اثر آنی کیزنیوتیپ بر تعادل ایستا، پویا، سرعت راه رفتن و اسپاستیسیته عضلات اندام تحتانی در بیماران سکته مغزی مزمن

Introduction
Stroke is a leading cause of mortality and acquired disability among adults in developed countries, ranking third after cardiovascular diseases and cancer. Hemiparesis is the most common complication following stroke, resulting in deficits in balance, motor control, sensation, and muscle tone. These impairments affect both static and dynamic balance, which are critical for performing daily functional activities. In healthy individuals, balance is regulated through visual, vestibular, and somatosensory systems, with somatosensory input from the lower limbs being dominant. Stroke-induced abnormal muscle activity, such as synergistic movements in the lower limbs, often disrupts balance and postural control. Kinesiotaping (KT) has been proposed as a therapeutic intervention to improve muscle activation, proprioception, and postural stability. Despite some promising results in previous studies, evidence regarding KT’s effectiveness, especially in chronic stroke patients, remains inconsistent. Therefore, the present study aimed to investigate the immediate effects of KT applied to key lower limb muscles—including quadriceps, hamstrings, tibialis anterior, and gastrocnemius—on static and dynamic balance, walking speed, spasticity, and muscle tone in patients with chronic stroke.

Methods
This before-and-after interventional study included 24 chronic stroke patients, aged 40 to 73 years, who could walk at least 10 meters and stand unsupported for 1 minute. Inclusion criteria required a mini-mental state examination score ≥24 and Modified Modified Ashworth Scale (MMAS) scores of 2–3 for the quadriceps and gastrocnemius muscles. Ethical approval was obtained, and informed consent was secured from all participants. 
Static and dynamic balance were assessed using a force plate, measuring center of pressure (COP) displacement and velocity in the mediolateral (ML) and anteroposterior (AP) directions. Functional mobility was evaluated via the timed up and go (TUG) test and the 10-meter walk test (10MWT). Spasticity and muscle tone were assessed using the MMAS.
KT was applied using facilitative techniques on the tibialis anterior and hamstrings to enhance muscle activation, and inhibitory techniques on the quadriceps and gastrocnemius to reduce muscle tone. The application followed the International Kinesiotaping Association guidelines, with a certified physiotherapist performing all taping procedures. Assessments were conducted immediately before and after the KT intervention. Data normality was evaluated using the Shapiro-Wilk test and paired t-tests or Wilcoxon signed-rank tests were applied as appropriate, with significance set at P<0.05. 

Results
Following the application of KT, the MMAS scores for quadriceps and gastrocnemius muscles showed no statistically significant changes, indicating a minimal immediate effect on muscle tone. Functional mobility improved significantly, with TUG times decreasing from 34.4±14.17 s to 31.4±14.89 s and 10MWT times reducing from 19.8±10.69 s to 17.8±9.99 s. Dynamic balance demonstrated significant improvements in ML COP displacement and velocity, suggesting enhanced ML postural control. AP parameters showed non-significant changes. For static balance, AP COP displacement decreased significantly with both eyes open and closed, while other parameters remained largely unchanged. These findings indicate that KT can produce immediate improvements in walking speed and dynamic balance, particularly in ML postural control, although its effect on muscle tone and AP balance is limited. 

Conclusion
The immediate application of KT to lower limb muscles in chronic stroke patients improves dynamic balance and walking speed and reduces ML COP displacement, likely through enhanced proprioceptive input and postural stabilization. However, short-term use does not significantly alter muscle tone. Long-term and repeated applications of KT, as well as electromyographic assessments of muscle activity, are recommended for future studies to evaluate sustained functional benefits. These findings support KT as a supplementary intervention for enhancing postural control and functional mobility in stroke rehabilitation. 

Ethical Considerations

Compliance with ethical guidelines
This study was approved by the Ethics Committee of Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran (Code: IR.SBMU.RETECH.REC.1397.1345). The ethical principles observed included informed consent from the participants, the confidentiality of information, and the participants’ right to withdraw from the research at any time. 

Funding
This article was derived from Ms. Mobina Alimohammadi's thesis in the physiotherapy department of Shahid Beheshti University of Medical Sciences and has not received any financial support from government, private, or non-profit organizations.

Authors' contributions
All authors contributed equally to the conception and design of the study, data collection and analysis, interpretation of the results, and drafting of the manuscript. Each author approved the final version of the manuscript for submission.

Conflict of interest
The authors declared no conflicts of interest.

Acknowledgments
The authors also thank the Semnan University of Medical Sciences for providing the facilities to conduct the research, as well as all participants for their cooperation in this study. 

مقدمه و اهداف
سکته مغزی در کشورهای توسعه‌یافته سومین علت مرگ‌و‌میر بعد از بیمار‌های قلبی و سرطان و دلیل اصلی ناتوانی اکتسابی در بزرگسالان است [1، 2]. شایع‌ترین عارضه پس از سکته مغزی همی پارزی است [3] که به شکل مشکلات مختلف تعادلی، حرکتی، حسی و اختلال در قدرت و تونیسیته عضلات وجود دارد و این بیماران از مشکل در تعادل ایستا و پویا رنج می‌برند [4].
در افراد سالم، تعادل با سیستم‌های بینایی و عضلانی‌اسکلتی وستیبولار در ارتباط است [5، 6]. اطلاعات سیستم حسی‌پیکری ترکیبی از اطلاعات گیرنده‌های پوستی، مفصلی و گیرنده‌های تاندونی‌عضلانی هستند [7] که در حالت ایستاده برای حفظ تعادل ایستا معمولاً از اندام تحتانی (گیرنده‌های فشار کف پا، گیرنده‌های مفصل مچ پا، گیرنده‌های عضلانی) مخابره می‌شوند. اطلاعات حسی‌پیکری در افراد سالم، نسبت به 2 سیستم دیگر غالب است [8، 9] و درصورت ناکافی بودن اطلاعات حسی‌پیکری، 2 سیستم دیگر درگیر خواهند شد؛ بنابراین در این شرایط حساس که اطلاعات سیستم‌ها در تناقض هستند، توانایی تجزیه‌وتحلیل کردن و مقایسه کردن و انتخاب مناسب سیستم حسی برای جلوگیری از افتادن بسیار مهم است [6]. از‌این‌رو تعادل مفهوم بسیار مهمی را در توان‌بخشی بیماران سکته مغزی تشکیل می‌دهد. تعادل جزء اصلی برای انجام بسیاری از فعالیت‌های عملکردی روزانه و تحرک انسان‌ها است [10]. امروزه بهبود کنترل تعادل در حین عملکردهای حرکتی ایستا و پویای این بیماران به مسئله مهمی تبدیل شده است.
یکی از فاکتورهایی که توان‌بخشی حرکتی بیماران سکته مغزی را تحت تأثیر قرار می‌دهد الگوی غیر‌طبیعی فعالیت عضلانی است. بعد از سکته مغزی، بعضی از بیماران کنترل ارادی برخی از گروه‌های عضلانی را از دست می‌دهند و حرکات هم‌زمان و نامناسبی در مفاصلشان هنگام انجام فعالیت‌های ارادی رخ می‌دهد [11، 12]. این حرکات هم‌زمان را سینرژی می‌گویند که در اندام تحتانی به 2 صورت سینرژی اکستانسوری و سینرژی فلکسوری دیده می‌شود. سینرژی اکستانسوری در اندام تحتانی به‌صورت حرکات هم‌زمان اکستنشن و ادداکشن و چرخش داخلی در مفصل ران، اکستنشن در مفصل زانو و اکستنشن و اینوزژن در مچ پای بیمار است [13، 14].
کینزیوتیپ اولین‌بار کیز در سال 1970 در ژاپن مطرح کرده است [15]. طبق نظر کیز کینزیوتیپ می‌تواند باعث افزایش فعالیت عضلانی، مهار فعالیت عضلانی، بهبود جریان خون و لنف و کاهش درد به‌وسیله سرکوب عصبی شود و مورد دیگر تأثیر آن بر روی حس عمقی است [16]. از کینزیوتیپ به‌منظور بهبود تعادل و راه رفتن از‌طریق افزایش فیدبک‌های حس عمقی و درگیری عضلات ثبات‌دهنده مچ پا استفاده شده است [17-20]. همچنین بهبود کنترل حرکت و انقباض ثبات‌دهنده‌های مچ پا بعد از استفاده از کینزیوتیپ روی مچ پا گزارش شده است [21]. مطالعات تجربی جدید نشان داده‌اند کینزیوتیپ می‌تواند به‌سرعت پارامترهای گیت و فعالیت عضلانی را در بیماران همی‌پلژی بهبود دهد [22]. پیام‌های حسی ارسال‌شده به سیستم عصبی مرکزی بعد از استفاده از کینزیوتیپ می‌تواند باعث بهبود تعادل ایستا و کنترل وضعیت بدن توسط مکانیسم کنترل فعال رو به جلو شود.هنگامی که کینزیوتیپ در طول عضلات استفاده می‌شود، اجازه انجام حرکات مفصلی را داده و باعث افزایش فضای بین پوست و عضله و افزایش جریان خون و لنف می‌شود؛ در‌نتیجه بهبود عملکرد حرکتی را به دنبال دارد [17-20، 23].
در سال 2015، گوکهان یازیجی و همکاران 19 بیمار مبتلا به سکته مغزی و 16 فرد سالم را مورد مطالعه قرار دادند و از کینزیوتیپ تحریکی روی عضله تیبیالیس قدامی و کینزیوتیپ مهاری روی عضله گاستروکنیمیوس آن‌ها استفاده کردند و مشاهده کردند این روش باعث افزایش تعادل در این بیماران می‌شود [24]. استفاده از کینزیوتیپ تنها بر روی عضله گاستروکنیمیوس هم نشان داده شده است که می‌تواند باعث کاهش اسپاستیسیته این عضله و بهبود ثبات وضعیتی شود [25]. با‌این‌حال، مرورهای نظام‌مند اخیر نشان می‌دهند شواهد کلی هنوز ضعیف یا متناقض است و نیاز به کارآزمایی بالینی تصادفی‌شده (RCT) با‌کیفیت و نمونه‌های بزرگ‌تر وجود دارد [26].
با‌توجه‌به گستردگی اختلال عملکردی در عضلات اندام تحتانی در بیماران مبتلا به سکته مغزی که منجر به اختلال در تعادل و نقص در کنترل پوسچرال آن‌ها می‌شود، تأثیر احتمالی کینزیوتیپ در بهبود عملکرد سیستم حسی‌حرکتی، بهبود عملکرد این عضلات و درنهایت بهبود کیفی و کمی راه رفتن و حفظ تعادل، در این مطالعه بررسی شده است. هدف ما در این مطالعه بررسی تأثیر اختصاصی کینزیوتیپ بر روی عضلات کوادریسپس، همسترینگ، تیبیالیس قدامی و گاستروکنیمیوس و بررسی تأثیر فوری آن بر روی تعادل پویا‌، تعادل ایستا‌، سرعت راه رفتن‌، اسپاستیسیته و تون عضلانی این عضلات در بیماران مبتلا به سکته مغزی بوده است.

مواد و روش‌ها
کار تحقیقاتی انجام‌شده یک مطالعه قبل و بعد بود که در آن 24 بیمار سکته مغزی مزمن مورد بررسی قرار گرفتند. معیار‌های ورود به مطالعه: گذشتن حداقل 6 ماه از وقوع سکته مغزی، تجربه اولین سابقه سکته مغزی، توانایی راه رفتن برای حداقل 10 متر، توانایی ایستادن بدون هیچ وسیله کمکی برای حداقل 1 دقیقه، حداقل نمره 24 در آزمون مختصر وضعیت ذهنی (MSEM) نمره 2 تا 3 در عضلات کوادریسپس و گاستروکنیمیوس در مقیاس اصلاح شده اشورث (MMAS). این طرح تحقیقاتی مورد تأیید کمیته اخلاق دانشگاه علوم‌پزشکی شهید بهشتی است. فرم رضایت‌نامه برای شرکت در این طرح تحقیقاتی طراحی شده و توسط هر فرد قبل از جمع‌آوری داده‌ها تکمیل شده است. 

روش‌شناسی تحقیق
در این طرح تحقیقاتی تعادل ایستا،تعادل پویا، سرعت راه رفتن و تونیسیته عضلات اندام تحتانی افراد مورد بررسی قرار گرفت.نمونه‌گیری به‌صورت غیر‌تصادفی در دسترس بود و ترتیب انجام آزمون‌ها نیز به‌صورت تصادفی بود و با استفاده از جدول اعداد تصادفی انجام شد. بعد از پر کردن فرم‌های اطلاعات عمومی بیماران ارزیابی‌های زیر صورت گرفت:

مقیاس اصلاح شده اشورث
مقیاسی برای ارزیابی اسپاستیسیته عضلات کوادریسیپس و گاستروکنیمیوس در بیماران دارای آسیب به نورون‌های محرکه فوقانی است که بر‌اساس این مقیاس، ما تون عضله را بین صفر تا 4 درجه‌بندی می‌کنیم.
درجه‌بندی صفر= هیچ افزایش تونی در عضله دیده نمی‌شود؛ درجه‌بندی 1= مقدار کمی افزایش تون در عضله به‌صورت یک گرفتگی دیده شده و مقاومت کمی به حرکت فلکشن یا اکستنشن در انتهای دامنه حرکتی اندام مبتلا دیده می‌شود؛ درجه‌بندی 2‌= افزایش تون قابل‌توجهی در عضله دیده می‌شود و به‌صورت یک گرفتگی در دامنه میانی دامنه حرکتی دیده می‌شود. مقاومت به حرکت در طول دامنه حرکتی باقی می‌ماند، ولی اندام مبتلا به آسانی حرکت می‌کند؛ درجه‌بندی 3‌= افزایش قابل‌ملاحظه در تون عضله دیده می‌شود و انجام حرکات غیر‌فعال مشکل است؛ درجه‌بندی 4= اندام مبتلا در فلکشن یا اکستنشن به‌صورت غیرقابل‌انعطاف باقی مانده است.
این آزمون توسط یک فیزیوتراپیست با‌سابقه انجام شده و نحوه اندازه‌گیری تون عضله کوادریسپس بدین صورت است که بیمار به پهلو خوابیده و سر و تنه در یک راستا قرار گرفته و مفصل هیپ و زانو در دامنه انتهایی اکستنشن قرار می‌گیرند. آزمونگر پشت بیمار قرار گرفته و یک دست در قسمت خارجی استخوان ران و پروگزیمال مفصل زانو به‌منظور ثابت نگه داشتن اندام و دست دیگر را در پروگزیمال مفصل مچ پا قرار می‌دهد. سپس آزمونگر زانو را از دامنه انتهایی اکستنشن به سمت دامنه انتهایی فلکشن حرکت می‌دهد و طبق درجه بندی مقیاس MMAS تون عضله کوادریسپس سنجیده می‌شود. برای تست تون عضلات پلنتار فلکسور مچ پا، بیمار در وضعیت سوپاین قرار گرفته و یک دست آزمونگر زیر پای بیمار قرار می‌گیرد و با دست دیگر اندام نسبت به مفصل ثابت نگه داشته می‌شود. سپس آزمونگر مچ پای بیمار را در جهت حداکثر دورسی فلکشن حرکت می‌دهد و طبق درجه‌بندی مقیاس MMAS تون عضلات پلنتار فلکسور بیمار مورد بررسی قرار می‌گیرد [27].

ابزار مطالعه

آزمون بالینی 10 متر راه رفتن با سرعت انتخابی بیمار
در این آزمون از بیمار خواسته شد مسافت 10 متر را با سرعت انتخابی خود طی کند. زمان پیمودن 6 متر میانی بر‌حسب ثانیه با استفاده از کرنومتر ثبت شد. سپس از تقسیم مسافت 6 متر بر زمان بر‌حسب ثانیه، سرعت پیمودن مسیر محاسبه شد. بیماران در صورت نیاز می‌توانستند از ابزار کمکی استفاده کنند، اما اجازه نداشتند دستشان را به جایی تکیه دهند. این آزمون از اعتبار و تکرارپذیری بالایی در اندازه‌گیری تحرک‌ بیماران با ضایعه نورولوژیک برخوردار است [28].

آزمون برخاستن و نشستن زمان‌گیری‌شده TUG‌
 یک تست سریع و ساده برای ارزیابی حرکات عملکردی بیمار است که اولین‌بار توسط ریچاردسون و پودسیادلو در سال 1991 بیان شد. نحوه انجام تست به این صورت است که بیمار از روی یک صندلی بدون دسته بلند شده و 3 متر راه می‌رود سپس دور زده و مسیر رفته را برمی‌گردد و دوباره روی صندلی می‌نشیند و مدت‌زمان این رفت‌و‌برگشت توسط کرنومتر ثبت می‌شود. این تست دارای تکرار‌پذیری بالایی است [29].

صفحه نیرو
برای ارزیابی تعادل ایستا و پویا از دستگاه Kistler force plate (50×60 سانتی‌متر) استفاده شد. در بررسی تعادل ایستا از بیمار در‌خواست شد برای مدت 1 دقیقه در راحت‌ترین وضعیت ممکن روی صفحه ایستاده و به نقطه‌ای که در فاصله 2 متری در روبه‌روی بیمار قرار داده شده بود خیره شود. برای بررسی تعادل ایستا با چشم بسته، بیمار در همان وضعیت گفته‌شده برای مدت 1 دقیقه با چشم بسته قرار گرفت. در ارزیابی تعادل پویا، بیمار برای مدت 1 دقیقه از فاصله 3 متری صفحه شروع به راه رفتن کرد و از روی صفحه نیرو رد شد و دوباره برگشت. داده‌های حاصل از دستگاه صفحه نیرو با فرکانس 100هرتز جمع‌آوری شد و این داده‌ها با فیلتر پایین‌گذر Butterworth به همراه فرکانس قطع 10 هرتز فیلتر شدند.در بررسی تعادل ایستا 15 ثانیه ابتدا و انتهای ایستادن برای از بین بردن اثر ایستادن ناگهانی روی صفحه و اثر خستگی عضلانی حذف شد. هر‌کدام از این مراحل برای 3 مرتبه تکرار شد و بین هر آزمون به بیمار 1 دقیقه استراحت داده شد و میانگین داده‌های به‌دست‌آمده مورد بررسی قرار گرفتند. 
متغیر‌های به‌دست‌آمده از دستگاه صفحه نیرو که در این مطالعه مورد بررسی قرار گرفتند: میزان جابه‌جایی مرکز فشار در جهت داخلی‌خارجی، جابه‌جایی مرکز فشار در جهت قدامی‌خلفی، سرعت جابه‌جایی مرکز فشار در جهت داخلی‌خارجی، سرعت جابه‌جایی مرکز فشار در جهت قدامی‌خلفی در تعادل ایستا و پویا و خط مسیر حرکت بیمار در تعادل ایستا.
مداخله کینزیوتیپ برای عضلات همسترینگ و تیبیالیس قدامی با هدف تحریک عضله و در عضلات کوادریسپس و گاستروکنیمیوس با هدف مهار و کاهش تون عضله بوده است. در عضله همسترینگ جهت چسباندن کینزیوتیپ از توبروزیته ایسکیال به سمت زیر زانو و روی ایتخوات تیبیا به شکل Y می‌باشد. برای کینزیوتیپ عضله تیبیالیس قدامی، جهت چسباندن کینزوتیپ از قسمت خارجی-فوقانی تیبیا به قاعده متاتاری اول و به شکل I می‌باشد. میزان کشش کینزیوتیپ در هر دو این عضلات با هدف افزایش تونیسیته 15-35 درصد می‌باشد. روش چسباندن کینزیوتیپ برای عضلات کوادریسپس و گاستروکنیمیوس با هدف مهار و کاهش تون عضله با کشش بین 15 تا 25 درصد بدین صورت بود که در عضله کوادریسپس از قسمت تحتانی استخوان پتلا به سمت ایلیوم (‌به‌صورت Y شکل‌) و برای گاستروکنیمیوس از سطح خلفی استخوان کالکانئوس به سمت کندیل داخلی و خارجی استخوان فمور (به‌صورت Y شکل) اعمال شد. میزان افزایش طول کینزیوتیپ و روش اجرای آن طبق تکنیک پیشنهاد‌شده توسط انجمن بین‌المللی کینزیوتیپ و توسط یک فیزیوتراپیست دارای سرتیفیکیت این سازمان انجام شد. کینزیوتیپ مورد‌استفاده در این مطالعه از کینزیوتیپ مارک ( K-Active (tape classic, 50 mm wide ,k-active Europe GmbH, Wiesthal, Germany بود و تمام آزمون‌ها، قبل از انجام مداخله و بلافاصله بعد از مداخله کینزیوتیپینگ نیز تکرار شدند [30، 31].

روش‌های آماری
برای بررسی نرمال بودن توزیع داده ها از فرمول شاپیرو ویلک استفاده شد. در صورت نرمال بودن توزیع داده‌های هر دو مرحله از آزمون تی زوجی و در‌صورتی‌که توزیع حداقل یکی از مراحل نرمال نبود، از آزمون ناپارامتری رتبه‌ای ـ علامت ویلکاکسون استفاده شد. برای سنجش ارتباط بین زوج‌ها در متغیرهای کیفی، از آزمون مک‌نمار استفاده شد. نکته حائز اهمیت دیگر این است که وقتی از آزمون‌های ناپارامتری برای مقایسه مقدار متوسط استفاده می‌شود، با‌توجه‌به ماهیت این نوع آزمون‌ها، میانه‌های قبل و بعد از مداخله مورد ارزیابی قرار می‌گیرند که این مسئله نشئت‌گرفته از عدم نرمال بودن و متقارن بودن توزیع داده‌هاست. خطای نوع اول آزمون 05/‌0 در نظر گرفته می‌شود و تحلیل‌ها به کمک نرم‌افزار SPSS نسخه 22 انجام می‌شود.

یافته‌ها
۲۴ بیمار با میانگین سنی 8/1±‌۶۰ سال در این طرح تحقیقاتی شرکت داشتند. جوان‌ترین شرکت‌کننده ۴۰ و مسن‌ترین فرد ۷۳ سال داشت و همچنین 54/2 درصد (۱۳ نفر) مرد و 45/8 درصد (۱۱ نفر) از بیماران شرکت‌کننده زن بودند. مشخصات جمعیت‌شناختی شرکت‌کنندگان در جدول شماره 1 گزارش شده است.

نتایج نشان داد میانه تون عضلانی برای ارزیابی اسپاستیسیته در عضلات کوادریسپس و گاستروکنیمیوس قبل از مداخله از 2/50 به 2 پس از مداخله کاهش یافته است. آزمون مک‌نمار نشان داد این مقدار کاهش از‌نظر آماری معنادار نبوده است (0/05<‌P).
نتایج نشان داد که میانگین نمره تست‌ تعادلی (TUG) قبل از مداخله از 34/4 ثانیه به 31/4 ثانیه پس از مداخله کاهش یافت. قبل از انجام مداخله انحراف‌معیار این تست 14/17 و بعد از مداخله 14/89 بوده است. با‌توجه‌به نرمال بودن توزیع داده‌ها با استفاده از آزمون شاپیرو ویلک (0/05<‌P)، از آزمون تی زوجی برای تحلیل تغییرات بعد از مداخله استفاده شد و نتایج نشان‌دهنده کاهش معنی‌دار از‌نظر آماری بود (0/001>‌P). 
در خصوص زمان انجام آزمون تعادلی 10 متر راه رفتن مدت‌زمان انجام آزمون از 19/8 ثانیه به 17/8 ثانیه پس از مداخله کاهش یافت. قبل از انجام مداخله انحراف‌معیار این تست 10/69 و بعد از مداخله 9/99 بوده است. با‌توجه‌به نرمال نبودن توزیع داده‌ها از آزمون رتبه‌ای ـ علامت ویلکاکسون استفاده شد و نتایج نشان داد این زمان از‌نظر آماری کاهش معناداری داشته است (0/001=‌P). به عبارتی انجام مداخله باعث افزایش سرعت راه رفتن بیماران شده است. 
جدول شماره 2 شاخص‌های توصیفی متغیرهای مربوط به تعادل بیماران در حالت پویا با استفاده از دستگاه صفحه نیرو قبل و بعد از انجام مداخله را نشان می‌دهد. نتایج نشان‌دهنده وجود تغییرات معنی‌دار در جابه‌جایی و سرعت جابه‌جایی مرکز فشار در جهت داخلی‌خارجی بود. نتایج این آزمون‌ها به همراه شاخص‌های توصیفی در جدول شماره 2 آمده است. سرعت است.

جدول شماره 3 شاخص‌های توصیفی متغیرهای مربوط به تعادل بیماران در حالت ایستا با چشم باز با استفاده از دستگاه صفحه نیرو قبل و بعد از انجام مداخله را نشان می‌دهد. با‌توجه‌به نرمال نبودن توزیع داده‌ها از آزمون ناپارامتری رتبه‌ای ـ علامت ویلکاکسون استفاده شد و نتایج این آزمون‌ها نشان‌دهنده وجود تغییرات معنی‌دار در میزان جابه‌جایی مرکز فشار در جهت قدامی‌خلفی بوده است. نتایج این آزمون‌ها به همراه شاخص‌های توصیفی در جدول شماره 3 آمده است. 

جدول شماره 4 شاخص‌های توصیفی متغیرهای مربوط به تعادل بیماران در حالت ایستا با چشم بسته با استفاده از دستگاه صفحه نیرو قبل و بعد از انجام مداخله را نشان می‌دهد. با‌توجه‌به نرمال نبودن توزیع داده‌ها آزمون ناپارامتری رتبه‌ای ـ علامت ویلکاکسون استفاده شد که بر طبق آنالیز داده‌ها فقط جابه‌جایی در جهت قدامی‌خلفی معنی‌دار بود.

بحث
هدف از این مطالعه بررسی تأثیر آنی کنزیوتیپ عضلات اندام تحتانی بر سرعت راه رفتن، تعادل ایستا و تعادل پویا در بیماران مبتلا به سکته مغزی مزمن بود. نمره مقیاس MMAS بعد از انجام مداخله کینزیوتیپینگ کاهش قابل‌توجهی نداشته است که این نشان می‌دهد انجام این مداخله، نمی‌تواند تأثیر قابل‌توجهی در کاهش تونیسیته عضلات اندام تحتانی این بیماران داشته باشد که این نتیجه می‌تواند به دلیل بررسی آنی کینزیوتیپ باشد که این یافته برخلاف نتایج حاصل از مطالعه پورمومنی و همکاران در سال 2016 و کوسه اوغلو و همکاران در سال 2017 است که نتیجه گرفتند کینزیوتیپ باعت کاهش اسپاستیسیته در عضلات می‌شود [25، 32].
نمره آزمون تعادلی 10 متر راه رفتن با سرعت انتخابی بیمار و آزمون TUG پس از انجام مداخله، کاهش معناداری داشته است که نشان از بهبود شاخص‌های بالینی تعادل پویا و تحرک در این بیماران دارد. این بهبود را می‌توان به تأثیر کینزیوتیپ نسبت داد که به‌واسطه ایجاد کشش در پوست سبب تحریک مکانورسپتورها و افزایش اطلاعات حسی وارد‌شده به سیستم عصبی مرکزی و درنتیجه باعث افزایش حس وضعیت مفصل و افزایش توانایی سیستم عصبی‌عضلانی و حرکت بهتر می‌شود [33، 34]. از طرفی احتمالاً به همین علت کینزیوتیپ سبب بهبود فعالیت عضلات در سمت آسیب‌دیده بیماران سکته مغزی می‌شود و در‌نتیجه باعث وزن‌اندازی کمتر روی سمت سالم و بهبود تقارن در راه رفتن شده و سرعت راه رفتن افزایش پیدا می‌کند [35]. 

تعادل پویای بیماران در جهت داخلی‌خارجی بهبودی معناداری داشته است. میزان جابه‌جایی و سرعت جابه‌جایی مرکز فشار بدن بیماران در جهت داخلی‌خارجی نیز بعد از مداخله کاهش پیدا کرده است. بهبود تعادل پویا در جهت داخلی‌خارجی را می‌توان به بهبود کنترل وضعیتی بیمار از‌طریق تغییر در فعالیت عضلات اطراف مچ پا وبهبود تقارن در راه رفتن و و کاهش وزن‌اندازی روی سمت سالم نسبت داد [35، 36]. همچنین تعدیل سیستم کنترل تعادل بدن را می‌توان با 2 فرضیه تأثیر مکانیکی و حسی کینزیوتیپ توضیح داد [23]. دامنه حرکتی مچ پای بیماران تغییری نداشته است و این بهبود در پارامترهای تعادلی را می‌توان به تأثیر حسی کینزیوتیپ در بهبود حس عمقی بیماران نسبت داد.
در بررسی تعادل ایستای بیماران، با چشم باز و بسته، میزان جابه‌جایی مرکز فشار بدن در جهت قدامی‌خلفی کاهش قابل‌ملاحظه‌ای را نشان می‌دهد. ولی در سایر پارامترها تغییر قابل‌توجهی مشاهده نشد. کاهش میزان جابه‌جایی مرکز فشار بدن در جهت قدامی‌خلفی را می‌توان به دلیل تأثیر کینزیوتیپ بر استراتژی مچ پا که برای حفظ تعادل لازم است نسبت داد و مکانیسم کینزیوتیپ را می‌توان از‌طریق تأثیر بر رفلکس موتور نورون‌های گاما در پوست نیز توضیح داد. کینزیوتیپ از‌طریق چسبیدن روی پوست به عضلات اجازه انقباض مداوم توسط ارسال اطلاعات مربوط به سطح انقباض عضلات را می‌دهد [17-20]. به‌خصوص در عضلات تیبیالیس قدامی و عضلات کاف که در پاسخ به بر‌هم خوردن پوسچر فعال می‌شوند. عضلات کاف در حرکت رو به جلو و عضلات تیبیالیس قدامی در حرکات رو به عقب فعال هستند [37].
  روغنی شیرازی از کینزیوتیپ با هدف اصلاح ناهنجاریپا چنبری در بیماران مبتلا به سکته مغزی مزمن استفاده کرد. آزمون TUG و تعادل بیماران با استفاده از دستگاه صفحه نیرو بررسی شد و در انتها مشاهده شد در این بیماران با اصلاح این ناهنجاری، بهبود قابل‌توجهی در نمره آزمون TUG و جابه‌جایی مرکز فشار ایجاد می‌شود. همچنین شین نیز از کینزیوتیپ با هدف اصلاح ناهنجاری مچ پا و در جهت اورژن استفاده کرد و نتیجه‌گیری شد این تکنیک تأثیر زیادی در بهبود تعادل ایستا‌، تعادل پویا و میزان جابه‌جایی مرکز ثقل بدن به‌صورت آنی دارد. مطالعات ذکر‌شده برخلاف مطالعه حاضر از کینزیوتیپ با هدف اصلاح ناهنجاری مورد استفاده قرار دادند و در آن‌ها تأثیر کینزیوتیپ روی عضلات این بیماران مورد بررسی قرار نگرفت [38، 39].
باعه و همکاران از کینزیوتیپ با هدف تحریک عضلات تیبیالیس قدامی، فیبولاریس و اکستانسور بلند انگشتان پا و همچنین با هدف اصلاح ناهنجاری مچ پای این بیماران استفاده کردند و درنهایت مشاهده شد این روش درمانی، تأثیر مثبتی بر بهبود تعادل ایستای بیماران دارد، ولی برای بررسی تأثیر این روش بر تعادل پویا به مطالعات بیشتری نیاز است [40، 41]. در این مطالعه نیز از هر دو تأثیر کینزیوتیپ در اصلاح دفورمیتی و تأثیر بر عضلات استفاده شده بود که دلیل بهبود تعادل در بیماران را نمی‌توان به یکی از این روش‌ها نسبت داد. در مطالعه حاضر فقط بر تأثیر عضلانی کینزیوتیپ تأکید شده است.
پور مومنی به بررسی تأثیر کینزیوتیپ عضله گاستروکنیمیوس روی تعادل ایستا و تعادل پویا در افراد دچار سکته مغزی مزمن پرداخت. او و همکارانش از صفحه نیرو برای بررسی تعادل ایستا و از آزمون TUG برای بررسی تعادل پویا و از آزمون MMAS برای ارزیابی تونیسیته عضلات استفاده کردند.بلافاصله بعد از انجام مداخله مشاهده شد میزان تونیسیته عضله گاستروکنیمیوس کاهش پیدا کرده و نمره آزمون TUG نیز کاهش پیدا کرد، ولی تغییرات قابل‌توجهی در میزان جابه‌جایی مرکز ثقل بدن دیده نشد. در مطالعه حاضر تغییرات قابل‌توجهی در جابه‌جایی مرکز ثقل بدن بیماران مشاهده شده است.
مطالعه ژو و همکاران نشان دادند کینزیوتیپ بر تعادل پویا تأثیر فوری دارد، اما بر تعادل ایستا بی‌تأثیر است. این یافته با نتایج مطالعه حاضر در‌زمینه تعادل پویا همخوانی دارد. هرچند در تعادل ایستا نتایج متفاوتی گزارش شد [42].

به‌طور‌کلی نتایج مطالعه حاضر نشان می‌دهد انجام مداخله کینزیوتیپ در بیماران سکته مغزی، به‌صورت آنی باعث تغییر قابل‌ملاحظه‌ای در تونیسیته عضلات درگیر اندام تحتانی نمی‌شود. ولی انجام این روش درمانی باعث بهبودی سرعت راه رفتن، تعادل پویا و تغییرات قابل‌توجه در میزان جابه‌جایی مرکز ثقل بدن در برخی جهات می‌شود. البته بایستی توجه داشت میزان بهبودی آنی سرعت عملکرد بیماران بعد از مداخله به دلیل مقادیر کم تغییرات، کاربرد بالینی نخواهد داشت. این موضوع می‌تواند به دلیل استفاده کوتاه‌مدت از کینزیوتیپ در این گروه بیماران باشد و احتمال دارد با افزایش زمان اعمال تیپ و یا استفاده مکرر از آن در زمان‌های طولانی‌تر اثرات بیشتر و قابل‌قبول‌تری از نظر بالینی حاصل شود. 
از‌جمله محدودیت‌های مطالعه حاضر بررسی کوتاه‌مدت تأثیر این روش درمانی و طولانی بودن پروسه ارزیابی و خستگی بیماران قبل و بعد از انجام مداخله است. این مطالعه تنها مطالعه‌ای است که در آن به بررسی تأثیر کینزیوتیپ برکل عضلات اندام تحتانی بیماران مبتلا به سکته مغزی پرداخته شده است و همچنین تنها مطالعه‌ای است که در آن تغییرات مرکز فشار بدن بیماران در حالت پویا نیز بررسی شده است. پیشنهاد می‌شود در مطالعات آتی تأثیرات طولانی‌مدت و همچنین بررسی کینیتیک اثرات این روش درمانی و بررسی میزان فعالیت عضلانی به‌وسیله الکترومایوگرافی در بیماران سکته مغزی مورد بررسی قرار گیرد.

ملاحظات اخلاقی

پیروی از اصول اخلاق پژوهش
در اجرای پژوهش ملاحظات اخلاقی مطابق با دستورالعمل کمیته اخلاق دانشگاه علوم‌پزشکی شهید بهشتی در نظر گرفته شده است و کد اخلاق به شماره IR.SBMU.RETECH.REC.1397.1354  دریافت شده است.

حامی مالی
این مقاله برگرفته از پایان‌نامه خانم مبینا علی‌محمدی در گروه فیزیوتراپی دانشگاه علوم‌پزشکی شهید بهشتی بود و هیچ‌گونه کمک مالی از سازمانی‌های دولتی، خصوصی و غیرانتفاعی دریافت نکرده است.

مشارکت نویسندگان
همه نویسندگان به‌طور یکسان در مفهوم و طراحی مطالعه، جمع‌آوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها، تفسیر نتایج و تهیه پیش‌نویس مقاله مشارکت داشتند.

تعارض منافع
بنابر اظهار نویسندگان، این مقاله تعارض منافع ندارد. 

تشکر و قدردانی
 نویسندگان از دانشگاه علوم پزشکی سمنان به‌سبب فراهم‌سازی امکانات و حمایت‌های لازم برای اجرای این پژوهش و از همه شرکت‌کنندگان قدردانی می‌کنند. 

References

1. Anderson C, Jamrozik K, Burvill P, Chakera T, Johnson G, Stewart-Wynne E. Determining the incidence of different subtypes of stroke: results from the Perth Community Stroke Study, 1989-1990. The Medical Journal of Australia. 1993; 158(2):85-9. [DOI:10.5694/j.1326-5377.1993.tb137528.x] [PMID]
2. Mozaffarian D, Benjamin EJ, Go AS, Arnett DK, Blaha MJ, Cushman M, et al. Heart disease and stroke statistics-2016 update. Circulation. 2016; 133(4):e38-e360. [DOI:10.1161/CIR.0000000000000366] [PMID]
3. Lennon DB, Ann Ashburn, Sheila. Physiotherapy based on the Bobath concept in stroke rehabilitation: A survey within the UK. Disability and Rehabilitation. 2001; 23(6):254-62. [DOI:10.1080/096382801750110892] [PMID]
4. Rensink M, Schuurmans M, Lindeman E, Hafsteinsdottir T. Task-oriented training in rehabilitation after stroke: Systematic review. Journal of Advanced Nursing. 2009; 65(4):737-54. [DOI:10.1111/j.1365-2648.2008.04925.x] [PMID]
5. McKeon PO, Hertel J. Plantar hypoesthesia alters time-to-boundary measures of postural control. Somatosensory & Motor Research. 2007; 24(4):171-7. [DOI:10.1080/08990220701637224] [PMID]
6. Merfeld DM, Zupan L, Peterka RJ. Humans use internal models to estimate gravity and linear acceleration. Nature. 1999; 398(6728):615-8. [DOI:10.1038/19303] [PMID]
7. Riemann BL. Is there a link between chronic ankle instability and postural instability? Journal of Athletic Training. 2002; 37(4):386-93. [PMID]
8. Mergner T, Huber W, Becker W. Vestibular-neck interaction and transformation of sensory coordinates. Journal of Vestibular Research. 1997; 7(4):347. [DOI:10.1016/S0957-4271(96)00176-0] [PMID]
9. Maurer C, Mergner T, Peterka R. Multisensory control of human upright stance. Experimental Brain Research. 2006; 171(2):231. [DOI:10.1007/s00221-005-0256-y] [PMID]
10. Azad A, Edalatkhah M, Taghi Zadeh G. [Effect of intensive task-oriented balance practice on functional balance and mobility in chronic stroke patients (Persian)]. Journal of Modern Rehabilitation. 2014; 8(3):31-7. [Link]
11. Twitchell TE. The restoration of motor function following hemiplegia in man. Brain. 1951; 74(4):443-80. [DOI:10.1093/brain/74.4.443] [PMID]
12. S B. Movement therapy in hemiplegia. New York: Harper and Row; 1970. [Link]
13. Brunnstrom S. Associated reactions of the upper extremity in adult patients with hemiplegia; An approach to training. The Physical Therapy Review. 1956; 36(4):225. [DOI:10.1093/ptj/36.4.225] [PMID]
14. Waters RL, Frazier J, Garland DE, Jordan C, Perry J. Electromyographic gait analysis before and after operative treatment for hemiplegic equinus and equinovarus deformity. The Journal of Bone and Joint Surgery. 1982; 64(2):284-8. [DOI:10.2106/00004623-198264020-00022]
15. Kase K. Clinical therapeutic applications of the Kinesio taping methods. Albuquerque: Kinesio( !R)Taping Association; 2016. [Link]
16. Murray H. Effect of kinesio taping on proprioception in the ankle. Journal of Orthopaedic & Sports Physical Therapy. 2001; 31:A-37. [Link]
17. Boeskov B, Tornehøj Carver L, von Essen-Leise A, Henriksen M. Kinesthetic taping improves walking function in patients with stroke: A pilot cohort study. Topics in stroke rehabilitation. 2014; 21(6):495-501. [DOI:10.1310/tsr2106-495] [PMID]
18. Kim WI, Choi YK, Lee JH, Park YH. The effect of muscle facilitation using kinesio taping on walking and balance of stroke patients. Journal of Physical Therapy Science. 2014; 26(11):1831-4. [DOI:10.1589/jpts.26.1831][PMID]
19. Csapo R, Alegre LM. Effects of Kinesio® taping on skeletal muscle strength-A meta-analysis of current evidence. Journal of Science and Medicine in Sport. 2015; 18(4):450-6. [DOI:10.1016/j.jsams.2014.06.014] [PMID]
20. Morris D, Jones D, Ryan H, Ryan C. The clinical effects of Kinesio® tex taping: A systematic review. Physiotherapy Theory and Practice. 2013; 29(4):259-70. [DOI:10.3109/09593985.2012.731675] [PMID]
21. Karlsson J, Andreasson GO. The effect of external ankle support in chronic lateral ankle joint instability: An electromyographic study. The American Journal of Sports Medicine. 1992; 20(3):257-61. [DOI:10.1177/036354659202000304] [PMID]
22. Chen Z, Li M, Cui H, Wu X, Chen F, Li W. Effects of kinesio taping therapy on gait and surface electromyography in stroke patients with hemiplegia. Frontiers in Physiology. 2022; 13:1040278. [DOI:10.3389/fphys.2022.1040278][PMID]
23. Cortesi M, Cattaneo D, Jonsdottir J. Effect of kinesio taping on standing balance in subjects with multiple sclerosis: A pilot studym {1}. NeuroRehabilitation. 2011; 28(4):365-72. [DOI:10.3233/NRE-2011-0665] [PMID]
24. Yazici G, Guclu-Gunduz A, Bayraktar D, Aksoy S, Nazliel B, Kilinc M, et al. Does correcting position and increasing sensorial input of the foot and ankle with Kinesio Taping improve balance in stroke patients? NeuroRehabilitation. 2015; 36(3):345-53. [DOI:10.3233/NRE-151223] [PMID]
25. Pourmomeny AA, Jalaee F, Baharloo H, Karimi M. The immediate effects of inhibitive gastrocnemius kinesio taping on static and functional balance performance in subjects with chronic stroke disorders. Physical Treatments-Specific Physical Therapy Journal. 2016; 6(3):149-54. [DOI:10.18869/nrip.ptj.6.3.149]
26. Fandim JV, Amaral AL, Andrade LM, Almeida L, Giangiardi VF, Oshima RKA, et al. Effectiveness of kinesio taping for chronic stroke patients: A systematic review with meta-analysis. Disability and Rehabilitation. 2024; 46(14):2966-78. [DOI:10.1080/09638288.2023.2241822] [PMID]
27. Nakhostin Ansari N, Naghdi S, Forogh B, Hasson S, Atashband M, Lashgari E. Development of the Persian version of the Modified Modified Ashworth Scale: Translation, adaptation, and examination of interrater and intrarater reliability in patients with poststroke elbow flexor spasticity. Disability and rehabilitation. 2012; 34(21):1843-7. [DOI:10.3109/09638288.2012.665133] [PMID]
28. Rossier P, Wade DT. Validity and reliability comparison of 4 mobility measures in patients presenting with neurologic impairment. Archives of Physical Medicine and Rehabilitation. 2001; 82(1):9-13. [DOI:10.1053/apmr.2001.9396] [PMID]
29. Podsiadlo D, Richardson S. The timed “Up & Go”: A test of basic functional mobility for frail elderly persons. Journal of the American Geriatrics Society. 1991; 39(2):142-8. [DOI:10.1111/j.1532-5415.1991.tb01616.x] [PMID]
30. K-Active. K-Active official website [Internet]. 2025 [Updated 5 January 2026]. Available from: [Link]
31. International Kinesiotaping Association. Kinesiotaping official website [Internet]. 2025 [Updated 5 January 2026]. Available from: [Link]
32. Koseoglu BF, Dogan A, Tatli HU, Ozcan DS, Polat CS. Can kinesio tape be used as an ankle training method in the rehabilitation of the stroke patients? Complementary Therapies in Clinical Practice. 2017; 27:46-51. [DOI:10.1016/j.ctcp.2017.03.002] [PMID]
33. Lohrer H, Alt W, Gollhofer A. Neuromuscular properties and functional aspects of taped ankles. The American Journal of Sports Medicine. 1999; 27(1):69-75. [DOI:10.1177/03635465990270012001] [PMID]
34. Lentell G, Baas B, Lopez D, McGuire L, Sarrels M, Snyder P. The contributions of proprioceptive deficits, muscle function, and anatomic laxity to functional instability of the ankle. Journal of Orthopaedic & Sports Physical Therapy. 1995; 21(4):206-15. [DOI:10.2519/jospt.1995.21.4.206] [PMID]
35. Choi YK, Nam CW, Lee JH, Park YH. The effects of taping prior to PNF treatment on lower extremity proprioception of hemiplegic patients. Journal of Physical Therapy Science. 2013; 25(9):1119-22. [DOI:10.1589/jpts.25.1119][PMID]
36. Dickstein R, Abulaffio N. Postural sway of the affected and nonaffected pelvis and leg in stance of hemiparetic patients. Archives of Physical Medicine and Rehabilitation. 2000; 81(3):364-7. [DOI:10.1016/S0003-9993(00)90085-6] [PMID]
37. Almeida G, Carvalho R, Talis V. Postural strategy to keep balance on the seesaw. Gait & Posture. 2006; 23(1):17-21. [DOI:10.1016/j.gaitpost.2004.11.020] [PMID]
38. Rojhani-Shirazi Z, Amirian S, Meftahi N. Effects of ankle kinesio taping on postural control in stroke patients. Journal of Stroke and Cerebrovascular Diseases. 2015; 24(11):2565-71. [DOI:10.1016/j.jstrokecerebrovasdis.2015.07.008] [PMID]
39. Shin YJ, Kim SM, Kim HS. Immediate effects of ankle eversion taping on dynamic and static balance of chronic stroke patients with foot drop. Journal of Physical Therapy Science. 2017; 29(6):1029-31. [DOI:10.1589/jpts.29.1029][PMID]
40. Bae YH, Kim HG, Min KS, Lee SM. Effects of lower-leg kinesiology taping on balance ability in stroke patients with foot drop. Evidence-Based Complementary and Alternative Medicine. 2015; 2015:125629. [DOI:10.1155/2015/125629][PMID]
41. Kim YR, Kim JI, Kim YY, Kang KY, Kim BK, Park JH, et al. Effects of ankle joint taping on postural balance control in stroke patients. Journal of International Academy of Physical Therapy Research. 2012; 3(2):446-52. [DOI:10.5854/JIAPTR.2012.10.30.446]
42. Zhou T, He L, Huang F, Sharp T, Hou X. Short-term effects of kinesiology taping on static and dynamic balance in healthy subjects. Frontiers in Human Neuroscience. 2024;18 [DOI:10.3389/fnhum.2024.1397881:1397881.] [PMID]