مقایسه تأثیر تمرینات تعادلی با تخته تعادل و تمرینات اصلاحی با تراباند بر تعادل ایستا و پویای دانش‌آموزان پسر دارای زانوی ضربدری

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 گروه آسیب‌شناسی و بیومکانیک ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.

2 گروه آسیب‌شناسی و تمرینات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.

10.32598/SJRM.14.6.3373

چکیده

مقدمه و اهداف تعادل جزء جدایی‌ناپذیر حرکات روزمره و بخش مهمی در نیاز‌های پایه برای حرکت انسان است که در ناهنجاری‌های اسکلتی دچار اختلال می‌شود. هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر 6 هفته تمرین تعادلی با تخته تعادل و تمرین با تراباند بر تعادل ایستا و پویای دانش‌آموزان پسر 9 تا 12 سال دارای زانوی ضربدری بود.
مواد و روش‌ها 30 دانش‌آموز پسر که فاصله بین اپی‌کندیل‌های داخلی ران و قوزک‌های داخلی مچ پای آن‌ها بیش از ۳ سانتی‌متر بود، به‌عنوان دارای زانوی ضربدری شناخته شده و وارد مطالعه شدند. شرکت‌کنندگان با میانگین سنی 1/1±10/43 سال، قد 6/41±137/83سانتی‌متر)، وزن 5/17±36/57کیلوگرم و شاخص توده بدنی 1/35±19/14کیلوگرم بر متر مربع و بدون سابقه آسیب در اندام تحتانی، به‌صورت تصادفی در 3 گروه ۱۰ نفره شامل گروه تجربی تمرین با تراباند، گروه تمرینات تعادلی و گروه کنترل تقسیم شدند. گروه کنترل هیچ‌گونه برنامه تمرینی دریافت نکرد. قبل و بعد از اجرای برنامه تمرینی، تعادل ایستا و پویای آزمودنی‌ها به ترتیب با تست تعادل لک‌لک و ستاره اندازه‏گیری شد. برنامه تمرینی شامل 6 هفته و 3 جلسه در هفته و هر جلسه 60 دقیقه بود. تمرینات شامل تمرینات تعادلی با تخته تعادل یا تراباند بود. برای تجزیه‌و‌تحلیل داده‌ها از روش‌های آمار توصیفی، آزمون آنووا با اندازه‌گیری مکرر، تحلیل کوواریانس (آنکووا) و آزمون بونفرونی در سطح معنی‌داری α≤0/05 استفاده شد. 
یافته‌ها نتایج تحقیق نشان داد تعادل ایستای گروه‌های تمرین تعادلی (تخته تعادل) و تراباند در مقایسه با گروه کنترل در پس‌آزمون افزایش معنادار داشته است (P<0/05). همچنین مقایسه بین دو گروه تمرین تعادلی (تخته تعادل) و تمرین با تراباند در نمرات تعادل ایستا در پس‌آزمون تفاوت معناداری را نشان داد، به‌طوری‌که گروه تمرین تعادلی(‌تخته تعادل) نسبت به گروه تمرین با تراباند، افزایش معناداری در نمرات تعادل ایستا نشان داد (P<0/05). در تعادل پویا، تفاوت بین گروه‌های تمرین تعادلی و تمرین با تراباند در مقایسه با گروه کنترل در پس‌آزمون به‌صورت افزایش معنادار در نمرات تعادل مشاهده شد (P<0/05). با‌این‌حال تفاوت بین 2 گروه تمرین تعادلی و تراباند در تعادل پویا، از‌نظر آماری معنادار نبود (P>0/05).
نتیجه‌گیری تمرینات تعادلی و تمرینات با تراباند هر دو تأثیر مثبت و معناداری بر بهبود تعادل ایستا و پویا در دانش‌آموزان پسر دارای زانوی ضربدری داشتند. با‌این‌حال، در تعادل ایستا، تمرینات تعادلی با تخته تعادل، اثربخشی بیشتری نسبت به تمرینات تراباند نشان دادند. درحالی‌که در تعادل پویا، تأثیر هر دو نوع تمرین مشابه و بدون تفاوت معنادار بود.

کلیدواژه‌ها

موضوعات


عنوان مقاله [English]

Effects of Balance Exercises With Wobble Board and Corrective Exercises With Thera bands on Static and Dynamic Balance of Male Students With Genu Valgum

نویسندگان [English]

  • Yousef Moghadas Tabrizi 1
  • Seyed Hamed Mousavi 1
  • Melika Ardestani Samani 2
  • Fateme Yousefi 2
1 Department of Sports Injury and Biomechanics, Faculty of Sport Sciences and Health, University of Tehran, Tehran, Iran.
2 Department of Sports Injury and Corrective Exercises, Faculty of Sport Sciences and Health, University of Tehran, Tehran, Iran.
چکیده [English]

Background and Aims Balance is an integral aspect of daily movement and a fundamental component of human motor function, often compromised in individuals with skeletal abnormalities. This study aimed to investigate the effects of six weeks of balance training using a balance board and Thera-band exercises on static and dynamic balance in male students aged 9–12 years with genu valgum. 
Methods Thirty male students (mean age: 10.34±1.1 years; height: 137.83±6.41 cm; weight: 36.57±5.17 kg; BMI: 19.14±1.35 kg/m²) with no history of lower limb injuries were randomly assigned to three groups (n=10 each): Balance board training, Thera-band exercises, and control. Static and dynamic balance were assessed pre- and post-intervention using the stork balance stand test and star excursion balance test, respectively. The deformity was diagnosed using inter-malleolar (IM) and inter-condylar (IC) distances, with IM>3 cm indicating genu valgum. The intervention lasted six weeks, with three 60-minute sessions per week. Data were analyzed using descriptive statistics, repeated measures ANOVA, ANCOVA, and Bonferroni post hoc tests at α≤0.05. 
Results Post-intervention, both the balance board and Thera-band groups demonstrated significant improvements in static balance compared to controls (P<0.05). Moreover, the balance board group showed significantly greater gains in static balance than the Thera-band group (P<0.05). For dynamic balance, both intervention groups exhibited significant increases in reach distances across all eight directions relative to controls (P<0.05), with no significant difference observed between the two exercise groups (P>0.05).
Conclusion Both balance board training and Thera-band exercises effectively enhance static and dynamic balance in male children with genu valgum. These modalities are recommended as practical interventions to improve balance in this population.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Genu valgum
  • Static balance
  • Dynamic balance
  • Balance training
  • Thera-bands
دوره 14، شماره 6
بهمن و اسفند 1404
صفحه 884-899
  • تاریخ دریافت: 04 خرداد 1404
  • تاریخ بازنگری: 18 خرداد 1404
  • تاریخ پذیرش: 28 مرداد 1404
  • تاریخ اولین انتشار: 28 مرداد 1404