دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 14 6 2026 01 21 The Effectiveness of Physical and Sports Exercises in Cochlear Implant Users: A Systematic Review اثربخشی تمرینات جسمانی و ورزشی در کاربران کاشت حلزون شنوایی: یک مرور نظام‌مند 848 869 1101855 10.32598/SJRM.14.6.3399 FA فهیمه خانی گروه علوم ورزشی، پردیس بین المللی کیش، کیش، ایران. 0009-0003-8493-1354 منصور صاحب الزمانی گروه آسیب‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران. 0000-0002-1368-8508 منصوره عادل قهرمان گروه شنوایی شناسی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران. 0000-0002-7118-6231 هومن مینونژاد گروه آسیب‌شناسی و بیومکانیک ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0002-5983-8102 Journal Article 2025 08 16 <strong>Background and Aims</strong> Cochlear implantation is an effective intervention for auditory rehabilitation in individuals with severe to profound hearing loss. However, it may lead to balance and vestibular disorders or worsen existing symptoms. Physical, motor, and vestibular rehabilitation exercises, especially balance-focused interventions, are considered essential to improve motor function and quality of life. This systematic review aimed to assess scientific evidence regarding the effectiveness of such exercises among cochlear implant users. <br /><strong>Methods </strong>This systematic review was conducted following PRISMA guidelines and the PICO framework. A comprehensive search was performed in international databases (MEDLINE/PubMed, Cochrane Library, Web of Science, ProQuest, SCOPUS, SPORTDiscus, Embase, and Taylor & Francis) and Persian databases (SID and Magiran) for studies published between January 2015 and August 2025, with no language restrictions. Eligible studies included randomized controlled trials, quasi-experimental studies, pre-test–post-test studies, case–control studies, and case reports involving cochlear implant recipients with outcomes related to balance, gait pattern, or motor performance. Study quality was assessed using the GRADE framework and standard evaluation tools. <br /><strong>Results </strong>Out of 4,920 records, eleven studies met the inclusion criteria. Participants ranged from children to adults with severe-to-profound hearing loss from diverse cultural backgrounds. The most common interventions included static/dynamic balance training (20.9%), gait/mobility exercises (16.3%), and eye–hand/visual–motor training (14%), as well as multisensory–vestibular exercises, specialized skill training, and fine motor occupational therapy. Most studies reported significant improvements in balance, reduced vestibular symptoms, and enhanced quality of life. The main limitations were small sample sizes and short follow-up durations.<br /><strong>Conclusion </strong>Current evidence supports the effectiveness of physical, motor, and vestibular rehabilitation programs in improving motor performance, balance, and quality of life in cochlear implant users. Future high-quality studies with larger samples and longer follow-up are recommended to provide more robust clinical guidelines. <strong>مقدمه و اهداف</strong> کاشت حلزون شنوایی یک مداخله مؤثر برای توان‌بخشی شنوایی در افراد دارای کم‌شنوایی حسی‌عصبی شدید تا عمیق است. با‌این‌حال این جراحی می‌تواند منجر به ایجاد یا تشدید اختلالات تعادل و دهلیزی شود. انجام تمرین‌های جسمانی، حرکتی و توان‌بخشی دهلیزی، به‌ویژه تمرین‌های متمرکز بر تعادل نقش مهمی در بهبود عملکرد حرکتی و کیفیت زندگی این افراد دارد. هدف این مرور نظام‌مند، بررسی شواهد علمی مربوط به اثربخشی چنین مداخلاتی در کاربران کاشت حلزون بود.<br /><strong>مواد و روش‌ها</strong> این مرور نظام‌مند بر‌اساس دستورالعمل‌های پریزما و چارچوب PICO (جمعیت/بیمار، مداخله، مقایسه، پیامد) انجام شد. جست‌وجوی جامع در پایگاه‌های بین‌المللی وب آو ساینس، اسکوپوس، اِم‌بیس، پرو کوئست، اسپورت دیسکاس، کاکرین، پابمد، مدلاین، تیلور و فرانسیس و پایگاه‌های فارسی مگیران و مرکز اطلاعات علمی جهاد دانشگاهی برای مطالعات منتشرشده بین ژانویه ۲۰۱۵ تا آگوست ۲۰۲۵ بدون محدودیت زبانی انجام شد. مطالعات واجد شرایط شامل کارآزمایی‌های بالینی کنترل‌شده، مطالعات شبه‌تجربی، طرح‌های پیش‌آزمون پس‌آزمون، مورد‌شاهدی و گزارش موردی بودند که بر روی گیرندگان کاشت حلزون با پیامدهای مرتبط با تعادل، الگوی راه ‌رفتن یا عملکرد حرکتی انجام شده بودند. ارزیابی کیفیت مطالعات با استفاده از چارچوب GRADE (سیستم درجه‌بندی و ارزیابی کیفیت شواهد و توصیه‌ها) و ابزارهای استاندارد بررسی شد.<br /><strong>یافته‌ها </strong>از ۴۹۲۰ مقاله، 11 مطالعه معیار‌های ورود را داشتند. شرکت‌کنندگان از کودکان تا بزرگسالان با کم‌شنوایی شدید تا عمیق و فرهنگ‌های متنوع بودند. رایج‌ترین مداخلات شامل تمرینات تعادلی ایستا/پویا (۲۰/۹ درصد)، راه‌رفتن/جابه‌جایی (۱۶/۳ درصد) و چشم ـ دست / بینایی ‌حرکتی (۱۴ درصد) بود. همچنین تمرینات چندحسی‌دهلیزی، مهارتی اختصاصی و کاردرمانی مهارت‌های ظریف به ‌کار رفتند. اغلب مطالعات بهبود معنادار تعادل، کاهش علائم دهلیزی و ارتقای کیفیت زندگی را گزارش کردند. مهم‌ترین محدودیت‌ها، حجم نمونه اندک و پیگیری کوتاه بود.<br /><strong>نتیجه‌گیری</strong> شواهد موجود، اثربخشی برنامه‌های توان‌بخشی جسمانی، حرکتی و دهلیزی را در بهبود عملکرد حرکتی، تعادل و کیفیت زندگی کاربران کاشت حلزون تأیید می‌کند. انجام پژوهش‌های گسترده‌تر با کیفیت بالاتر و پیگیری طولانی‌تر برای ارائه راهنمایی‌های بالینی دقیق‌تر توصیه می‌شود. https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101855_f728857c374b4b946002c95c675b6005.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 14 6 2026 01 21 Immediate Effects of Kinesiotaping on Static Balance, Dynamic Balance, Gait Velocity, and Spasticity of Lower Limb Muscles in Chronic Stroke Patients اثر آنی کیزنیوتیپ بر تعادل ایستا، پویا، سرعت راه رفتن و اسپاستیسیته عضلات اندام تحتانی در بیماران سکته مغزی مزمن 870 883 1101856 10.32598/SJRM.14.6.2432 FA مبینا علی محمدی گروه فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. 0000-0001-6133-9145 خسرو خادمی کلانتری گروه فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. 0000-0001-7599-751X عاطفه امینیان فر گروه فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی سمنان، سمنان، ایران. 0000-0001-6491-3413 علیرضا اکبرزاده باغبان گروه آمار زیستی، مرکز تحقیقات پروتئومیکس، دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. 0000-0002-0961-1874 Journal Article 2025 06 02 <strong>Background and Aims</strong> Stroke is a leading cause of disability in adults, with hemiparesis being its most common complication, affecting balance, motor control, sensation, and muscle tone. Impaired static and dynamic balance limits functional mobility and daily activities. Kinesiotaping (KT) has been proposed to enhance muscle activation, proprioception, and postural control; however, evidence regarding its immediate effects on chronic stroke patients remains inconsistent. This study aimed to examine the immediate effects of KT applied to the quadriceps, hamstrings, tibialis anterior, and gastrocnemius muscles on balance, walking speed, spasticity, and muscle tone. <br /><strong>Methods </strong>Twenty-four chronic stroke patients, who were able to walk 10 meters and stand unsupported for 1 minute, participated in this before-and-after study. Static and dynamic balance were measured using a force plate, functional mobility was assessed with the timed up and go (TUG) test and the 10-meter walk test (10MWT), and muscle tone/spasticity was assessed via the modified ashworth scale (MMAS). KT was applied to facilitate the tibialis anterior and hamstrings while inhibiting the quadriceps and gastrocnemius, in accordance with international guidelines. Assessments were performed immediately before and after KT application. Data were analyzed using paired t-tests or Wilcoxon signed-rank tests, depending on normality.<br /><strong>Results </strong>KT did not significantly change the MMAS scores, indicating a minimal immediate effect on muscle tone. However, functional mobility improved, with significant decreases in TUG and 10MWT times. Dynamic balance improved in the mediolateral direction, as indicated by reduced center of pressure (COP) displacement and velocity, whereas anteroposterior parameters showed no significant changes. Improvements in static balance were limited to decreased anteroposterior COP displacement.<br /><strong>Conclusion </strong>Immediate KT application in chronic stroke patients enhances dynamic balance and walking speed, particularly in mediolateral postural control, likely through increased proprioceptive feedback. No significant immediate effect on muscle tone was observed. Long-term studies are recommended to evaluate sustained functional benefits. <strong>مقدمه و اهداف</strong> اختلال در تعادل در بسیاری از موارد باعث از بین رفتن استقلال، اختلال در کیفیت زندگی و افزایش خطر زمین خوردن می‌شود. مداخله کینزیوتیپ از‌طریق تأثیر روی حس عمقی و تغییر تون عضلانی در بیماران سکته مغزی می‌تواند روشی آسان و غیرتهاجمی برای بهبود تعادل باشد. بنابراین هدف از این مطالعه بررسی تون عضلانی عضلات اندام تحتانی، تعادل و سرعت راه رفتن بیماران مبتلا به سکته مغزی مزمن بعد از مداخله کینزیوتیپ است.<br /><strong>مواد و روش‌ها</strong> در این پژوهش قبل و بعد، 24 بیمار مبتلا به سکته مغزی مزمن با روش نمونه‌گیری تصادفی و از بین مراجعین به مرکز توان‌بخشی عصبی‌عضلانی دانشگاه علوم‌پزشکی سمنان انتخاب شدند. مداخله کینزوتیپ روی این بیماران با هدف کاهش تونیسیته عضلات کوادریسپس و گاستروکنیمیوس و در عضلات همسترینگ و تیبیالیس قدامی با هدف افزایش تونیسیته صورت گرفت. تعادل و سرعت راه رفتن بیماران، قبل و بعد از مداخله کینزیوتیپ توسط آزمون‌های بالینی آزمون بالینی 10 متر راه رفتن با سرعت انتخابی بیمار، مقیاس اصلاح‌شده اشورث  (MMAS)، آزمون برخاستن و نشستن زمان‌گیری‌شده بررسی شد و تعادل ایستا و پویا توسط دستگاه صفحه نیروارزیابی شد.<br /><strong>یافته‌ها </strong>یافته‌ها نشان داد میانه تون عضلانی، قبل و بعد از مداخله کاهش معناداری نداشته است (P<0/05). میانگین نمره آزمون بالینی 10 متر راه رفتن با سرعت انتخابی بیمار و آزمون تعادلی برخاستن و راه رفتن زمان‌بندی‌شده (TUG‌) ، قبل و بعد از مداخله کینزیوتیپ کاهش معناداری داشته است (0/001>‌P). در بررسی تعادل پویا توسط دستگاه صفحه نیرو میزان جابه‌جایی و سرعت جابه‌جایی مرکز فشار بدن در جهت داخلی‌خارجی بهبودی قابل‌توجهی داشته است. همچنین در بررسی تعادل ایستا با چشم باز و بسته کاهش معناداری در میزان جابه‌جایی مرکز فشار بدن در جهت قدامی‌خلفی مشاهده شد. در سایر پارامترهای تعادلی ثبت‌شده توسط دستگاه force plate تغییر قابل‌توجهی دیده نشد.<br /><strong>نتیجه‌گیری </strong>نتایج مطالعه حاضر نشان می‌دهد استفاده هدفمند از کینزیوتیپ در عضلات اندام تحتانی به‌طور آنی می‌تواند باعث بهبود سرعت راه رفتن و پارامترهای تعادلی در بیماران مبتلا به سکته مغزی مزمن شود و به‌عنوان یک روش درمانی مناسب مورد استفاده قرار گیرد. https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101856_2fe0ed1150f309473fa4949f7ccd4f49.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 14 6 2026 01 21 Effects of Balance Exercises With Wobble Board and Corrective Exercises With Thera bands on Static and Dynamic Balance of Male Students With Genu Valgum مقایسه تأثیر تمرینات تعادلی با تخته تعادل و تمرینات اصلاحی با تراباند بر تعادل ایستا و پویای دانش‌آموزان پسر دارای زانوی ضربدری 884 899 1101843 10.32598/SJRM.14.6.3373 FA یوسف مقدس تبریزی گروه آسیب‌شناسی و بیومکانیک ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0002-4434-9082 سید حامد موسوی گروه آسیب‌شناسی و بیومکانیک ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0003-2906-2101 ملیکا اردستانی سامانی گروه آسیب‌شناسی و تمرینات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0009-0006-4245-2015 فاطمه یوسفی گروه آسیب‌شناسی و تمرینات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0009-0005-9889-9353 Journal Article 2025 05 25 <strong>Background and Aims</strong> Balance is an integral aspect of daily movement and a fundamental component of human motor function, often compromised in individuals with skeletal abnormalities. This study aimed to investigate the effects of six weeks of balance training using a balance board and Thera-band exercises on static and dynamic balance in male students aged 9–12 years with genu valgum. <br /><strong>Methods </strong>Thirty male students (mean age: 10.34±1.1 years; height: 137.83±6.41 cm; weight: 36.57±5.17 kg; BMI: 19.14±1.35 kg/m²) with no history of lower limb injuries were randomly assigned to three groups (n=10 each): Balance board training, Thera-band exercises, and control. Static and dynamic balance were assessed pre- and post-intervention using the stork balance stand test and star excursion balance test, respectively. The deformity was diagnosed using inter-malleolar (IM) and inter-condylar (IC) distances, with IM>3 cm indicating genu valgum. The intervention lasted six weeks, with three 60-minute sessions per week. Data were analyzed using descriptive statistics, repeated measures ANOVA, ANCOVA, and Bonferroni post hoc tests at α≤0.05. <br /><strong>Results </strong>Post-intervention, both the balance board and Thera-band groups demonstrated significant improvements in static balance compared to controls (P<0.05). Moreover, the balance board group showed significantly greater gains in static balance than the Thera-band group (P<0.05). For dynamic balance, both intervention groups exhibited significant increases in reach distances across all eight directions relative to controls (P<0.05), with no significant difference observed between the two exercise groups (P>0.05).<br /><strong>Conclusion </strong>Both balance board training and Thera-band exercises effectively enhance static and dynamic balance in male children with genu valgum. These modalities are recommended as practical interventions to improve balance in this population. <strong>مقدمه و اهداف</strong> تعادل جزء جدایی‌ناپذیر حرکات روزمره و بخش مهمی در نیاز‌های پایه برای حرکت انسان است که در ناهنجاری‌های اسکلتی دچار اختلال می‌شود. هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر 6 هفته تمرین تعادلی با تخته تعادل و تمرین با تراباند بر تعادل ایستا و پویای دانش‌آموزان پسر 9 تا 12 سال دارای زانوی ضربدری بود.<br /><strong>مواد و روش‌ها</strong> 30 دانش‌آموز پسر که فاصله بین اپی‌کندیل‌های داخلی ران و قوزک‌های داخلی مچ پای آن‌ها بیش از ۳ سانتی‌متر بود، به‌عنوان دارای زانوی ضربدری شناخته شده و وارد مطالعه شدند. شرکت‌کنندگان با میانگین سنی 1/1±10/43 سال، قد 6/41±137/83سانتی‌متر)، وزن 5/17±36/57کیلوگرم و شاخص توده بدنی 1/35±19/14کیلوگرم بر متر مربع و بدون سابقه آسیب در اندام تحتانی، به‌صورت تصادفی در 3 گروه ۱۰ نفره شامل گروه تجربی تمرین با تراباند، گروه تمرینات تعادلی و گروه کنترل تقسیم شدند. گروه کنترل هیچ‌گونه برنامه تمرینی دریافت نکرد. قبل و بعد از اجرای برنامه تمرینی، تعادل ایستا و پویای آزمودنی‌ها به ترتیب با تست تعادل لک‌لک و ستاره اندازه‏گیری شد. برنامه تمرینی شامل 6 هفته و 3 جلسه در هفته و هر جلسه 60 دقیقه بود. تمرینات شامل تمرینات تعادلی با تخته تعادل یا تراباند بود. برای تجزیه‌و‌تحلیل داده‌ها از روش‌های آمار توصیفی، آزمون آنووا با اندازه‌گیری مکرر، تحلیل کوواریانس (آنکووا) و آزمون بونفرونی در سطح معنی‌داری α≤0/05 استفاده شد. <br /><strong>یافته‌ها </strong>نتایج تحقیق نشان داد تعادل ایستای گروه‌های تمرین تعادلی (تخته تعادل) و تراباند در مقایسه با گروه کنترل در پس‌آزمون افزایش معنادار داشته است (P<0/05). همچنین مقایسه بین دو گروه تمرین تعادلی (تخته تعادل) و تمرین با تراباند در نمرات تعادل ایستا در پس‌آزمون تفاوت معناداری را نشان داد، به‌طوری‌که گروه تمرین تعادلی(‌تخته تعادل) نسبت به گروه تمرین با تراباند، افزایش معناداری در نمرات تعادل ایستا نشان داد (P<0/05). در تعادل پویا، تفاوت بین گروه‌های تمرین تعادلی و تمرین با تراباند در مقایسه با گروه کنترل در پس‌آزمون به‌صورت افزایش معنادار در نمرات تعادل مشاهده شد (P<0/05). با‌این‌حال تفاوت بین 2 گروه تمرین تعادلی و تراباند در تعادل پویا، از‌نظر آماری معنادار نبود (P>0/05).<br /><strong>نتیجه‌گیری </strong>تمرینات تعادلی و تمرینات با تراباند هر دو تأثیر مثبت و معناداری بر بهبود تعادل ایستا و پویا در دانش‌آموزان پسر دارای زانوی ضربدری داشتند. با‌این‌حال، در تعادل ایستا، تمرینات تعادلی با تخته تعادل، اثربخشی بیشتری نسبت به تمرینات تراباند نشان دادند. درحالی‌که در تعادل پویا، تأثیر هر دو نوع تمرین مشابه و بدون تفاوت معنادار بود. https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101843_a4faede878c3976f7b587c4ece843810.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 14 6 2026 01 21 Effects of Functional and Mental Fatigues on Landing Kinematics of Athletes With Chronic Ankle Instability مقایسه اثر خستگی عملکردی و ذهنی بر کینماتیک فرود ورزشکاران دارای بی‌ثباتی مزمن مچ پا 900 913 1101852 10.32598/SJRM.14.6.3381 FA پیمان الهیاری کشکولی گروه آموزشی علوم ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران. 0009-0000-6989-6990 رحیم میرنصوری گروه آموزشی علوم ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران. 0000-0003-2878-2270 Journal Article 2025 06 02 <strong>Background and Aims</strong> Ankle sprains of moderate to severe intensity can lead to chronic ankle instability and adversely affect landing kinematics. Both functional and mental fatigue are key factors contributing to these alterations. The present study aimed to compare the effects of functional and mental fatigue on single-leg landing kinematics in athletes with chronic ankle instability and healthy individuals. <br /><strong>Methods </strong>In this quasi-experimental study, 48 male athletes aged 18–30 years (24 with chronic ankle instability and 24 healthy) were randomly assigned to four groups: Chronic ankle instability with functional fatigue, chronic ankle instability with mental fatigue, healthy with functional fatigue, and healthy with mental fatigue. The single-leg landing test was performed before and after the fatigue protocols, and kinematic angles (knee valgus, knee flexion, and hip flexion) were analyzed using Kinovea software, version 0, 9, 5 . Data were tested for normality using the Shapiro–Wilk test, followed by two-way mixed ANOVA (group×time) and Bonferroni post hoc analysis. <br /><strong>Results </strong>using (P=0.0001). No significant change observed in the hip flexion angle (P=0.113). In the chronic ankle instability group with mental fatigue, the knee valgus angle also showed a significant increase (P=0.0001), whereas the knee flexion (P=0.061) and hip flexion (P=0.565) angles did not exhibit significant changes. Between-group comparisons indicated that the chronic ankle instability group with functional fatigue exhibited greater increases in knee valgus (P=0.0001) and greater decreases in knee flexion (P=0.0001) compared to the healthy groups. Furthermore, compared to the CAI group with mental fatigue, the changes in knee valgus (P=0.148) and knee flexion (P=0.061) were not statistically significant. <br /><strong>Conclusion </strong>Both functional and mental fatigue affect knee and hip joint kinematics in individuals with chronic ankle instability, particularly by increasing knee valgus and decreasing knee flexion. Functional fatigue had a greater adverse effect, causing more considerable changes in joint alignment. These findings highlight the importance of considering the role of different types of fatigue in lower limb injury prevention strategies. <strong>مقدمه و اهداف</strong> پیچ‌خوردگی مچ پا با شدت متوسط تا شدید می‌تواند به بی‌ثباتی مزمن مچ پا منجر شود و کینماتیک فرود را تحت تأثیر قرار دهد. خستگی عملکردی و ذهنی از عوامل کلیدی در این تغییرات هستند. این مطالعه با هدف مقایسه اثر خستگی عملکردی و ذهنی بر زوایای کینماتیکی فرود تک‌پا در ورزشکاران دارای بی‌ثباتی مزمن مچ پا و افراد سالم انجام شد.<br /><strong>مواد و روش‌ها</strong> در این مطالعه نیمه‌تجربی، ۴۸ ورزشکار مرد ۱۸ تا ۳۰ ساله (۲۴ نفر با بی‌ثباتی مزمن مچ پا و ۲۴ نفر سالم) به‌صورت تصادفی به 4 گروه ( بی‌ثباتی مزمن مچ پا با خستگی عملکردی، بی‌ثباتی مزمن مچ پا با خستگی ذهنی، سالم با خستگی عملکردی، سالم با خستگی ذهنی) تقسیم شدند. آزمون فرود تک‌پا پیش و پس از اعمال پروتکل‌های خستگی اجرا شد و زوایای کینماتیکی (والگوس زانو، فلکشن زانو، فلکشن ران) با نرم‌افزار کینوویا تحلیل شدند. داده‌ها با آزمون شاپیرو ویلک برای نرمال ‌بودن و سپس با استفاده از آزمون تحلیل واریانس دوسویه مختلط (زمان [پیش / پس از اعمال خستگی] × گروه [۴ سطح]) با تصحیح بونفرونی برای مقایسه‌های تعقیبی تحلیل شدند.<br /><strong>یافته‌ها</strong> در گروه مبتلا به بی‌ثباتی مزمن مچ پا پس از خستگی عملکردی نسبت به پیش‌آزمون، زاویه والگوس زانو به‌طور معناداری افزایش یافت (0/0001=p) و زاویه فلکشن زانو به‌طور معناداری کاهش پیدا کرد (0/0001=p) بعد از زاویه فلکشن زانو نسبت به پیش آزمون به طور معنا داری کاهش پیدا کرد، در‌حالی‌که تغییر معناداری در زاویه فلکشن ران مشاهده نشد (0/113=p). در گروه بی‌ثباتی مزمن مچ پا با خستگی ذهنی نیز زاویه والگوس زانو افزایش معناداری داشت (0/0001=p)، اما در زوایای فلکشن زانو (0/061=p) و فلکشن ران (0/565=p) تغییری معناداری مشاهده نشد. در مقایسه بین‌گروهی، گروه بی‌ثباتی مزمن مچ پا با خستگی عملکردی نسبت به گروه‌های سالم افزایش بیشتری در والگوس زانو (0/0001=p) و کاهش بیشتری در فلکشن زانو (0/0001=p) نشان داد. همچنین در مقایسه با گروه بی‌ثباتی مزمن مچ پا با خستگی ذهنی، تغییرات والگوس زانو (0/148=p) و فلکشن زانو (0/061=p) تغییرات معناداری مشاهده نشد.<br /><strong>نتیجه‌گیری </strong>نتایج این مطالعه نشان داد خستگی عملکردی و ذهنی هر دو بر کینماتیک مفاصل زانو و ران در افراد دارای بی‌ثباتی مزمن مچ پا تأثیرگذارند، به‌ویژه با افزایش زاویه والگوس زانو و کاهش فلکشن زانو. خستگی عملکردی اثر منفی بیشتری داشت و باعث تغییرات قابل‌توجه‌تری در راستای مفصلی شد. این یافته‌ها اهمیت در نظر گرفتن نقش انواع مختلف خستگی را در پیشگیری از آسیب‌های اندام تحتانی نشان می‌دهد. https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101852_2a03a3255150d2d0075c3bbb97eae213.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 14 6 2026 01 21 Effect of Cognitive-motor Games on Executive Function Behaviors and Motivation for Progress in Elementary School Children With Attention-deficit and Hyperactivity Symptoms اثربخشی بازی‌ شناختی-حرکتی بر حافظه کاری و انگیزش پیشرفت کودکان دارای نقص توجه و بیش‌فعالی مقطع ابتدایی 914 925 1101850 10.32598/SJRM.14.6.3397 FA معظمه بهرام نژاد گروه روان‌شناسی تربیتی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0003-2671-3562 زهرا نقش گروه روان‌شناسی تربیتی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0001-6065-7838 فاطمه نصرتی گروه آموزش کودکان استثنایی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0003-4735-7210 رضاشروین بدو گروه روانپزشکی کودک و نوجوان، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران. 0000-0002-7477-4688 محمد عفت پناه گروه روانپزشکی کودک و نوجوان، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران. 0000-0002-6855-4945 Journal Article 2025 08 08 <strong>Background and Aims</strong> Attention-deficit hyperactivity disorder (ADHD) is a common childhood disorder that significantly impacts cognitive, academic, and behavioral functioning of students. Improving executive function behaviors and motivation for achievement are key components for academic success and are important goals of educational and rehabilitation interventions. This study aimed to investigate the effect of cognitive-motor rehabilitation on executive function behaviors and motivation for achievement among elementary school students in Tehran. <br /><strong>Methods</strong> This study is applied and quasi-experimental in nature, utilizing a pre-test-post-test design with control and experimental groups. The target population included all boys and girls from two schools in District 6 of Tehran during the academic year 2024-2025. Random sampling was conducted, and 30 students (15 girls and 15 boys) were selected from the two schools. Initially, the IVA-2 test was administered as an auxiliary tool for diagnosing ADHD. Following this, a pre-test was conducted with the students, and a cognitive-motor intervention was implemented for 8 weeks. After the intervention was completed, a post-test was conducted, followed by a follow-up phase. In all three stages, in addition to the IVA-2 test, the BRIEF Executive Function Questionnaire was provided to parents and the Motivation for Progress Questionnaire was provided to students. Data were analyzed using SPSS software, version 26 utilizing analysis of variance (ANOVA). <br /><strong>Results </strong>The cognitive-motor intervention had a significant impact on improving executive function behaviors and motivation for achievement among students. Additionally, the main effects of the group (experimental and control) on academic motivation and executive functions were significant. Students in the experimental group showed notable improvements in executive functions, particularly in motivation for achievement, compared to the control group. <br /><strong>Conclusion </strong>Cognitive-motor games were recognized as an effective tool for enhancing executive functions and motivation for achievement in students with ADHD. <strong>مقدمه و اهداف</strong> نقص توجه و بیش‌فعالی یکی از اختلالات رایج در دوران کودکی است که تأثیر قابل‌توجهی بر کارکردهای شناختی، تحصیلی و رفتاری دانش‌آموزان دارد. بهبود حافظه کاری و انگیزش پیشرفت به‌عنوان مؤلفه‌های کلیدی در موفقیت تحصیلی، از اهداف مهم مداخلات آموزشی و توان‌بخشی است. این پژوهش با هدف بررسی تأثیر توان‌بخشی شناختی‌حرکتی بر حافظه کاری و انگیزش پیشرفت دانش‌آموزان دختر و پسر مقطع ابتدایی شهر تهران انجام شد.<br /><strong>مواد و روش‌ها</strong> این مطالعه از نوع کاربردی و نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون پس‌آزمون و گروه‌های کنترل و آزمایش بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش‌آموزان دختر و پسر ۲ مدرسه در منطقه ۶ شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود. نمونه‌گیری به‌صورت تصادفی انجام شد و ۳۰ دانش‌آموز (۱۵ دختر و ۱۵ پسر) در ۲ مدرسه انتخاب شدند. ابتدا آزمون سنجش توانایی‌هایی دیداری و شنیداری (IVA-2) به‌عنوان یک ابزار کمکی، برای تشخیص نقص توجه و بیش‌فعالی اجرا شد. سپس پیش‌آزمون از دانش‌آموزان گرفته شد و مداخله شناختی‌حرکتی به مدت ۸ هفته اجرا شد. پس از اتمام مداخله، پس‌آزمون انجام شد و سپس مرحله پیگیری شروع شد. در هر سه مرحله، علاوه‌بر آزمون سنجش توانایی‌هایی دیداری و شنیداری (IVA-2)، پرسش‌نامه کارکردهای اجرایی بریف به والدین و انگیزش پیشرفت به دانش‌آموزان ارائه شد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶ و تحلیل واریانس (آنووا) تحلیل شدند.<br /><strong>یافته‌ها </strong>نتایج نشان داد مداخله شناختی‌حرکتی تأثیر معناداری بر بهبود حافظه کاری و انگیزش پیشرفت دانش‌آموزان دارد. همچنین  اثرات اصلی گروه (آزمایش و کنترل) در انگیزش پیشرفت تحصیلی و کارکردهای اجرایی معنادار بود. دانش‌آموزان گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل بهبود و تغییر قابل‌توجهی در کارکردهای اجرایی و به خصوص انگیزش پیشرفت نشان دادند.<br /><strong>نتیجه‌گیری </strong>بازی‌های شناختی‌حرکتی به‌عنوان ابزاری مؤثر در بهبود کارکردهای اجرایی و انگیزش پیشرفت دانش‌آموزان دارای نقص توجه و بیش‌فعالی شناخته شد.  https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101850_7407071d675480d291e8150b6f7fcfb0.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 14 6 2026 01 21 Effect of Sensory-motor and Perceptual-motor Training on the Social Skills of 8- to 12-Year-old Children With High-functioning Autism Spectrum Disorder تأثیر تمرینات حسی‌حرکتی و ادراکی‌حرکتی بر روی مهارت اجتماعی کودکان 8 الی 12 ساله اختلال طیف اُتیسم با عملکرد بالا 926 939 1101845 10.32598/SJRM.14.6.3400 FA علی ترابی گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت بدنی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0009-0003-1298-0456 محمود شیخ گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت بدنی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0003-4029-3568 Journal Article 2025 08 17 <strong>Background and Aims</strong> Autism spectrum disorder (ASD) is a neurodevelopmental condition that begins in early childhood. One of the core characteristics of ASD is a deficit in social skills, particularly in children with high-functioning autism (HFA). This study aimed to investigate the effectiveness of sensory–motor and perceptual–motor exercises on social skills in children aged 8 to 12 years with high-functioning ASD.<br /><strong>Methods </strong>This quasi-experimental study used a pre-test–post-test design with a control group. The statistical population included all children with ASD residing in a child care center in Tehran in 2024. Twenty-four children were selected through convenience sampling and non-randomly assigned to two experimental groups and one control group (8 participants per group). The sensory–motor group received intervention based on Cortes’s structured program across seven domains, implemented over 12 consecutive weeks (three 60-minute sessions per week). The perceptual–motor group received a structured program based on Johnston and Ramon’s intervention protocol over the same duration and frequency. The childhood autism rating scale (CARS) and Autism Social Skills Profile were used to collect data. Statistical analysis was performed using univariate and multivariate ANCOVA utilizing SPSS software, version 24.<br /><strong>Results </strong>The findings indicated that both sensory–motor and perceptual–motor interventions significantly improved overall social skills (F=90.22, P<0.001). Specifically, significant improvements were observed in the sensory–motor (P=0.001) and perceptual–motor (P=0.001) groups compared to the control group.<br /><strong>Conclusion </strong>Sensory–motor and perceptual–motor interventions are effective in enhancing social skills in children with high-functioning ASD. <strong>مقدمه و اهداف </strong>اُتیسم یک اختلال نورولوژیک است که از ابتدای کودکی آغاز می‌شود. ضعف در مهارت‌های اجتماعی یکی از ویژگی‌های اصلی این اختلال است. این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی تمرینات حسی‌حرکتی و ادراکی‌حرکتی بر روی مهارت‌های اجتماعی کودکان 8 الی 12 ساله اُتیسم با عملکرد بالا انجام شد. <br /><strong>مواد و روش‌ها</strong> در این پژوهش نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه کنترل، جامعه آماری را کلیه کودکان مبتلا به اختلال طیف اُتیسم در یکی از مراکز نگهداری کودکان شهر تهران در سال 1403تشکیل می‌داد. از این جامعه آماری 24 نفر با روش نمونه‌گیری در‌دسترس انتخاب شدند و به‌صورت غیر‌تصادفی در 2 گروه آزمایش و یک گروه کنترل تقسیم شدند (هر گروه 8 نفر) جای‌گذاری شدند. تمرینات حسی‌حرکتی بر مبنای برنامه مداخله‌ای کورتز در 7 محور بر روی یکی از گروه‌های آزمایش انجام شد که شامل 12 هفته پشت‌سر هم، هر هفته 3 جلسه و هر جلسه 60 دقیقه بود. همچنین تمرینات ادراکی‌حرکتی جانستون و رامون در 12 هفته پشت سر هم، هر هفته 3 جلسه و هرجلسه 60 دقیقه بر روی یکی دیگر از گروه‌های آزمایش اجرا شد. جهت گردآوری داده‌ها از مقیاس کارز و پرسش‌نامه نیمرخ مهارت‌های اجتماعی اُتیسم استفاده شد. داده‌ها با روش تحلیل کوواریانس تک‌متغیری و چند‌متغیری در نرم‌افزار SPSS نسخه 24 مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفتند. <br /><strong>یافته‌ها </strong>نتایج نشان داد تمرینات حسی‌حرکتی و ادراکی‌حرکتی موجب بهبود معنادار مهارت اجتماعی کلی (P<0/001 ، F= 22/90)، تمرینات حسی‌حرکتی (001/P<00) و تمرینات ادراکی‌حرکتی (001/P<00) موجب بهبود معنادار تمرینات حسی حرکتی و ادراکی‌حرکتی شد.<br /><strong>نتیجه‌گیری </strong>براین‌اساس می‌توان نتیجه گرفت تمرینات حسی‌حرکتی و ادراکی‌حرکتی در بهبود علائم مهارت‌های اجتماعی کودکان مبتلا به اُتیسم مؤثر بوده است. https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101845_bf22c665a05972338b9b109a36f20c2e.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 14 6 2026 01 21 Effects of Massage Therapy Combined With Tai-Chi Yoga Exercises on Pain, Function, Range of Motion, and Quality of Life in Women With Knee Osteoarthritis مقایسه تأثیر تمرینات ترکیبی ماساژ ـ یوگا با تای‌چی بر درد، عملکرد، دامنه حرکتی و کیفیت زندگی زنان مبتلا به استئوآرتریت زانو 940 955 1101854 10.32598/SJRM.14.6.3401 FA سحر ضرغامی گروه آسیب شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران. 0009-0000-6440-1485 محمدحسین ناصرملی گروه آسیب شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران. 0000-0001-6871-0453 بهناز گنجی نمین گروه آسیب شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران. 0000-0002-0468-4978 Journal Article 2025 08 18 <strong>Background and Aims</strong> Knee osteoarthritis is one of the most common joint disorders in elderly women, leading to pain, reduced mobility, and a lower quality of life (QoL). This study aimed to compare the effects of combined yoga–massage exercises and Tai Chi on pain, function, range of motion, and QoL in women with knee osteoarthritis.<br /><strong>Methods </strong>The study population consisted of women aged 55–65 years. Based on inclusion criteria and with the supervision and diagnosis of an orthopedic specialist, 45 participants were purposefully selected. They were then randomly assigned to three groups: the combined yoga–massage group (n=15), the Tai Chi group (n=15), and the control group (n=15). Those in the control group did not participate in any training and continued their daily activities. After completing informed consent, pre-tests were conducted to assess pain and function using the Knee Injury and Osteoarthritis Outcome Score (KOOS) questionnaire, range of motion using a goniometer, and quality of life using the Knee Injury and Osteoarthritis Outcome Score (KOOS) questionnaire. The yoga–massage and Tai Chi protocols were performed for eight weeks, with three sessions per week. Data were analyzed using a mixed analysis of covariance (ANCOVA) with a significance level of α≤0.05. <br /><strong>Results </strong>The findings indicated that the combined yoga–massage protocol significantly improved pain, function, range of motion, and quality of life (P≤0.05) in women with knee osteoarthritis compared to the Tai Chi and control groups in the post-test.‎‎<br /><strong>Conclusion </strong>Both yoga–massage and Tai Chi exercises reduced pain, enhanced function, increased range of motion, and improved quality of life in elderly women with knee osteoarthritis compared to the control group; however, yoga–massage exercises were more effective than Tai Chi in achieving these outcomes. <strong>مقدمه و اهداف</strong> استئوآرتریت زانو یکی از شایع‌ترین بیماری‌های مفصلی در زنان سالمند است که موجب درد، محدودیت حرکتی و کاهش کیفیت زندگی می‌شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر یک دوره تمرینات ترکیبی یوگا ـ ماساژ و تای‌چی بر درد، عملکرد، دامنه حرکتی و کیفیت زندگی زنان سالمند مبتلا به استئوآرتریت زانو انجام شد. <br /><strong>مواد و روش‌ها</strong> این مطالعه از نوع نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون پس‌آزمون بود که در آن ۴۵ نفر از زنان مبتلا به استئوآرتریت زانو به‌صورت هدفمند انتخاب و سپس به شکل تصادفی در 3 گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. گروه کنترل هیچ برنامه تمرینی نداشت و صرفاً فعالیت‌های روزمره خود را ادامه داد. پس از تکمیل فرم رضایت‌نامه، پیش‌آزمون شامل ارزیابی درد و عملکرد با پرسش‌نامه استئوآرتریت دانشگاه‌های وسترن انتاریو و مک‌مستر (WOMAC)، دامنه حرکتی با گونیامتر و کیفیت زندگی با پرسش‌نامه پیامد و صدمات زانو و استئوآرتریت انجام شد. برنامه تمرینی یوگا ـ ماساژ و تای‌چی به‌مدت ۸ هفته و 3 جلسه در هفته اجرا شد. برای تحلیل داده‌ها از آزمون تحلیل کوواریانس مرکب با سطح معنی‌داری (05/α≤0) استفاده شد.<br /><strong>یافته‌ها</strong> نتایج نشان داد پروتکل ترکیبی یوگا ـ ماساژ در مقایسه با گروه تای‌چی و گروه کنترل، بهبود معنی‌داری در درد، عملکرد، دامنه حرکتی و کیفیت زندگی زنان مبتلا به استئوآرتریت زانو در پس‌آزمون ایجاد کرد (p≤0/05).<br /><strong>نتیجه‌گیری </strong>با‌توجه‌به نتایج به‌دست‌آمده، به نظر می‌رسد استفاده از تمرینات یوگا ـ ماساژ و تای‌چی می‌تواند به‌عنوان رویکردهای مکمل در کاهش درد، بهبود عملکرد، افزایش دامنه حرکتی و ارتقای کیفیت زندگی زنان سالمند مبتلا به استئوآرتریت زانو پیشنهاد شود، هرچند به نظر می‌رسد تمرینات یوگا ـ ماساژ اثرگذاری بیشتری نسبت به تای‌چی داشته باشند. https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101854_dbca22d08f8bf48f20a0cb21a94b1e22.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 14 6 2026 01 21 Chronic Effects of Training and Match Fatigue on Landing Kinematics in Football Players With and Without Anterior Cruciate Ligament مقایسه اثر خستگی مزمن ناشی از بار تمرینات و مسابقات فوتبال بر کینماتیک فرود بازیکنان سالم و با سابقه جراحی رباط صلیبی قدامی 956 969 1101849 10.32598/SJRM.14.6.3403 FA سجاد ابوحیدری گروه تندرستی و توانبخشی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی تهران، تهران، ایران. 0009-0008-0234-8357 مصطفی زارعی گروه تندرستی و توانبخشی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی تهران، تهران، ایران. 0000-0001-9063-686X Journal Article 2025 08 19 <strong>Background and Aims</strong> Monitoring the kinematic components of the trunk, knee, hip, and ankle is an effective approach for predicting primary and secondary injuries to the anterior cruciate ligament (ACL). Accordingly, the aim of this study was to examine the chronic effects of fatigue caused by football training and matches on selected kinematic components of the knee and ankle in football players with and without a history of ACL surgery.<br /><strong>Methods </strong>This study involved 20 football players with a history of ACL surgery and 20 players without any history of surgery, all selected purposefully from the Premier League of Tehran Province. The participants’ mean age, weight, and height were 22.93±3.74 years, 73.96±2.94 kg, and 1.76±0.03 m, respectively. The kinematic components evaluated included the maximum knee valgus angle, maximum knee flexion, and maximum ankle dorsiflexion angle during a double-leg jump-landing pattern. Data were collected during the second half of the league season, and player fatigue was assessed using the modified Borg rating of perceived exertion (RPE) scale. Data were then analyzed using a two-way ANOVA. <br /><strong>Results </strong>The findings revealed significant differences in the maximum knee valgus angle between healthy players and players with a history of ACL surgery, as well as in maximum knee flexion during deep landing among players with a history of surgery (P≤0.05). However, no significant differences were observed in other kinematic components (P≥0.05). <br /><strong>Conclusion </strong>Overall, the results suggest that fatigue caused by football matches and training at the end of the season can lead to reduced maximum knee flexion in players with a history of ACL surgery and increased knee valgus in both groups. Additionally, the knee valgus angle during landing was generally higher in players with a history of ACL surgery compared to healthy players. Furthermore, the valgus angle in players with ACL surgery was consistently higher in both pre-test and post-test assessments than in healthy players. <strong>مقدمه و اهداف</strong> پایش مؤلفه‌های کینماتیکی تنه، زانو، ران و مچ پا یکی از راه‌های مؤثر در پیش‌بینی آسیب اولیه و ثانویه رباط صلیبی قدامی است. ازاین‌رو هدف تحقیق حاضر مقایسه اثر مزمن خستگی ناشی از تمرینات و مسابقات فوتبال برروی برخی مؤلفه‌های کینماتیکی زانو و مچ پا بین بازیکنان فوتبال با و بدون سابقه جراحی رباط صلیبی قدامی است.<br /><strong>مواد و روش‌ها</strong> در این پژوهش، ۲۰ بازیکن فوتبال دارای سابقه جراحی رباط صلیبی قدامی و ۲۰ بازیکن بدون سابقه جراحی از لیگ برتر استان تهران به‌صورت هدفمند انتخاب شدند. میانگین سنی، وزنی و قدی شرکت‌کنندگان به‌ترتیب ۲۲/۹۳±۳/۷۴ (سال)، ۲/۹۴±۷۳/۹۶ (کیلوگرم) و ۰/۰۳ ± ۱/۷۶ (متر) بود. برای ارزیابی، مؤلفه‌های کینماتیکی شامل حداکثر زاویه والگوس زانو، حداکثر میزان خم‌ شدن زانو و حداکثر زاویه دورسی‌فلکشن مچ پا در حین اجرای الگوی پرش ـ فرود جفت پا با استفاده از دستگاه شتاب‌سنج IMU اندازه‌گیری شدند. داده‌ها طی نیم‌فصل پایانی مسابقات جمع‌آوری شد و خستگی بازیکنان نیز با استفاده از شاخص اصلاح‌شده بورگ ارزیابی شد. سپس داده‌ها با استفاده از آزمون آنووای 2 طرفه تجزیه‌وتحلیل شدند.<br /><strong>یافته‌ها </strong>نتایج تحقیق نشان داد در انتهای فصل مسابقه، مؤلفه‌های کینماتیکی حداکثر والگوس زانو در بازیکنان سالم و بازیکنان با سابقه جراحی و حداکثر خم ‌شدن زانوی بازیکنان با سابقه جراحی تفاوت معنی‌داری وجود دارد (0/05≥P). همچنین در سایر مؤلفه‌های کینماتیکی نتایج معنی‌داری مشاهده‌ نشد (0/05≥P).<br /><strong>نتیجه‌گیری </strong>به‌طور‌کلی تجزیه‌وتحلیل داده‌های تحقیق نشان می‌دهد خستگی ناشی از مسابقات و تمرینات فوتبال در انتهای فصل می‌تواند برکاهش حداکثر خم‌ شدن زانوی بازیکنان با سابقه جراحی رباط صلیبی قدامی و افزایش والگوس زانوی بازیکنان هر دو گروه تأثیر بگذارد. علاوه‌بر‌آن میزان والگوس زانو در بازیکنان با سابقه جراحی به‌طور‌کلی از افراد سالم در حین فرود بیشتر بود. همچنین زاویه والگوس زانو در بازیکنانی که سابقه جراحی رباط صلیبی قدامی داشتند، به‌طور‌کلی در پیش‌آزمون و پس‌آزمون بیشتر از بازیکنان سالم بود. https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101849_2751861655288b6ea706c23a0ac36bc3.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 14 6 2026 01 21 Frequency-specific Threshold Estimation Values Using Auditory Brainstem Responses in Healthy Adult Male Rats مقادیر تخمین آستانه با ویژگی فرکانسی با استفاده از پاسخ ساقه مغز شنوایی در رت‌های سالم بالغ نر 970 979 1101857 10.32598/SJRM.14.6.3408 FA فاطمه حیدری گروه شنوایی شناسی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. 0000-0002-7358-1008 Journal Article 2025 09 28 <strong>Background and Aims</strong> Auditory brainstem response (ABR) is an objective, electrophysiological test that has been used to assess auditory function for nearly 50 years. Rats are one of the most widely used rodent species for laboratory studies of the auditory system, which requires standardization for ABR recording in each laboratory. The aim of the present study was to estimate hearing thresholds using ABR and tonal stimuli at octave frequencies in healthy adult male Wistar rats.<br /><strong>Methods </strong>In this experimental study, 8 adult male Wistar rats were subjected to ABR measurements using a threshold estimation approach under ketamine/xylazine anesthesia, in accordance with the principles of working with laboratory animals. Tone burst stimuli were presented at octave frequencies of 2000 to 16000 Hz through an appropriate loudspeaker, and the threshold of tonal stimuli was recorded in a descending manner by tracking wave II. Data were analyzed using SPSS software, version 17 and one-way analysis of variance.<br /><strong>Results </strong>The mean thresholds obtained at tonal frequencies of 2, 4, 8 and 16 kHz were 21.25±4.43, 10.27±2.67, 6.87±2.58, and 2.31±3.75 dB SPL, respectively. A statistically significant relationship was observed between the threshold values and the frequency evaluated (P<0.001).<br /><strong>Conclusion </strong>An inverse relationship between the frequency of the tonal stimulus and the estimated values of ABR thresholds was observed in rats, which can serve as a basis for the extent of threshold changes in pathological conditions leading to hearing damage in animal models. <strong>مقدمه و اهداف</strong> پاسخ ساقه مغز شنوایی به‌عنوان آزمونی عینی و الکتروفیزیولوژیک است که قریب به 50 سال است برای ارزیابی عملکرد شنوایی مورد استفاده قرار می‌گیرد. رت یکی از گونه‌های جوندگان پرکاربرد برای مطالعات آزمایشگاهی دستگاه شنوایی است که نیاز به استانداردسازی برای ثبت پاسخ ساقه مغز شنوایی در هر آزمایشگاه دارد. هدف از مطالعه حاضر، تخمین آستانه‌های شنوایی با استفاده از پاسخ ساقه مغز شنوایی و محرک‌های تونال در فرکانس‌های اکتاوی در رت‌های بالغ نر از نژاد ویستار بود. <br /><strong>مواد و روش‌ها</strong> در این مطالعه تجربی، 8 سر رت بالغ نر از نژاد ویستار با رعایت اصول کار با حیوانات آزمایشگاهی تحت بیهوشی کتامین /زایلازین مورد اندازه‌گیری پاسخ ساقه مغز شنوایی با رویکرد تخمین آستانه قرار گرفتند. محرک‌های تون برست در فرکانس‌های اکتاوی 2000 تا 16000 هرتز از‌طریق بلندگوی مناسب ارائه شدند و آستانه محرکات تونال به روش نزولی با ردیابی موج II ثبت شد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 17 و آنالیز واریانس یک‌طرفه مورد تحلیل قرار گرفتند.<br /><strong>یافته‌ها </strong>میانگین و انحراف‌معیار آستانه‌های به‌دست‌آمده در فرکانس‌های تونال 2، 4، 8 و 16 کیلوهرتز به ترتیب 4/43±21/25، 2/67±10، 2/58±6/87 و 3/75±2/31 دسی‌بل سطح فشار صوتی (SPL) بود. رابطه آماری معنی‌دار بین مقادیر آستانه و فرکانس مورد ارزیابی مشاهده شد (001/p<0). <br /><strong>نتیجه‌گیری </strong>رابطه معکوس بین فرکانس محرک تونال و مقادیر تخمین آستانه پاسخ ساقه مغز شنوایی در رت‌ها مشاهده شد که می‌تواند به‌عنوان مبنایی برای میزان تغییرات آستانه در شرایط پاتولوژیک منجر به آسیب شنوایی در مدل‌های حیوانی باشد. https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101857_e0e7d52d78b8de96ca6dd1f32b9e4ab4.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 14 6 2026 01 21 Identifying Distracting Architectural Factors of the Therapeutic Environment and the Effect of Their Modification on the Rehabilitation Outcomes in ADHD Children: A Research Study Proposal شناسایی عوامل معماری حواس‌پرت‌کننده محیط درمان و تأثیر اصلاح آن‌ها بر نتایج توان‌بخشی در کودکان اختلال نقص توجه/بیش‌فعالی: پیشنهادی برای مطالعه تحقیقاتی 980 997 1101858 10.32598/SJRM.14.6.1 FA شایان مهرشاهی گروه معماری، دانشکده برنامه‌ریزی و طراحی شهری و منطقه‌ای، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران. 0009-0002-2813-2083 Journal Article 2025 10 07 <strong>Background and Aims</strong> This study investigated how the built environment influences therapeutic outcomes for children with attention-deficit/hyperactivity disorder (ADHD), who often experience sensory processing difficulties, attention deficits, and learning challenges. Environmental distractions and sensory overload can hinder engagement and progress during therapy. To address this, the research proposes using eye-tracking technology as a non-invasive method to measure children’s visual attention and identify design elements, such as lighting, color, clutter, and spatial layout that contribute to distraction, anxiety, or disengagement.<br /><strong>Methods </strong>This study employed a mixed-methods design in two phases. In Phase 1, children’s gaze behaviors (fixation duration, saccades, and gaze distribution) will be recorded during therapy to pinpoint distracting environmental features. In phase 2, these environments will be modified to minimize identified distractors, followed by reassessment to measure improvements in focus, engagement, and behavior. Complementary assessments—the short sensory profile 2 (SSP2), conners continuous performance test (CPT-3), and strengths and difficulties questionnaire (SDQ)—will evaluate sensory and behavioral responses before and after environmental redesign.<br /><strong>Results </strong>Expected outcomes include identifying key environmental factors that hinder attention, demonstrating the effectiveness of spatial modifications, and developing a framework for designing therapeutic spaces optimized for children with ADHD. <br /><strong>Conclusion </strong>The findings aim to bridge clinical rehabilitation and environmental psychology, guiding evidence-based design principles for therapy centers, classrooms, and inclusive learning environments that better support children’s neurological and sensory needs. <strong>مقدمه و اهداف</strong> این مطالعه به بررسی چگونگی تأثیر محیط حواس‌پرت‌کننده بر نتایج درمانی کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه/بیش‌فعالی (ADHD) که اغلب مشکلات پردازش حسی، کمبود توجه و چالش‌های یادگیری را تجربه می‌کنند، خواهد پرداخت. اختلالات محیطی و بار حسی می‌تواند مانع تعامل و پیشرفت در طول درمان شود. این تحقیق پیشنهاد استفاده از فناوری ردیابی چشم را به‌عنوان روشی غیرتهاجمی برای اندازه‌گیری توجه بصری کودکان و شناسایی عناصر طراحی، مانند نورپردازی، رنگ، شلوغی و چیدمان فضایی که در حواس‌پرتی، اضطراب یا عدم مشارکت نقش دارند، مطرح می‌کند.<br /><strong>مواد و روش‌ها</strong> این مطالعه با استفاده از طرح ترکیبی در دو مرحله انجام شد. در مرحله اول، رفتارهای خیره شدن کودکان (مدت‌زمان خیره شدن، حرکات جهشی و میزان خیره شدن) در طول درمان ثبت می‌شود تا ویژگی‌های محیط حواس‌پرت‌کننده مشخص شوند. در مرحله دوم، این محیط‌ها اصلاح می‌شوند تا عوامل حواس‌پرتی شناسایی‌شده به حداقل برسند و پس از آن ارزیابی مجدد برای اندازه‌گیری بهبود در تمرکز، تعامل و رفتار انجام می‌شود. ارزیابی‌های تکمیلی-پرسش‌نامه کوتاه حسی۲ (SSP2)، آزمون عملکرد مداوم کانرز (CPT-3) و پرسش‌نامه نقاط قوت و مشکلات (SDQ)- پاسخ‌های حسی و رفتاری را قبل و بعد از طراحی مجدد محیط ارزیابی خواهند کرد.<br /><strong>یافته‌ها </strong>نتایج مورد انتظار شامل شناسایی عوامل کلیدی محیطی که مانع توجه می‌شوند، نشان دادن اثربخشی اصلاحات فضایی و ایجاد چارچوبی برای طراحی فضاهای درمانی بهینه برای کودکان مبتلا به ADHD است.<br /><strong>نتیجه‌گیری </strong>یافته‌ها به دنبال ایجاد ارتباط بین توانبخشی بالینی و روانشناسی محیطی بوده و راهنمای اصول طراحی مبتنی بر شواهد را<br />برای مراکز درمانی، کلا س‌های درس و محیط‌های یادگیری فراهم خواهد کرد که بهتر نیازهای عصبی و حسی کودکان را پشتیبانی کند.. https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101858_60792c71b35e4a3400a498edaa83f46a.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 14 6 2026 01 21 The Effectiveness of Perceptual-motor Exercises on Sensory Integration in 6- to 12-year-old Children With Autism Spectrum Disorder (Level 2) اثربخشی تمرین‌های ادراکی‌حرکتی بر یکپارچگی حسی کودکان ۶ تا ۱۲ ساله مبتلا به اختلال طیف اُتیسم (سطح 2) 998 1007 1101847 10.32598/SJRM.14.6.3394 FA ریحانه عسکری کچوسنگی گروه آموزشی کاردرمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. 0000-0002-3056-3803 مهسا روح افزا گروه روانشناسی و آموزش استثنایی ، واحد تهران مرکز، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. 0009-0004-8965-7152 Journal Article 2025 07 13 <strong>Background and Aims </strong>Sensory integration is among the most vulnerable domains in children with autism spectrum disorder (ASD), and its dysfunction can negatively impact their daily functioning and participation. This study aimed to investigate the effectiveness of perceptual-motor training in improving sensory integration in children aged 6 to 12 years with ASD. <br /><strong>Methods </strong>This semi-experimental study utilized a pretest-posttest design with a control group. Forty children aged 6 to 12 years with a confirmed diagnosis of ASD were randomly assigned—after meeting inclusion and exclusion criteria and matched for age, severity of the disorder, and gender—to two groups: Experimental (n=20; 10 boys, 10 girls) and control (n=20; 10 boys, 10 girls). The experimental group received 11 structured sessions of perceptual-motor exercises (23 minutes per session, three sessions per week, over four weeks) based on a standardized protocol. The control group continued with only routine treatments. All ethical principles were strictly observed, including obtaining informed consent from parents and ensuring data confidentiality. Data were collected using the Sensory integration.Statistical analysis was performed using Analysis of Covariance (ANCOVA) in SPSS software, version 26.<br /><strong>Results </strong>The mean sensory integration score in the experimental group increased and the normality of data was assessed and confirmed. The study’s limitations included focusing on a specific age range and not assessing the long-term effects of the intervention.<br /><strong>Conclusion </strong>The findings indicate that perceptual-motor exercises can lead to a significant improvement in sensory integration among children aged 6 to 12 years with ASD, as evidenced by higher post-test scores in the intervention group compared to the control group. Accordingly, these interventions may be recommended as an effective approach to enhancing sensory skills, daily functioning, and social participation in children with autism. However, given the focus on a limited age range and the lack of evaluation of other levels of severity or comorbid disorders, generalizing the results to the entire population of children with ASD requires further research. Furthermore, although the study’s randomized design and gender diversity strengthen the validity of the findings, follow-up studies examining the long-term and functional outcomes across different life domains are recommended. <strong>مقدمه و اهداف</strong> یکپارچگی حسی، از‌جمله حوزه‌های آسیب‌پذیر در کودکان مبتلا به اختلال طیف اُتیسم است. اختلال یکپارچگی حسی می‌تواند عملکرد و مشارکت روزمره این کودکان را مختل کند. هدف این پژوهش، بررسی اثربخشی تمرین‌های ادراکی‌حرکتی بر بهبود یکپارچگی حسی در کودکان ۶ تا ۱۲ ساله مبتلا به اختلال طیف اُتیسم بود.<br /><strong>مواد و روش‌ها</strong> این مطالعه به شیوه نیمه‌آزمایشی و با طرح پیش‌آزمون پس‌آزمون با گروه کنترل انجام شد. ۴۰ کودک ۶ تا ۱۲ ساله با تشخیص قطعی اُتیسم، پس از احراز ملاک‌های ورود و خروج، به‌طور تصادفی و با همسان‌سازی سن، شدت بیماری و جنسیت، در 2 گروه آزمایش (۲۰ نفر: ۱۰ پسر، ۱۰ دختر) و کنترل (۲۰ نفر: ۱۰ پسر، ۱۰ دختر) قرار گرفتند. گروه آزمایش طی ۱۱ جلسه ۲۳ دقیقه‌ای (3 جلسه در هفته، طی ۴ هفته) طبق پروتکل استاندارد، تمرین‌های ادراکی‌حرکتی ساختارمند دریافت کرد. گروه کنترل صرفاً درمان‌های معمول و روتین را ادامه داد. رعایت کامل اصول اخلاق پژوهش، کسب رضایت‌نامه آگاهانه از والدین و محرمانگی داده‌ها مورد توجه قرار گرفت. ابزار جمع‌آوری داده‌ها، پرسش‌نامه یکپارچگی حسی پارهام و همکاران (۲۰۰۷) با روایی و پایایی تأییدشده در ایران بود. داده‌ها با آزمون کوواریانس (آنکووا) و نرم‌افزار SPSS تحلیل شدند.<br /><strong>یافته‌ها </strong>یافته‌ها نشان داد میانگین نمرات یکپارچگی حسی در گروه آزمایش پس از مداخله نسبت به گروه کنترل به‌طور معناداری افزایش یافت (p‌<0/01). همگنی واریانس و نرمال بودن داده‌ها بررسی و تأیید شد. محدودیت مطالعه شامل تمرکز بر دامنه سنی مشخص و عدم ارزیابی طولانی‌مدت اثرات مداخله بود.<br /><strong>نتیجه‌گیری </strong>نتایج این مطالعه نشان داد تمرین‌های ادراکی‌حرکتی می‌تواند موجب بهبود معنادار یکپارچگی حسی در کودکان ۶ تا ۱۲ ساله مبتلا به اُتیسم شود. به‌گونه‌ای که میانگین نمرات پس‌آزمون این گروه نسبت به گروه کنترل افزایش پیدا کرد؛ بنابراین می‌توان این مداخلات را به‌عنوان رویکردی مؤثر برای ارتقای مهارت‌های حسی، افزایش توانمندی در فعالیت‌های روزمره و مشارکت اجتماعی این کودکان توصیه کرد. با وجود این، به دلیل تمرکز پژوهش بر دامنه سنی محدود و عدم بررسی سایر سطوح، شدت اختلال و یا اختلالات همراه، تعمیم نتایج به کل جمعیت کودکان اُتیسم نیازمند پژوهش‌های بیشتری است. همچنین اجرای مطالعه با رویکرد تصادفی‌سازی و رعایت تنوع جنسیتی، اعتبار یافته‌ها را تقویت می‌کند، اما پیگیری اثرات بلندمدت و بررسی پیامدهای عملکردی در زمینه‌های مختلف زندگی کودکان لازم است. https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101847_1aa40e1b4a485be9129afb5690dba6a0.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 14 6 2026 01 21 Gait Symmetry in Low Back Pain After PRP Injection Post-discectomy: A Case Study تقارن راه‌رفتن در کمردرد، پس از پی آر پی و دیسککتومی: گزارش موردی 1008 1021 1101851 10.32598/SJRM.14.6.3396 FA افسانه رهنما گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. 0000-0003-4536-7001 راضیه یوسفیان ملا گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. 0000-0002-1527-7737 Journal Article 2025 08 07 <strong>Background and Aims</strong> Platelet-rich plasma (PRP) injection has emerged as a novel intervention in the management of chronic low back pain (CLBP), yet evidence regarding its biomechanical impact on gait symmetry remains limited. This study aimed to assess three-dimensional gait mechanics and symmetry following PRP injection and one-year post-discectomy in a male patient with CLBP.<br /><strong>Methods </strong>A single-subject case study was conducted on a 38-year-old male (height: 182 cm, weight: 99 kg, BMI: 29.9 kg/m2) with a history of L5–S1 discectomy. Three-dimensional motion analysis (Motion Analysis Kestrel, Cortex software, version 8.0) and force plates (Kistler 9286 BA) were used to evaluate the lower limb kinematics and ground reaction forces (GRF) during gait, seven days after PRP injection. Spatiotemporal variables, joint range of motion (ROM) in all planes, and symmetry indices were examined.<br /><strong>Results </strong>The greatest asymmetry was observed in the knee joint ROM in the frontal plane (swing: 69.78%, stance: 66.77%) and in the transverse plane of the knee (swing: 40.89%) and ankle (stance: 40.25%). Maximal symmetry was noted in the hip (transverse plane, swing: 4.31%). The GRF symmetry index indicated pronounced asymmetry in the mediolateral direction (SI: 112.09%), while vertical and anterior-posterior forces demonstrated acceptable symmetry. <br /><strong>Conclusion </strong>Although PRP injection resulted in partial restoration of biomechanical symmetry in some lower limb variables, significant asymmetry persisted in the frontal and transverse planes, especially in the knee joint and mediolateral GRF direction. These findings highlight the complexity of functional recovery post-intervention and suggest the need for multimodal rehabilitation. <strong>مقدمه و اهداف</strong> تزریق پلاسمای غنی از پلاکت به‌عنوان مداخله‌ای نوین، توجه زیادی را به خود در حیطه درمان کمردرد جلب کرده است، هرچند شواهد بیومکانیکی کافی درخصوص تأثیر آن بر بیومکانیک راه رفتن وجود ندارد؛ بنابراین هدف از گزارش موردی حاضر تحلیل 3 بعدی بیومکانیک سیمتری راه رفتن در یک فرد مبتلا به کمردرد مزمن به دنبال دیسکتومی و تزریق پلاسمای غنی از پلاکت بود.<br /><strong>مواد و روش‌ها</strong> پژوهش حاضر به‌صورت مطالعه موردی بر روی یک بیمار مرد ۳۸ ساله، 1 سال پس از دیسککتومی ناحیهL5–S1  و با استفاده از سیستم آنالیز حرکت 3‌ بعدی و صفحات نیرو از پای راست و چپ، ۷ روز پس از تزریق پلاسمای غنی از پلاکت انجام شد. متغیرهای کینماتیکی و کینتیکی اندام تحتانی شامل دامنه حرکتی و نیروی عکس‌العمل زمین در 3 بعد، استخراج و میزان شاخص تقارن بین 2 پای آزمودنی برآورد شد.<br />یافته‌ها تحلیل‌ها نشان داد بیشترین عدم تقارن در دامنه حرکتی در مفصل زانو در صفحه فرونتال و همچنین در صفحه ترانسورس در زانو و مچ پا مشاهده شد. در مقابل، بیشترین تقارن در مفصل ران، در صفحه ترانسورس در فاز نوسان به دست آمد. همچنین، میزان نیروی عکس‌العمل زمین، در راستای داخلی‌خارجی تفاوت قابل‌توجهی بین دو پا نشان داد. در‌حالی‌که در راستاهای عمودی و قدامی‌خلفی شاخص تقارن در این پارامتر قابل‌قبول بودند.<br /><strong>نتیجه‌گیری </strong>نتایج نشان داد علی‌رغم وجود تقارن نسبی در برخی متغیرهای بیومکانیکی، عدم تقارن قابل‌توجهی در برخی صفحات حرکتی و راستاهای نیرو، به‌ویژه در مفصل زانو و راستای داخلی‌خارجی نیروهای عکس‌العمل زمین، طی راه رفتن پس از تزریق پلاسمای غنی از پلاکت وجود دارد. https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101851_7eddf83905f088e5e3c1f37c3ffe76f1.pdf