌آموزان مبتلا به ASD بود. مواد و روش‌ها روش پژوهش از نوع توصیفی‌همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش شامل والدین دانش‌آموزان مبتلا به ASD شهر تهران در سال تحصیلی 1401-1402 بودند که از بین آن‌ها تعداد 150 نفر نمونه با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. در این پژوهش از مقیاس اضطراب بیماری کرونا (CDAS)، پرسش‌نامه استرس والدگری (PSI-SF)، مقیاس شفقت خود (فرم کوتاه) (SCS-SF) و نسخه کوتاه مقیاس ترس از ارزیابی منفی (BFNES) استفاده شد. داده‌ها به شیوه تحلیل رگرسیون چندگانه تجزیه‌وتحلیل شدند. یافته‌ها یافته‌های حاصل از این مطالعه نشان داد، شفقت خود به‌صورت منفی (2/335- =t؛ 0/018=.Sig) و ترس از ارزیابی منفی به‌صورت مثبت (2/212 =t؛ 0/029=Sig.) قادر به پیش‌بینی اضطراب ویروس کرونا در والدین دانش‌آموزان مبتلا به ASD هستند، اما استرس فرزندپروری قادر به پیش‌بینی معنادار اضطراب ویروس کرونا در والدین دانش‌آموزان مبتلا به ASD نبوده است (1/902=t؛ 0/061= Sig.). نتیجه‌گیری نتایج این مطالعه نشان داد شفقت خود و ترس از ارزیابی منفی با اضطراب ویروس کرونا در والدین دانش‌آموزان مبتلا به ASD ارتباط معنا‌داری دارند. بنابراین می‌توان با کاهش ترس از ارزیابی منفی و افزایش شفقت خود سطح اضطراب ویروس کرونا را در بین والدین دانش‌آموزان با ASD بهبود بخشید.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101815_9e121b0309f4d65252e760318ab0b86c.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 14 3 2025 07 23 A Comparative Study on the Effects of a Ballistic Exercise Program With and ‎Without Motor Sensor Exercises on Proprioception, Performance, Strength, ‎and Balance of Female Karate-ka مقایسه تأثیر یک دوره تمرینات بالستیک با و بدون تمرینات سنسوری موتور بر حس عمقی، عملکرد، قدرت و تعادل زنان کاراته‌کا 374 387 1101810 10.32598/SJRM.14.3.3315 FA مهتاب قره حسنلو گروه بیومکانیک و آسیب شناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران. 0000-0002-7818-4669 سید صدرالدین شجاع الدین گروه بیومکانیک و آسیب شناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران 0000-0002-0296-4749 مهدی خالقی گروه بیومکانیک و آسیب شناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران. 0000-0002-3043-3961 Journal Article 2024 12 22 Background and Aims The interest in martial arts practice has increased greatly in recent years, so more than 75 million teenagers worldwide are active in at least one martial art. Accordingly, this study aimed to compare the effect of ballistic exercises with and ‎without motor sensor ‎exercises on women karateka’s proprioception, function, strength, ‎and balance. Methods In this study, 30 female karateka athletes with an average age of 15±3 years were selected by available sampling. The subjects were randomly divided into three training groups of 10 people: Ballistics with motor sensor training, ballistic training without motor sensor training, and control. Experimental group 1 followed ballistic training with motor sensor exercises, experimental group 2 received only ballistic training, and the control group did their usual training sessions. The indices of proprioception, function, strength, and balance were evaluated. Data analysis was done using SPSS software, version 26 (P≤0.05). Results The results showed a significant difference between the activity level of ballistic exercises with and without sensory motor exercises on karateka women’s proprioception, function, strength, and balance (P≤0.05). Conclusion According to the results, female karateka coaches and athletes, to improve proprioception, function, strength, and balance, it is better to use ballistic exercises with sensor motors exercises. مقدمه و اهداف علاقه به شرکت در ورزش‌های رزمی در سال‌های اخیر افزایش یافته است، اما تحقیقات محدودی درباره تأثیر تمرینات مختلف بر حس عمقی و عملکرد کاراته‌کاهای زن وجود دارد. باتوجه‌به اهمیت تعادل و هماهنگی عصبی-عضلانی در اجرای تکنیک‌های کاراته و پیشگیری از آسیب، این پژوهش با هدف مقایسه تأثیر یک دوره تمرینات بالستیک با و بدون تمرینات سنسوری موتور بر حس عمقی، عملکرد، قدرت و تعادل زنان کاراته‌کا انجام شد. این مطالعه، نوآوری خود را در بررسی ترکیب این دو نوع تمرین و تأثیر آن بر بهبود مهارت‌های عملکردی و پیشگیری از آسیب ارائه می‌دهد. مواد و روش‌ها در این تحقیق30 نفر از ورزشکاران زن کاراته‌کا با میانگین سنی 3±15، به‌‏صورت در دسترس انتخاب شدند. آزمودنی‌ها به‌صورت تصادفی به سه گروه 10 نفره تمرین (بالستیک با تمرین سنسوری موتور، تمرین بالستیک بدون تمرین سنسوری ‏موتور و کنترل) تقسیم شدند. گروه آزمایش 1 تمرین بالستیک با تمرین سنسوری موتور را دنبال کردند، گروه آزمایش 2 تنها تمرینات بالستیک را دریافت کردند و گروه کنترل به تمرینات ‏معمول جلسات تمرینی خود پرداختند. حس عمقی (گونیامتر)، عملکرد (جهش تک‌پا و سه گانه تک‌پا)، قدرت (داینامومتر دستی) و تعادل (آزمون‌های شارپند ‏رومبرگ و TUG) ارزیابی شدند. تجزیه‌وتحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار ‏SPSS‏ نسخه 26 و از تحلیل کوواریانس یک‌راهه استفاده شد (0/05‏P≤‎‏). یافته‌ها نتایج نشان داد بین تمرینات بالستیک با و بدون تمرینات سنسوری موتور بر حس عمقی، ‏عملکرد، ‏قدرت و تعادل زنان کاراته‌کا تفاوت معنی‌داری وجود دارد (0/05≥‏P‏). نتیجه‌گیری به‌طورکلی باتوجه‌به نتایج بهتر است مربیان و ورزشکاران زن کاراته‌کا برای بهبود شاخص‌های حس عمقی، عملکرد، قدرت و تعادل از تمرینات بالستیک همراه با تمرینات سنسوری موتور استفاده کنند.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101810_747211a2c89871cba14fb3f058669e33.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 14 3 2025 07 23 The Effect of Dual-Task Training and Rhythmic Aerobics on Cognitive Function in Women With MS تأثیر تمرینات تکلیف دوگانه و ایروبیک موزون بر کارکرد شناختی زنان مبتلا به ام‌اس 388 403 1101817 10.32598/SJRM.14.3.3323 FA مهتاب حیدری گروه رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران. 0009-0008-3031-4883 فرهاد قدیری گروه رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران. 0000000218844899 رسول یا علی گروه رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران. 0000-0002-8159-4570 عباس بهرام گروه رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران. 0000-0003-3430-4777 Journal Article 2025 01 04 Background and Aims Regarding the cognitive and motor problems, which are the complications of multiple sclerosis (MS), seeking new treatment and training methods that simultaneously improve the mental and physical conditions of these patients is of special significance to decrease the adverse effects of this disease. The objective of the present study was to determine the impact of dual-task and aerobic exercises on cognitive function in women with MS. Methods This research is quasi-experimental with a pre-test, post-test and between-group design. The study’s statistical population consisted of individuals with MS in Tehran Province, Iran. Thirty women with MS were purposefully selected based on the inclusion criteria, and they completed the mini-mental state examination and the expanded disability status scale. They were then randomly assigned to either a dual-task exercise group or a rhythmic aerobic exercise group. Each group participated in 8 weeks of exercise, with three sessions lasting 60 minutes per week. Pre-test and post-test assessments included the Stroop and N-Back tests to evaluate cognitive function, utilizing the computer version of the Sina Institute of Behavioral and Cognitive Sciences. Results Analysis of covariance revealed a significant difference between the two groups in working memory and response inhibition variables in the post-test after adjusting for pre-test scores (P<0.05). This finding suggests that aerobic exercise had a greater impact on working memory and response inhibition in women with MS than dual-task exercise. Conclusion MS patients’ exercise programs should incorporate motor and cognitive interventions to enhance cognitive functions alongside physical improvements. Specifically, rhythmic aerobic interventions can improve cognitive function in these patients. مقدمه و اهداف باتوجه‌به مشکلات شناختی و حرکتی که به دنبال عوارض ناشی از بیماری ام‌اس به وجود می‌آید، کشف راه‌های جدید و استفاده از روش‌های تمرینی که علاوه‌بر بهبود وضعیت جسمانی هم‌زمان باعث بهبود کارکردهای شناختی این بیمارن شود تا اثرات منفی این بیماری را کاهش دهد از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. هدف پژوهش حاضر تعیین تأثیر تمرینات تکلیف دوگانه و ایروبیک بر کارکرد شناختی زنان مبتلا به ام‌اس بود. مواد و روش‌ها راهبرد تحقیق حاضر نیمه‌آزمایشی و طرح آن پیش‌آزمون- پس‌آزمون و بین گروهی می‌باشد. جامعه آماری پژوهش حاضر افراد مبتلا به ام‌اس استان تهران بودند. 30 فرد مبتلا به ام‌اس به روش نمونه‌گیری هدفمند در سال 1403 براساس معیارهای ورود به مطالعه انتخاب شدند و سپس پرسش‌نامه مقیاس ناتوانی گسترده و آزمون بررسی مختصر وضعیت شناختی را تکمیل کردند. سپس به‌صورت تصادفی به دو گروه تمرین تکلیف دوگانه و ایروبیک موزون تقسیم شدند. آزمودنی‌های هر گروه به‌مدت 8 هفته، هر هفته 3 جلسه 60 دقیقه‌ای به تمرینات خود پرداختند. در پیش‌آزمون و پس‌آزمون آزمودنی‌های هر دو گروه، آزمون استروپ و آزمون ان‌بک را جهت ارزیابی کارکرد شناختی انجام دادند. در مطالعه حاضر نسخه کامپیوتری مؤسسه علوم رفتاری و شناختی سینا مورداستفاده قرار گرفته است. یافته‌ها نتایج آزمون تحلیل کوواریانس نشان داد پس از حذف اثر پیش‌آزمون، در پس‌آزمون بین دو گروه در دو متغیر حافظه کاری و بازداری پاسخ اختلاف معناداری وجود داشت (05/0>P). این یافته حاکی از تأثیر بیشتر مداخله تمرینی ایروبیک موزون نسبت به تکلیف دوگانه بر هر دو متغیر حافظه کاری و بازداری پاسخ در زنان مبتلا به ام‌اس شد. نتیجه‌گیری برنامه‌های تمرینی بیماران مبتلا به ام‌اس باید شامل مداخلات حرکتی و شناختی باهم باشد تا علاوه‌بر بهبود فاکتورهای جسمانی این بیماران باعث بهبود کارکردهای شناختی آن‌ها نیز شود و از مداخلات ایروبیک موزون به‌صورت ویژه برای بهبود کارکرد شناختی این بیماران بهره برد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101817_236617b40287d109054277484fe11b72.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 14 3 2025 07 23 Examining the Effectiveness of Caregiver-Mediated CO-OP on Occupational Performance (Generalization and Transfer) and Self-efficacy in Patients With Chronic Stroke: Protocol of a Double-Blind Randomized Control Trial Study بررسی تأثیر کوآپ مبتنی بر آموزش مراقبین بر عملکرد آکوپیشنال (تعمیم و انتقال) و خودکارآمدی در افراد مبتلا به سکته مغزی مزمن: پروتکل یک مطالعه کارآزمایی بالینی دو سوکور 404 417 1101814 10.32598/SJRM.14.3.3332 FA بنت الهدی برزگری گروه کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. 0009-0000-9527-4677 مینو کلانتری گروه کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. 0000-0002-2625-4397 منیره نوبهار اهری گروه کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. 0000-0002-6433-745X Journal Article 2025 01 19 Background and Aims Patients with brain stroke often face a combination of post-stroke impairments that can limit activity and participation. Various treatment approaches are used in brain stroke rehabilitation by occupational therapists. Still, these approaches have poor evidence for improving generalization and transfer of occupational skills and maintaining the improvement achieved in the long term. Therefore, in recent years, using the cognitive orientation to daily occupational performance (CO-OP) approach in the rehabilitation of people with stroke has received attention. In previous studies, caregiver participation, one of the key features of the CO-OP approach, has received less attention. Therefore, the present study aimed to investigate the effectiveness of the CO-OP approach based on caregiver training on occupational performance (generalization and transfer) and self-efficacy in people with chronic brain stroke. Methods This double-blind clinical trial will include 20 participants with chronic brain stroke. In this study, the effect of CO-OP based on caregiver training on occupational performance and self-efficacy of chronic stroke survivors will be compared with CO-OP implemented directly by an occupational therapist. A CO-OP-trained occupational therapist will provide the CO-OP intervention in both groups in 10 to 12 sessions twice weekly. In the experimental group, caregivers will be required to attend all sessions. The assessments will be conducted by an assessor unaware of the group allocation before the intervention, immediately after the intervention, and one month after the intervention. Patients will also be unaware of the grouping. Primary outcomes will be the Canadian occupational performance measure (COPM), performance quality rating scale (PQRS), and general self-efficacy scale (GSE-10) tests, and secondary outcomes will be assessed by assessing the quality of life of participating caregivers through the World Health Organization Quality of Life test. Conclusion It is expected that the results of this study provide useful information about the effect of applying the CO-OP approach based on caregiver training on occupational performance and self-efficacy in people with chronic stroke. مقدمه و اهداف افراد مبتلا به سکته مغزی اغلب با ترکیبی از اختلالات پس از سکته مغزی مواجه می‌شوند که می‌تواند فعالیت و مشارکت را محدود نماید. رویکردهای درمانی مختلفی در توانبخشی سکته مغزی توسط کاردرمانگران استفاده می‌شود، اما این رویکردها از جهت بهبود تعمیم و انتقال مهارت آکوپیشنال، در افراد مبتلا به سکته مغزی و همچنین باقی ماندن بهبودی کسب‌شده در مدت طولانی، از شواهد ضعیفی برخوردار هستند. به همین جهت در سال‌های اخیر استفاده از رویکرد کوآپ در توانبخشی افراد مبتلا به سکته مغزی مورد توجه قرار گرفته است. ازطرفی در مطالعات گذشته به مشارکت مراقبین که یکی از ویژگی‌های کلیدی رویکرد کوآپ می‌باشد کمتر توجه شده است. ازاین‌رو، هدف از مطالعه حاضر، بررسی اثربخشی رویکرد کواپ مبتنی برآموزش مراقبین بر عملکرد آکوپیشنال (تعمیم و ترنسفر) و خودکارآمدی در افراد مبتلا به سکته مغزی مزمن می‌باشد. مواد و روش‌ها این کارآزمایی بالینی دوسوکور، شامل 20 نفر شرکت‌کننده مبتلا به سکته مغزی مزمن خواهد بود. در این مطالعه تأثیر کوآپ مبتنی بر آموزش مراقبین بر عملکرد آکوپیشنال و خودکارآمدی افراد مبتلا به سکته مغزی مزمن در مقابل اجرای کواپ در افراد مبتلا به سکته مغزی مزمن به‌صورت مستقیم توسط کاردرمانگر مقایسه خواهد شد. مداخله کوآپ در هر دوگروه توسط یک کاردرمانگر آموزش‌دیده کوآپ، در 10 الی 12 جلسه به‌صورت 2 جلسه در هفته ارائه خواهد شد. با این تفاوت که در گروه آزمایش الزام به حضور مراقبین در تمام جلسات وجود خواهد داشت. فرآیند ارزیابی توسط یک ارزیاب ناآگاه از گروه‌بندی قبل از مداخله، بلافاصله پس از اتمام مداخله و 1 ماه پس از پایان مداخله انجام خواهد شد. همچنین، بیماران از گروه‌بندی بی‌اطلاع هستند. نتایج اولیه با ارزیابی تمامی شرکت‌کنندگان مبتلا به سکته مغزی مزمن از طریق آزمون‌های مقیاس عملکرد کاری کانادایی (COPM)، مقیاس رتبه‌‌بندی کیفیت عملکرد (PQRS) و مفیاس خودکارآمدی عمومی (GSE-10) و نتایج ثانویه با ارزیابی کیفیت زندگی مراقبین شرکت‌کننده از طریق پرسش‌نامه کوتاه کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی(WHO-QOL-BREF) بررسی خواهد شد. نتیجه‌گیری پیش‌بینی می‌شود نتایج این مطالعه اطلاعات مفیدی در مورد اثر کاربرد رویکرد کوآپ مبتنی بر آموزش مراقبین بر عملکرد آکوپیشنال و خودکارآمدی در افراد مبتلا به سکته مغزی مزمن ایجاد کند.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101814_3f5352d077258b044a8e8fd5addd66bc.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 14 3 2025 07 23 Grouping Runners Based on Three-Dimensional Ankle Joint Angles Using a Deep Temporal Clustering Algorithm گروه‌بندی دوندگان براساس زوایای سه‌بعدی مفصل مچ پا با استفاده از الگوریتم خوشه‌بندی عمیق زمانی 418 433 1101811 10.32598/SJRM.14.3.3334 FA زانیار محمدی گروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران. 0009-0004-8759-5250 منصور اسلامی گروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران. 0000-0002-8050-7076 روح الله یوسف پور واحد علوم کامپیوتر، دانشکده علوم ریاضی و آمار، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران. 0000-0001-9931-2538 Journal Article 2025 01 20 Background and Aims Static classification methods have been used to investigate the relationship between foot type and structure with risk factors and to prescribe preventive and therapeutic interventions such as orthotics and shoes. However, a weak relationship between static measurements and foot movement performance has been reported, and studies have shifted towards using dynamic foot classification methods based on movement patterns. Therefore, this study aimed to group runners based on three-dimensional kinematic patterns of the ankle joint during running and to investigate significant differences in kinematic patterns among the identified groups. Methods The deep temporal clustering algorithm was implemented during barefoot running to identify homogeneous subgroups on three-dimensional ankle joint angle data of 108 healthy adults (age: 22.45±2.42 years; height: 1.69±0.11 m; body mass: 64.66±9.54 kg; gender: 55 males, 53 females). After identifying the clusters, a parametric statistical mapping was used to examine the differences in ankle joint kinematic patterns across the stance phase of running in the identified clusters. Results Three distinct subgroups were identified. A comparison of the time series curves showed that individuals in cluster 1 had a larger average ankle joint dorsiflexion range compared to the other two cluster patterns between 40% and 80% of the stance phase of running (P=0.004). Additionally, individuals in cluster 3 showed a greater range of ankle joint eversion between 60% and 100% of the stance phase of running compared to the patterns of individuals in the other two clusters (P=0.038). However, changes in ankle joint angles in the horizontal plane during running were similar in all three groups. Conclusion The proposed model can automatically group runners based on the kinematic pattern of the ankle joint during running. By identifying the movement pattern of homogeneous groups and determining appropriate interventions for each of these groups, a suitable guideline for prescribing preventive interventions such as shoes can be developed. مقدمه و اهداف روش‌های طبقه‌بندی ایستا باهدف بررسی ارتباط نوع و ساختار پا با عوامل آسیب‌زا و تجویز مداخلات پیشگیرانه و درمانی از قبیل ارتز و کفش استفاده شده است. باوجوداین، ارتباط ضعیفی بین اندازه‌گیری‌های ایستا و عملکرد حرکتی پا گزارش شده ‌است و مطالعات به سمت استفاده از روش‌های طبقه‌بندی پویای پا که مبتنی بر الگوی حرکتی است، هدایت شده است؛ بنابراین، هدف از این مطالعه، گروه‌بندی دونده‌ها براساس الگوی سینماتیک سه‌بعدی مچ پا در حین دویدن و بررسی تفاوت‌های معنادار الگوهای سینماتیک گروه‌های شناسایی‌شده است. مواد و روش‌ها الگوریتم خوشه‌بندی عمیق زمانی باهدف شناسایی زیرگروه‌های همگن بر روی داده‌های زوایای سه‌بعدی مفصل مچ پا 108 بزرگسال سالم (سن: 2/42±22/45 سال،قد: 0/11±1/69 متر، توده بدن: 9/54±64/64 کیلوگرم، جنسیت: 55 مرد، 53 زن) در حالت دویدن با پای برهنه اجرا شد. پس از شناسایی گروه‌ها، نگاشت پارامتریک آماری برای بررسی تفاوت الگوهای سینماتیکی مفصل مچ پا در سراسر مرحله استقرار دویدن در گروه‌های شناسایی‌شده مورد استفاده قرار گرفت. یافته‌ها سه زیرگروه مجزا شناسایی شدند. مقایسه سری زمانی منحنی‌ها نشان داد افراد خوشه 1 دارای میانگین دورسی فلکشن مفصل مچ پا بزرگتر در مقایسه با الگوی دو خوشه دیگر در بین 40 تا 80 درصد از مرحله استقرار دویدن بودند (0/004=P). همچنین، افراد خوشه 3 الگوی تغییرات اورشن مفصل مچ پا بیشتری را بین 60 تا 100 درصد مرحله استقرار دویدن در مقایسه با الگوی افراد دو خوشه دیگر نشان داد (0/038=P). باوجوداین، تغییرات زوایای مفصل مچ پا در صفحه افقی در حین دویدن در هر سه گروه الگوی مشابه داشتند. نتیجه‌گیری مدل ارائه‌شده قادر است دوندگان را براساس الگوی سینماتیک مفصل مچ پا در حین دویدن به‌صورت خودکار طبقه‌بندی نماید؛ بنابراین، با شناسایی الگوی حرکتی گروه‌های همگن و تعیین مداخلات مناسب برای هریک از این گروه‌ها، می‌توان دستور‌العملی مناسب در تجویز مداخلات پیشگیرانه از قبیل کفش را توسعه داد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101811_d18660653059330fa58b9f5072851cca.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 14 3 2025 07 23 The Effects of Transcranial Direct Current Stimulation Before or During Mirror Visual Feedback on Eye-Hand Coordination in Children With Unilateral Cerebral Palsy آثار تحریک فراجمجمه‌ای با جریان مستقیم قبل یا هم‌زمان با بازخورد بینایی آینه بر هماهنگی چشم و دست در کودکان مبتلا به فلج مغزی یک‌طرفه 434 447 1101806 10.32598/SJRM.14.3.3341 FA پگاه فرزام فر گروه رفتار حرکتی و حرکات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران. 0000-0002-6377-2580 علی حیرانی عضو هیات علمی/ دانشگاه رازی، دانشکده علوم ورزشی 0000-0001-6011-2264 احسان امیری گروه فیزیولوژی ورزش، آزمایشگاه متابولیسم و عملکرد ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران. 0000-0002-6377-2580 مصطفی صدیقی گروه نورولوژی کودکان، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران. 0000-0002-8656-1639 دنیل ماچادو گروه تحقیقاتی در علوم اعصاب حرکت انسان، گروه تربیت بدنی، دانشگاه فدرال ریو گراند دو نورته، ناتال، برزیل. 0000-0002-8426-0488 Journal Article 2025 02 15 Background and Aims Neuroplasticity refers to the reorganization of new neural pathways. Mirror visual feedback is a complementary neurorehabilitation technique that utilizes neuroplasticity and modern technologies such as transcranial direct current stimulation. This study examines the effect of transcranial direct current stimulation before and during mirror visual feedback on eye-hand coordination in children with unilateral cerebral palsy. Methods A total of 12 children with unilateral cerebral palsy (mean age: 7.57±2.29 years) participated in this randomized, crossover, double-blind, and within-group experimental design. They were randomly exposed to one of 4 interventions: Aodal-tDCS-offline, sham-tDCS-offline, aodal-tDCS-online, and sham-tDCS-online, with a ONE-week interval. The Beery visual-motor integration test was used to assess eye-hand coordination. Data were analyzed using a two-way repeated measures analysis of variance (4×2 factorial design; 4 experimental conditions and 2 time points). Results The results showed that eye-hand coordination in offline anodal conditions was significantly higher than in other conditions (P<0.05). Additionally, the simple effect of time indicated that the values of eye-hand coordination in offline anodal conditions had significantly increased (P<0.05). In contrast, in online anodal conditions, it had significantly decreased (P=0.003). The results also showed no significant difference in the results between online and offline sham conditions (P<0.05). Conclusion The results of this research indicate that the sequential combination of mirror visual feedback with transcranial direct current stimulation (offline) yielded better results than other conditions. This is due to the priming stimulation mechanism, in which previous activities create a more effective response to subsequent exercises. However, the simultaneous combination (online) led to decreased performance related to the interference mechanism. Therefore, considering the priming mechanism by occupational therapists can significantly facilitate improvement in motor performance. مقدمه و اهداف پلاستیسیته عصبی به سازماندهی مجدد مسیرهای عصبی جدید اشاره دارد. بازخورد بینایی آینه یک تکنیک توانبخشی عصبی مکمل است که همراه با فناوری‌های نوین مانند تحریک فراجمجمه‌ای با جریان مستقیم از نوروپلاستیسیته بهره می‌برند. هدف این مطالعه بررسی اثر تحریک فراجمجمه‌ای با جریان مستقیم پیش و حین بازخورد بینایی آینه بر هماهنگی چشم و دست در کودکان مبتلا به فلج مغزی یک‌طرفه است. مواد و روش‌ها 12 کودک (میانگین سنی 2/29 ±7/57) مبتلا به فلج مغزی یک‌طرفه در این مطالعه تصادفی، متقاطع، دوسوکور و با طرح آزمایشی درون‌گروهی شرکت کردند. آن‌ها به‌طور تصادفی در معرض یکی از چهار شرایط مداخله‌ای قرار گرفتند: ۱. تحریک آندال آفلاین؛ ۲. تحریک شم آفلاین؛ 3. تحریک آندال آنلاین؛ ۴. تحریک شم آنلاین، با 1 هفته فاصله. آزمون یکپارچگی بینایی-حرکتی بیری برای ارزیابی هماهنگی چشم و دست استفاده شد. داده‌ها با آنالیز واریانس دوراهه با اندازه‌گیری‌های تکراری (4 عامل شرایط و 2 عامل زمان) تحلیل گردیدند. یافته‌ها نتایج نشان داد هماهنگی چشم و دست در شرایط آندال آفلاین به‌صورت معنی‌داری بیشتر از سایر شرایط بود (0/05>P). همچنین، نتایج اثر ساده زمان نشان داد مقادیر هماهنگی چشم و دست در شرایط آندال آفلاین به‌صورت معنی‌داری افزایش یافته بود (0/05>P)، درحالی‌که در شرایط آندال آنلاین به‌طور معنی‌داری کاهش یافته بود (0/003=P). همچنین نتایج نشان داد در شرایط شم آنلاین و شم آفلاین تفاوت معنی‌داری در نتایج مشاهده نشد (0/05>P). نتیجه‌گیری نتایج این پژوهش نشان داد اعمال متوالی دو مداخله (آفلاین) در مقایسه با سایر شرایط نتایج بهتری به همراه داشت. این امر به‌دلیل مکانیسم تحریک پرایمینگ است که در آن فعالیت‌های قبلی پاسخگویی مؤثرتری به تمرینات بعدی ایجاد می‌کند، اما اعمال هم‌زمان (آنلاین)، به کاهش عملکرد منجر شد که این موضوع به مکانیسم تداخل زمینه‌ای مرتبط است. بنابراین درنظرگرفتن مکانیسم پرایمینگ توسط کار درمانگران می‌تواند به‌طور قابل‌توجهی بهبود عملکرد حرکتی را تسهیل کند.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101806_f2055872ec4dd65d04844530abcc7214.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 14 3 2025 07 23 Lower Extremity Joints’ Moments and Powers During Stop-Jump in Adolescents With Idiopathic Thoracic Scoliosis: A Special Look at Pelvic Compensatory Deviation گشتاور و توان مفاصل اندام تحتانی در اجرای توقف-پرش در نوجوانان دارای اسکولیوز ایدوپاتیک سینه‌ای: نگاهی ویژه به اثر انحراف جبرانی لگن در دینامیک اندام تحتانی 448 463 1101812 10.32598/SJRM.14.3.3342 FA الناز دیزجی گروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران. 0000-0003-1437-2369 نادر فرهپور گروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران. 0000-0002-5883-7845 لیلا غزاله گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران. 0000-0002-5228-2703 Journal Article 2025 02 19 Background and Aims Major thoracic scoliosis is the most prevalent form of scoliosis, which may appear with or without a compensatory deviation of the pelvis. The impact of this pelvis malalignment on lower limb kinetics in landing and jumping has not been thoroughly explored. This study aimed to investigate the lower limb joints’ moments and powers during a stop-jump task in two groups of adolescents with major thoracic scoliosis: Those with a pelvis compensatory deviation and those without. Methods We recruited 12 adolescents with major thoracic curvature exhibiting a compensatory deviation of the pelvis and 12 without such a deviation. Using two force plates and an 8-camera motion capture system, we quantified the moments and powers of the hip, knee, and ankle joints during stop-jump tasks. Data processing and calculations were performed using Visual-3D and MATLAB software, version 21a. The time series of the variables were compared between the two groups using the SPM{t} method, with a significance level set at 0.05. SPM{t} is the statistical parametric mapping (SPM) analysis where a t-statistic is calculated for each voxel in an image. Results In both groups, the hip extensor moment explored the greatest moment, while the knee joint showed the smallest moment (abductor). Also, absorbed and produced power was highest at the sagittal plane of the hip joint. Both groups demonstrated symmetrical moments and powers, with no significant difference observed in the kinetics of the lower limb joints between the two groups (P>0.05). Conclusion The presence of pelvic deviation in adolescent idiopathic scoliosis with major thoracic curvature does not significantly influence lower limb movement patterns or kinetics during stop-jump. Both groups exhibited comparable patterns of joint moments and powers, suggesting that compensatory pelvic adjustments may not play a critical role in lower limb kinetics in this context. مقدمه و اهداف اسکولیوز اصلی سینه‌ای، شایع‌ترین نوع اسکولیوز است که ممکن است با یا بدون انحراف جبرانی لگن ظاهر شود. تأثیر این انحراف لگن بر کینتیک اندام‌های تحتانی در هنگام فرود و پرش به‌طور کامل مورد بررسی قرار نگرفته است. مطالعه حاضر با هدف بررسی گشتاور و توان مفاصل اندام‌های تحتانی در دو گروه از نوجوانان دارای اسکولیوز سینه‌ای با و بدون انحراف جبرانی لگن، حین انجام یک وظیفه توقف-پرش انجام شد. مواد و روش‌ها در مطالعه حاضر ۱۲ نوجوان با انحنای سینه‌ای که انحراف جبرانی لگن را هم داشتند و ۱۲ نوجوان با اسکلیوز سینه‌ای اما بدون انحراف لگن مورد مطالعه قرار گرفت. با استفاده از دو صفحه نیرو و یک سیستم تحلیل حرکتی دارای ۸ دوربین، گشتاور و توان مفاصل ران، زانو و مچ پا را در حین وظیفه توقف-پرش کمی‌سازی کردیم. پردازش داده‌ها و محاسبات با استفاده از نرم‌افزارهای Visual-3D و MATLAB انجام شد. سری‌های زمانی متغیرها بین دو گروه با استفاده از روش (SPM)t مقایسه شد و سطح معناداری 0/05 تعیین شد. یافته‌ها در هر دو گروه، بزرگ‌ترین گشتاور مربوط به گشتاور اکستنسوری مفصل ران و کوچک‌ترین گشتاور در مفصل زانو (ابداکتوری) نشان داده شد. همچنین، میزان توان جذب‌شده و تولیدشده مفصل ران در صفحه ساجیتال بالاترین مقدار در بین مفاصل بود. هر دو گروه گشتاور و توان متقارنی را نشان دادند و تفاوت معناداری در کینتیک مفاصل اندام‌های تحتانی بین دو گروه مشاهده نشد (0/05<P). نتیجه‌گیری وجود انحراف لگن در نوجوانان دارای اسکولیوز ایدیوپاتیک با انحنای سینه‌ای اصلی بر الگوهای حرکتی یا کینتیک اندام‌های تحتانی حین توقف-پرش تأثیر نمی‌گذارد. هر دو گروه الگوهای مشابهی از نظر گشتاور و توان در مفصل‌ها نشان دادند که بیانگر آن است که انحراف جبرانی لگن در حدی که در افراد موردمطالعه مشاهده شد، ممکن است نقش جدی در ایجاد اختلال در کینتیک اندام‌های تحتانی در این افراد نداشته باشد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101812_3084952aa3c5add12a1f36d477b2c094.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 14 3 2025 07 23 Effect of Auditory-Motor and Cognitive Exercises on the Spatial Gait Parameters of Women With MS in Tehran City, Iran تأثیر تمرینات حرکتی شنیداری و شناختی بر شاخص‌های فضایی راه‌رفتن زنان مبتلا به ام‌اس شهر تهران 464 479 1101818 10.32598/SJRM.14.3.3350 FA زهرا ابوالحسنی گروه رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران. 0000-0001-7750-5739 پریسا حجازی دینان گروه رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران. 0000-0001-5743-2566 پروانه شمسی‌پور گروه رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران. 0000-0001-7750-5734 مهتاب حیدری گروه رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران 0009-0008-3031-4883 Journal Article 2025 04 05 Background and Aims Gait disturbance is a common problem faced by people with multiple sclerosis (MS). Non-pharmacological strategies are especially important in addressing the issues caused by MS disability. The present study aimed to examine the impact of auditory and cognitive-motor training on spatial gait indices in women with MS. Methods The present study was quasi-experimental with a pretest-posttest design. The statistical population consisted of women with MS in Tehran City, Iran. The statistical sample included 30 women with MS aged 40 to 55 years. They were purposively selected based on inclusion criteria. After completing the comprehensive disability severity questionnaire and the brief cognitive status assessment test, they were randomly assigned to two groups. Each group underwent either rhythmic auditory-motor training (15 people) or cognitive rehabilitation training (15 people) for 8 weeks, with three 60-minute sessions per week. Gait kinematics were recorded in the pretest and posttest to assess walking speed, step length, and stride rate. Results The results of repeated measures analysis of variance showed a significant difference in walking speed, stride length, and cadence length in the posttest in both the auditory-motor rhythmic training and cognitive rehabilitation training groups (P<0.05). Auditory-motor rhythmic training led to a greater improvement in increasing spatiotemporal gait parameters compared to cognitive rehabilitation training in women with MS. Conclusion The results of the repeated measures analysis of variance test showed a significant difference in the variables of walking speed, step length, and step rate in the posttest of both groups of rhythmic auditory-motor training and cognitive rehabilitation training (P<0.05). Rhythmic auditory-motor training resulted in greater improvement in spatial-temporal indices compared to rehabilitation training in women with MS. مقدمه و اهداف اختلال راه ‌رفتن از مشکلات رایجی است که افراد مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس با آن مواجه هستند. استراتژی‌های غیردارویی در جهت بهبود مشکلات ناشی از بیماری ام‌اس از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. هدف از پژوهش حاضر تأثیر تمرینات حرکتی شنیداری و شناختی بر شاخص‌های فضایی راه‌رفتن زنان مبتلا به ام‌اس بود. مواد و روش‌ها تحقیق حاضر از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون بود. جامه آماری زنان مبتلا به ام‌اس شهر تهران بود. نمونه آماری شامل 30 زن مبتلا به ام‌اس با دامنه سنی 40 تا 55 سال به‌صورت هدفمند براساس معیارهای ورود به مطالعه انتخاب شدند. پس از تکمیل پرسش‌نامه وضعیت شدت ناتوانی گسترده و آزمون بررسی مختصر وضعیت شناختی به‌صورت تصادفی ساد در دو گروه گمارده شدند. هرگروه به‌مدت 8 هفته و هر هفته 3 جلسه 60 دقیقه‌ای به انجام تمرینات حرکتی شنیداری ریتمیک (گروه اول: 15 شرکت‌کننده) و تمرینات توان‌بخشی شناختی (گروه دوم: 15 شرکت‌کننده) پرداختند. در پیش‌آزمون و پس‌آزمون کینماتیک راه رفتن افراد به‌منظور تعیین سرعت راه رفتن، طول و آهنگ گام ثبت شد. یافته‌ها مطابق نتایج آزمون تحلیل واریانس با اندازه مکرر، در پس‌آزمون هر دو گروه تمرینات حرکتی شنیداری ریتمیک و تمرینات توان‌بخشی شناختی در متغیرهای سرعت راه‌رفتن، طول گام و آهنگ گام تفاوت معنی‌داری وجود دارد (0/05>P). تمرینات حرکتی شنیداری ریتمیک به بهبود بیشتر در افزایش شاخص‌های فضایی نسبت به تمرینات توان‌بخشی در زنان مبتلا به ام‌اس منجر شد. نتیجه‌گیری نتایج نشان داد تمرینات حرکتی شنیداری ریتمیک می‌تواند پارامترهای راه‌رفتن را بهبود ببخشد و تمرینات حرکتی شنیداری ریتمیک و توان‌بخشی شناختی در جهت بهبود شاخص‌های فضایی به بیماران مبتلا به ام‌اس پیشنهاد می‌شود.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101818_42d743bbee3444819373effc9f2b00b1.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 14 3 2025 07 23 Utilizing Eye-Tracking Software to Identify and Modify Architectural Factors Affecting Treatment Outcomes for Autistic Children in Rehabilitation Treatment Environments: A Research Proposal استفاده از نرم‌افزار ردیابی چشم برای شناسایی و اصلاح فاکتورهای معماری مؤثر بر نتایج درمانی کودکان طیف اوتیسم در محیط‌های درمان توانبخشی 480 491 1101832 10.32598/SJRM.14.3.3375 FA ساسان خادمی کلانتری گروه معماری، دانشکده مهندسی معماری، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران. 0000-0002-2533-001x نوید میرزاخانی گروه کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. 0000-0002-0603-5808 سامان خادمی کلانتری گروه ارتباط تصویری، واحد الکترونیک، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. 0009-0003-6586-3093 Journal Article 2025 05 27 Background and Aims Autism spectrum disorder (ASD) is characterized by challenges in social communication, repetitive behaviors, and sensory processing difficulties. Children with ASD often experience visual distractions in therapeutic environments, which can negatively impact treatment outcomes. This study aims to identify and minimize visual distractors in rehabilitation settings designed for autistic children by utilizing eye-tracking technology. Methods The research follows a structured two-phase methodology. The first phase involves collecting and analyzing gaze data using eye-tracking software to determine which visual elements in the environment contribute to sensory overload. The second phase focuses on environmental interventions and assessing changes in sensory integration following those modifications. Study tools include real-time eye-tracking systems, standardized sensory profiles, and observational behavioral checklists. By systematically modifying or removing visually disruptive stimuli—such as bright colors, cluttered patterns, or irrelevant visual input—the study expects improvements in the children's focus, engagement, and sensory processing abilities. Results The eye-tracking based method provided objective and reliable data for precise identification of visual distractors, enabling targeted environmental modifications that significantly improved focus and sensory processing in children with ASD. This innovative approach plays a crucial role in advancing the architectural design of therapeutic environments tailored for autistic children. Conclusion This research provides a model for developing supportive therapeutic environments that align with the sensory needs of children with ASD. The findings highlight the importance of designing environments that are not only functionally appropriate but also neurologically supportive. The implications extend to the design of rehabilitation centers, special education schools, and learning environments for children with special needs, offering practical guidelines for therapists, architects, and educators to enhance the effectiveness of therapeutic interventions. مقدمه و اهداف اختلال طیف اوتیسم یا ASD با چالش‌هایی در ارتباطات اجتماعی، رفتارهای تکراری و پردازش حسی همراه است. کودکان مبتلا به ASD اغلب در محیط‌های درمانی با مشکل عدم تمرکز حسی، به‌ویژه دیداری مواجه هستند که می‌تواند اثربخشی درمان را به شدت کاهش دهد. هدف اصلی این مطالعه، شناسایی عوامل بصری مختل‌کننده تمرکز در محیط‌های درمانی کودکان مبتلا به اوتیسم با بهره‌گیری از فناوری ردیابی چشم به‌عنوان ابزار اصلی و نوآورانه است. مواد و روش‌ها مطالعه حاضر به‌‌صورت دو مرحله‌ای طراحی شده است: مرحله نخست شامل ثبت و تحلیل الگوهای نگاه با استفاده از نرم‌افزار ردیابی چشم برای شناسایی عناصر محیطی مؤثر بر تمرکز حسی است. مرحله دوم به بازطراحی محیط‌های درمانی و ارزیابی مجدد یکپارچگی حسی پس از مداخله می‌پردازد. ابزارهای تحقیق شامل نرم‌افزار ردیابی چشم، پروفایل حسی استاندارد و چک‌لیست‌های رفتاری مشاهده‌ای است. پیش‌بینی می‌شود با حذف یا تعدیل عناصر محرک بصری نامناسب، تمرکز و تعامل کودکان در فعالیت‌های درمانی افزایش و مهارت‌های پردازش حسی آن‌ها بهبود یابد. یافته‌ها روش مبتنی بر ردیابی چشم با ارائه داده‌های عینی و قابل‌اتکا، امکان شناسایی دقیق محرک‌های بصری مزاحم را فراهم می‌کند که در نتیجه اصلاحات هدفمند، محیط درمانی به بهبود قابل‌توجهی در تمرکز و پردازش حسی کودکان منجر خواهد شد. این رویکرد نوین نقش مهمی در ارتقای طراحی معماری محیط‌های درمانی ویژه کودکان اوتیسم ایفا می‌کند. نتیجه‌گیری این پژوهش، الگویی برای طراحی محیط‌های درمانی سازگار با نیازهای حسی کودکان ASD ارائه می‌دهد و بر اهمیت طراحی محیطی آگاهانه تأکید دارد. یافته‌های آن می‌تواند در طراحی مراکز درمانی، مدارس ویژه و فضاهای آموزشی برای کودکان با نیازهای خاص کاربرد داشته باشد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101832_1f7819df64d84a5288c580fe814cdc8e.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 14 3 2025 07 23 Hip Joint Muscle Activation Patterns During Gait in Patients With Hip Dysplasia Versus Healthy Controls Using Musculoskeletal System Modeling مقایسه الگوهای فعال‌سازی عضلات مفصل ران در طول راه رفتن در بیماران مبتلا به دیسپلازی مفصل ران در مقابل افراد سالم با استفاده از مدل‌سازی سیستم اسکلتی-عضلانی 492 505 1101796 10.32598/SJRM.14.3.3329 FA الهه آستان گروه مهندسی مکانیک/گروه پژوهشی ارتوپدی-بیومکانیک، دانشکده مهندسی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، خراسان جنوبی، ایران. 0009-0009-3202-1918 وحید اربابی گروه مهندسی مکانیک/گروه پژوهشی ارتوپدی-بیومکانیک، دانشکده مهندسی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، خراسان جنوبی، ایران. 0000-0003-3347-2891 محمد یوسفی گروه بیومکانیک و علوم ورزشی، دانشکده علوم رفتاری، دانشگاه بیرجند، بیرجند، خراسان جنوبی، ایران. 0000-0002-2553-5277 Journal Article 2025 01 15 Background and Aims Hip dysplasia is a pathological condition of the hip joint characterized by abnormal acetabular geometry, resulting in insufficient femoral head coverage. This inadequate coverage, along with the relative lateral displacement of the femoral head, reduces the articular contact surface, alters intra-articular loading, and increases mechanical stress throughout the hip joint. Such stress accelerates cartilage wear, making patients more susceptible to early-onset hip osteoarthritis. Muscle forces and joint reaction forces are the primary mechanical factors in hip joint loading, and these forces are altered in patients with hip dysplasia. Examining the relationship between muscle activity, gait patterns, and joint contact forces can enhance the understanding of the pathophysiological mechanisms underlying hip dysplasia and aid in developing more effective treatment strategies. This study aims to analyze these interactions and identify factors influencing the improvement of hip joint function in individuals with hip dysplasia. The findings and insights derived from this research can be applied in clinical settings to aid muscle-strengthening exercises, thereby enhancing rehabilitation and clinical management of such patients. The primary objective of this study is to investigate and compare the activity of pelvic girdle muscles in individuals with hip dysplasia and healthy controls using musculoskeletal modeling. Methods In this study, 10 healthy individuals (mean age: 23±1.68 years) and 10 patients with left-side hip dysplasia (mean age: 25±2.54 years) were recruited and voluntarily participated. The study aimed to analyze and compare the activity of the gluteus medius, gluteus maximus, rectus femoris, and tensor fascia lata (TFL) muscles in the two groups. The OpenSim software, version 4.4 utilized gait data from healthy and dysplastic participants to calculate and analyze muscle activity for further investigation. Results No significant differences were observed in the demographic characteristics of participants between the healthy and dysplasia groups (P>0.05). However, the significance level of muscle activity in the gluteus medius, TFL, and rectus femoris muscles was <0.05. The gluteus medius and TFL muscles exhibited significantly higher activity in individuals with hip dysplasia compared to the control group. Additionally, the gluteus maximus muscle activity increased relative to the control group. Conversely, the rectus femoris muscle demonstrated a decrease in activity. Conclusion This study demonstrated that individuals with hip dysplasia exhibit elevated muscle activation levels during the gait cycle compared to healthy controls. Furthermore, the GRFs and center of pressure dynamics showed distinct patterns in the dysplasia group. The altered biomechanics of hip dysplasia shorten the muscle moment arm, necessitating greater muscle forces to achieve the required joint torques. These findings highlight that increased muscle activity in hip dysplasia impairs movement efficiency and elevates intra-articular forces. Therefore, developing targeted therapeutic interventions aimed at optimizing biomechanical function and mitigating excessive muscle activation is crucial for effectively managing hip dysplasia. مقدمه و اهداف دیسپلازی مفصل ران یکی از بیماری‌های مفصل ران می‌باشد. بیماران مبتلا به دیسپلازی دارای هندسه غیرطبیعی استابولوم هستند که به پوشش ناکافی سر استخوان ران منجر می‌شود. پوشش ضعیف سر استخوان ران و جانبی شدن نسبی سر استخوان ران سطوح تماس داخل مفصل را کاهش می‌دهد، بارگذاری داخل مفصل ران را تغییر می‌دهند و به افزایش تنش مکانیکی در سراسر مفصل ران در نتیجه آسیب بافتی منجر می‌شوند. چنین تنشی سایش غضروف مفصلی را تسریع می‌کند و بیماران را مستعد ابتلا به ارتروز اولیه مفصل ران می‌کند. نیروهای عضلانی و نیروهای واکنش مفصل، عوامل مکانیکی اصلی در بارگذاری مفصل ران هستند و در بیماران مبتلا به دیسپلازی مفصل ران، این نیروها تغییر می‌کنند. بررسی ارتباط میان فعالیت عضلانی، الگوی راه رفتن و نیروی تماس مفصل می‌تواند به درک بهتر مکانیسم‌های پاتوفیزیولوژیک دیسپلازی مفصل ران و توسعه روش‌های درمانی مؤثرتر کمک کند. این مقاله با هدف تحلیل این ارتباطات و شناسایی عوامل تأثیرگذار بر بهبود عملکرد مفصل ران در افراد مبتلا به دیسپلازی ارائه شده است. اطلاعات و نتایج به‌دست‌آمده از این پژوهش می‌تواند در یک محیط بالینی برای کمک به تمرین قدرت عضلانی مورد استفاده قرار گیرد و درنتیجه می‌تواند توان‌بخشی و مدیریت بالینی چنین بیمارانی را افزایش دهد. هدف از مطالعه حاضر بررسی و مقایسه‌ فعالیت عضلات کمربند لگنی در افراد دارای دیسپلازی مفصل ران با افراد سالم با استفاده از مدل‌سازی سیستم اسکلتی عضلانی می‌باشد. مواد و روش‌ها در این پژوهش 10 فردسالم با میانگین سنی (1/68±23) و 10 بیمار دارای دیسپلازی مفصل ران در طرف چپ با میانگین سنی (54/2±25) انتخاب و به‌صورت داوطلبانه جهت به‌دست آوردن و مقایسه فعالیت عضلات گلتوس مدیوس، گلتوس ماکزیموس، رکتوس فموریس و تی‌اف‌ال مورد پژوهش قرار گرفتند. در این پژوهش از داده‌های راه رفتن افراد سالم و بیمار جهت استفاده در نرم‌افزار اپن سیم و به‌دست آوردن فعالیت عضلات استفاده شد. یافته‌ها در مشخصات جمعیت‌شناختی آزمودنی‌ها بین دو گروه سالم و دیسپلازی تفاوت معناداری وجود نداشت (05/P>0). سطح معناداری فعالیت عضلانی در عضلات گلوتئوس مدیوس، تنسور فاشیا لاتا و رکتوس فموریس کمتر از 0/05 به دست آمد. عضلات گلوتئوس مدیوس، تنسور فاشیا لاتا در افراد مبتلا به دیسپلازی فعالیت بیشتری نسبت به گروه کنترل داشتند. فعالیت عضله‌ گلتوس ماکزیمم هم نسبت به گروه کنترل افزایش پیدا کرد. در عضله رکتوس فموریس فعالیت کاهش پیدا کرد. نتیجه‌گیری نتایج پژوهش حاضر نشان داد در سیکل راه رفتن میزان فعالیت عضلات در افراد دارای دیسپلازی در مقایسه با افراد سالم افزایش یافته است. دیسپلازی مفصل ران باعث کوتاه‌تر شدن بازوی گشتاوری عضله می‌شود. این امر باعث افزایش نیرو در عضله جهت به‌دست آوردن گشتاور درخواستی می‌شود. در این پژوهش مشاهده شد دیسپلازی باعث افزایش فعالیت عضلات می‌شود. زمانی که عضله فعالیتش افزایش پیدا می‌کند یعنی درواقع نیروی عضله افزایش می‌یابد. افزایش نیروی عضله کارایی حرکت را از بین می‌برد و نیروی بین استخوانی را افزایش می‌دهد. ازاین‌رو برای درمان دیسپلازی مفصل ران باید یک راه کار ارائه شود.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101796_94feb80307cbc6f4a7a8b58c7847b574.pdf