نسبت قدرت اورژن/اینورژن و کنترل وضعیتی پویا در بازیکنان فوتبال حرفه‌ای مبتلا به ناپایداری مزمن مچ پا

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 استادیار آسیب‌شناسی ورزشی و تمرینات اصلاحی، گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، موسسه آموزش عالی غیرانتفاعی راغب اصفهانی،

2 کارشناسی ارشد بیومکانیک ورزشی، گروه آسیب‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.

3 گروه آسیب شناسی و حرکات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران

10.22037/sjrm.2026.117582.3460

چکیده

زمینه و هدف: ناپایداری مزمن مچ پا شایعترین پیامد پیچ‌خوردگی مکرر در بازیکنان فوتبال است. با توجه به کاستی‌های روش‌شناختی مطالعات پیشین نظیر مقایسه پای درگیر با پای سالم، مطالعه حاضر با هدف مقایسه نسبت قدرت اورژن به اینورژن و طول مسیر مرکز فشار حین فرود تک‌پا بین بازیکنان فوتبال مبتلا به ناپایداری مزمن مچ پا و سالم با طراحی همسان‌سازی سمت انجام شد.

روش بررسی: پژوهش حاضر یک مطالعه مقطعی مقایسه‌ای با دو گروه مستقل بود. 28 بازیکن مبتلا به ناپایداری مزمن مچ پا (13/2 ± 50/17= CAIT) و 28 بازیکن سالم (09/1 ± 32/28 = CAIT) وارد مطالعه شدند. نسبت قدرت ایزوکینتیک کانسنتریک اورژن به اینورژن در سرعت ۶۰ درجه بر ثانیه با بایودکس سیستم ۳ و کنترل وضعیتی پویا با پارامتر طول مسیر مرکز فشار حین فرود تک‌پا روی دستگاه فوت‌اسکن از ارتفاع ۳۰ سانتی‌متر اندازه‌گیری شد.

‌نتایج: نتایج نشان داد که نسبت قدرت اورژن به اینورژن در بازیکنان مبتلا به ناپایداری مزمن مچ پا به طور معناداری کمتر از گروه کنترل بود (63/0= ES، 03/0 = P، 19/2- =(54)t). همچنین، طول مسیر مرکز فشار در بازیکنان آسیب‌دیده به طور معناداری بیشتر از گروه کنترل بود (89/0= ES، 00/0 = P، 31/3 =(54)t).

نتیجه‌گیری: بازیکنان فوتبال مبتلا به ناپایداری مزمن مچ پا کاهش چشمگیری در نسبت قدرت اورژن به اینورژن و افزایش قابل توجهی در نوسانات مرکز فشار حین فرود تک‌پا نشان دادند. پیشنهاد می‌شود مطالعات آینده، تأثیر تمرینات تقویتی اورتورها را بر نسبت قدرت اورژن به اینورژن و کنترل وضعیتی پویا مورد بررسی قرار دهند. همچنین، طراحی همسان‌سازی سمت برای ارزیابی دقیق نقایص توصیه می‌شود.

کلیدواژه‌ها

موضوعات


عنوان مقاله [English]

Evertor/Invertor Strength Ratio and Dynamic Postural Control in Professional Soccer Players With Chronic Ankle Instability

نویسندگان [English]

  • Mostafa Ziaei 1
  • Atefeh Kahid Baseri 2
  • Gholamali Ghasemi 1
  • Hamed Esmaeili 3
1 Assistant Professor of Sport Injuries and Corrective Exercises, Department of Sport Sciences, Faculty of Human Sciences, Ragheb Isfahan Institute of Higher Education, Isfahan, Iran
2 M.Sc. in Sports Biomechanics, Department of Sports Injury and Corrective Exercises, Faculty of Sports Sciences, University of Isfahan, Isfahan, Iran.
3 Department of Sport Injuries and Corrective Exercises, Faculty of Sport Sciences, University of Isfahan
چکیده [English]

Background and Aim: Chronic ankle instability (CAI) is the most common sequelae of recurrent ankle sprains in soccer players. Given the methodological limitations of previous studies, such as comparing the involved limb with the healthy contralateral limb, the present study aimed to compare the eversion-to-inversion strength ratio (E/I ratio) and center of pressure (COP) path length during single-leg landing between soccer players with CAI and healthy controls using a matched-side design.

Methods: This was a cross-sectional comparative study involving two independent groups. 28 soccer players with CAI (CAIT score: 17.50 ± 2.13) and 28 healthy soccer players (CAIT score: 28.32 ± 1.09) participated. The concentric isokinetic E/I ratio was measured at an angular velocity of 60°/s using a Biodex System 3 dynamometer. Dynamic postural control was assessed using the COP path length parameter during a single-leg landing task from a 30-cm height onto a Footscan pressure plate.

Results: The results showed that E/I ratio was significantly lower in soccer players with CAI compared to the control group (t(54) = -2.19, P = 0.03, ES = 0.63). Furthermore, the COP path length was significantly greater in the injured players compared to the control group (t(54) = 3.31, P < 0.001, ES = 0.89).



Conclusion: Soccer players with CAI demonstrated a significant reduction in E/I ratio and a marked increase in COP oscillations during single-leg landing. Future studies should examine whether evertor strengthening exercises improve the eversion-to-inversion ratio and dynamic postural control. Additionally, a matched-side design is recommended for accurate assessment of deficits in this population.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Ankle Instability
  • Isokinetic Strength
  • Center of Pressure Path Length
  • Single-leg Landing
  • Matched-side Design

مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده
انتشار آنلاین از تاریخ 02 خرداد 1405
  • تاریخ دریافت: 16 اردیبهشت 1405
  • تاریخ بازنگری: 30 اردیبهشت 1405
  • تاریخ پذیرش: 02 خرداد 1405
  • تاریخ اولین انتشار: 02 خرداد 1405